Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 400/14, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzucił skargę R. G. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 19 lutego 2014 r. nr ZOA-XVII.7721.56.2013 w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że R.G. wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 19 lutego 2014 r. w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych, nie dołączył jej odpisów. W związku z tym na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA w Lublinie z dnia 6 maja 2014 r. wezwano skarżącego do usunięcia - w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi - jej braków formalnych poprzez nadesłanie poświadczonych za zgodność z oryginałem 3 odpisów skargi oraz do uzupełnienia wpisu sądowego. Wezwanie powyższe odebrane zostało w dniu 12 maja 2014 r. przez K. G., która będąc dorosłym domownikiem podjęła się oddania przesyłki adresatowi, co oznacza, zgodnie z art. 72 p.p.s.a., że doręczenie zostało skutecznie dokonane. W dniu 15 maja 2014 skarżący przedłożył jedynie dowód uzupełnienia wpisu od skargi w kwocie 300 zł, a nie dołączył jej brakujących odpisów.
Skargę kasacyjną na postanowienie Sądu Wojewódzkiego wniósł R. G., reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżonemu w całości postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 33 ust. 1 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię oraz art. 47 § 1 w zw. z art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie.
Wskazując na te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu.
Stosownie do treści art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Jednocześnie w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Podstawę odrzucenia skargi z uwagi na nieusunięci braków formalnych stanowi natomiast przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który przewiduje odrzucenie skargi w razie nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jednakże wyraźnego podkreślenia wymaga, iż obowiązek określony w art. 47 § 1 i art. 49 § 1 p.p.s.a., polegający na dołączeniu odpisów, obciąża składającego pismo, ze skutkami o których stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jeżeli brak w tym zakresie uniemożliwi nadanie pismu procesowemu właściwego biegu.
Niewykonanie wezwania w zakresie nadesłania określonej liczby odpisów skargi nie powoduje natomiast automatycznie odrzucenia skargi z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych.
Odmienna interpretacja – taka jak zastosowana przez Sąd Wojewódzki – jest w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zbyt rygorystyczna. Nie można bowiem uznać, że każde nieuzupełnienie braków formalnych pisma będzie prowadziło do sytuacji pozostawienia go bez rozpoznania, bądź odrzucenia. Podstawą takiego rozstrzygnięcia może być jedynie brak istotny, tzn. taki którego nieusunięcie uniemożliwia nadanie pismu dalszego biegu. Braku trzech odpisów skargi nie można, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zakwalifikować jako braku istotnego, ponieważ Sąd jest władny wykonać dodatkowe kopię pisma we własnym zakresie, a tym samym nadać prawidłowy bieg.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wezwanie skarżącego do nadesłania trzech odpisów skargi było uzasadnione, jednakże niewykonanie – lub wykonanie niewłaściwe, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie – wezwania w terminie nie może zamykać stronie prawa do sądu. Stanowiłoby to rażące naruszenie zasady zawartej w art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, które to przepisy gwarantują każdemu prawo do rozpoznania jego sprawy przez niezawisły Sąd i zakazujących zamykanie drogi sądowej. Nadmiernie rygorystyczne stanowisko jakie zajął Sąd Wojewódzki, sprzeczne z prokonstytucyjną wykładnią przepisów procesowych, stanowiłoby właśnie takie zamknięcie, a co za tym idzie, naruszałoby podstawowe zasady i swobody obywatelskie.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie w całości.