Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 maja 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 38/21, oddalił skargę T.K., H.B., K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z dnia 28 października 2020 r., nr SKO.4110/46, 48-52, 56/2020 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ostrołęce utrzymało w mocy wydaną na wniosek S.P. decyzję Wójta Gminy K. z dnia 3 sierpnia 2020 r., nr GG.6730.92.2019 o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku inwentarskiego (obory) o łącznej obsadzie 25 DJP na terenie działki o nr geod. [...], [...], [...] i [...] obręb ewidencyjny [...], gm. K. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli T.K., H.B., K.K., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.
Na zasadzie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
przepisów postępowania, t.j.:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., poprzez ich niezastosowanie, co skutkowało oddaleniem skargi, podczas gdy decyzja Organu I instancji zapadła z naruszeniem prawa materialnego i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że obszar objęty inwestycją S.P. zaplanowaną na działkach [...], [...], [...] oraz [...] we wsi A., gm. K. posiada dostęp obsługa do drogi powiatowej nr [...] stanowiącej działkę nr [...] podczas gdy dostępu takiego nie ma, a ewentualny przejazd z inwestycji jest możliwy jedynie przez działkę [...] będącą własnością K.K., który sprzeciwia się przedmiotowej inwestycji, a jego działka została wskazana przez wnioskodawcę jako objęta terenem inwestycji, tylko i wyłącznie z powodu dostępu do drogi głównej;
- - art. 134 § 1 i art. 133 p.p.s.a., poprzez brak dostatecznie wnikliwej analizy stanu faktycznego w niniejszej sprawie i aktualnej sytuacji istniejącej na gruncie w oparciu o materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, który był kwestionowany przez Skarżącego, jako sprzeczny z rzeczywistym stanem działek i zabudowy sąsiedzkiej;
- - art. 8 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 570), poprzez ich niezastosowanie i brak dostatecznej weryfikacji akt sprawy, skutkujący brakiem stwierdzenia przez Sąd meriti wydania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ostrołęce z rażącym naruszeniem przepisów postępowania przy rozpoznaniu postępowania w sposób, który nie budzi zaufania obywateli do władzy publicznej, naruszenie zasady swobodnej oceny materiału dowodowego.
prawa materialnego, t.j.:
- - art. 61 pkt 1-2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 293 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), poprzez ich niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie polegające na ustaleniu, że spełnione zostały wymogi przewidziane w ww. przepisach, podczas gdy zdaniem Skarżących tak nie jest, m.in. na skutek braku jakiejkolwiek sąsiedniej działki dostępnej z tej samej drogi publicznej zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, braku dostępu do drogi.
Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o stwierdzenie przez Sąd I instancji, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione i uchylenie zaskarżonego wyroku i na tym samym posiedzeniu ponowne rozpoznanie sprawy oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.
W przypadku braku stwierdzenia przez Sąd I instancji w ramach samokontroli, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym po stwierdzeniu spełnienia ustawowych warunków przewidzianych w art. 182 § 2 p.p.s.a. Pełnomocnik Skarżących, który wniósł skargę kasacyjną, zrzekł się rozprawy, zaś strona przeciwna nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.
Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez Skarżących, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 61 pkt 1-2 u.p.z.p. Sąd I instancji właściwie ocenił ustalenia organów administracji, z których wynika wypełnienie wymogów, o których mowa w przywołanych w tym zarzucie przepisach. Na podstawie akt administracyjnych należy potwierdzić, że w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym znajduje się zabudowa zagrodowa (na działce nr [...]), dająca podstawy do uznania, że nowa zabudowa będzie stanowić kontynuację występujących w tym obszarze funkcji. Niezależnie od powyższego, nie bez znaczenia jest i to, że zamierzenie inwestycyjne nie sprowadza się do wybudowania nowego obiektu, ale ma na celu rozbudowę istniejącego na tym terenie budynku inwentarskiego.
Również warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. ("teren ma dostęp do drogi publicznej") – wbrew twierdzeniom Skarżących – został spełniony. Teren objęty ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy ma dostęp do drogi publicznej i to nie tylko potencjalnie przez działkę nr [...], będącą własnością jednego ze Skarżących, ale także przez działkę nr [...], na której została ustanowiona służebność gruntowa przechodu i przejazdu.
Z tego też względu za nieuzasadniony także należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Ponadto, wypada wyjaśnić, że naruszenie tych przepisów, będących tak zwanymi przepisami wynikowymi, jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej. Powołanie się w skardze kasacyjnej na naruszenie (w tym przypadku) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. bez przytoczenia przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego, których naruszenie nakazywało Sądowi I instancji uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., nie spełnia wymagań podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 2030/16, LEX nr 2537280).
Nie mógł też odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 i art. 133 p.p.s.a. poprzez brak dostatecznie wnikliwej analizy stanu faktycznego w niniejszej sprawie i aktualnej sytuacji istniejącej na gruncie w oparciu o materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, który był kwestionowany przez Skarżącego, jako sprzeczny z rzeczywistym stanem działek i zabudowy sąsiedzkiej.
Po pierwsze, Skarżący nie wskazali w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na czym miałoby konkretnie polegać naruszenie przez Sąd I instancji wskazanych powyżej przepisów. Skuteczność zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. zależy od wykazania, że Sąd I instancji rozpoznając skargę, dokonał oceny zgodności z prawem innej sprawy bądź przekroczył granicę rozpoznawanej sprawy. W odniesieniu do zaskarżonego wyroku zarzut ten jest nieuzasadniony, bowiem Skarżący nie wykazali, że Sąd I instancji dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy, w szczególności że odnosił się do innego stanu faktycznego niż wskazany w skardze.
Po drugie, Skarżący nie wskazali, którą z jednostek redakcyjnych art. 133 p.p.s.a. miałby naruszyć Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Art. 133 p.p.s.a. składa się bowiem z trzech paragrafów. Należy podkreślić, że przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż – z uwagi na związanie granicami skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy prawa, które wyraźnie zostały wskazane w skardze kasacyjnej, jako naruszone.
Nieskuteczny również okazał się zarzut naruszenia art. 8 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych. Także i w tym przypadku Skarżący nie wyjaśnili, na czym polegało niedostrzeżone przez Sąd I instancji rażące naruszenie ww. przepisów w postępowaniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Ostrołęce.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.