Uzasadnienie
Wyrokiem z 22 czerwca 2012 r., II SA/Wa 764/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: "WSA") w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania broni palnej, oddalił skargę. Wyrok ten wydano w następującym stanie sprawy:
A. F. na podstawie decyzji Komendanta [...] Policji z [...] sierpnia 2011 r. nr [...] uzyskał prawo do posiadania [...] szt. broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. W dniu [...] listopada 2011 r. A. F. zgłosił do zarejestrowania zakupiony przez siebie rewolwer marki [...], kal. [...] [...] nr [...]. Decyzją z [...] grudnia 2011 r. nr [...] Komendant [...] Policji powołując się na przepisy art. 13 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm., zwana dalej "Ubia") odmówił zarejestrowania broni palnej – rewolweru. Uzasadniając odmowę organ wywodził, że A. F. przedstawił wyłącznie zaświadczenie, z którego wynika że odbył szkolenie w zakresie zasad bezpieczeństwa oraz posługiwania się bronią krótką, zaświadczenie to wystawił instruktor dyscyplin sportu oraz sędzia o specjalności strzelectwa sportowego. Z informacji uzyskanej od [...] wynikało z kolei, że nie został przeszkolony w zakresie umiejętności obejmujących sprawdzenie kwalifikacji do bezpiecznego posługiwania się bronią krótką do celów łowieckich.
Zdaniem organu broń przedstawiona do rejestracji nie spełnia przesłanek broni myśliwskiej, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm., zwane dalej rozp. MŚ z 2005) w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania decyzji.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł A. F. domagając się jej uchylenia oraz umorzenia postępowania, zarzucając naruszenie przepisów ustawy o broni i amunicji oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności podnosząc przewlekłe załatwianie sprawy. Podkreślił, że posiada uprawnienia do prowadzenia polowań, przepisy ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z 28 grudnia 2009 r. w sprawie uprawnień do wykonywania polowania nie rozróżniają terminu broni palnej długiej i krótkiej, lecz jedynie broń śrutową i myśliwską o lufach gwintowanych. Zakupiony przez niego rewolwer spełniał w chwili jego zakupu wymogi określone w rozp. MŚ z 2005.
Rozpoznając powyższe odwołanie Komendant Główny Policji decyzją z [...] lutego 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm., zwana dalej K.p.a.). Organ wyższego stopnia podkreślił, że rozp. MŚ z 2005 w brzmieniu obowiązującym od 13 grudnia 2011 r. przewiduje, że broń myśliwska to wyłącznie broń długa z wyłączeniem pistoletów i rewolwerów. Rozporządzenie Ministra Środowiska z 15 listopada 2011 r. (Dz. U. Nr 257, poz. 1548) zmieniające rozp. MŚ z 2005 nie przewiduje przepisów przejściowych, to wskazywać ma z kolei, że należy stosować przepisy cyt. rozporządzenia w nowym brzmieniu, brak było natomiast podstaw do umorzenia postępowania.
Skargę na powyższą decyzję wniósł A. F. domagając się stwierdzenia nieważności decyzji obu instancji. Skarżący negując materialne podstawy do prowadzenia postępowania przez organ zarzucał naruszenie przepisów Ubia oraz przepisów K.p.a., podkreślił że decyzję wydano po kilkudziesięciu dniach od zwrócenia się przez niego z prośbą o potwierdzenie nabycia rewolweru w legitymacji posiadacza broni, ponadto złożył z wynikiem pozytywnym egzamin mający na celu uzyskanie uprawnienia do wykonywania polowań. W przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska z 28 grudnia 2009 r. w sprawie uprawnień do wykonywania polowania (Dz. U. z 2010 r., Nr 3, poz.
19) nie przewidziano odrębnego egzaminu z uwagi na rodzaj używanej broni, nadto przepisy Ubia także nie przewidują takiego rozróżnienia w obrębie broni myśliwskiej, dzielącej się na broń śrutową i o lufach gwintowanych. W momencie zakupu broń krótka do celów myśliwskich spełniała wymogi określone w rozp. MŚ z 2005, inne osoby rejestrowały skutecznie taką broń do celów myśliwskich. Nie zachodzi także przesłanka z art. 13 ust. 8 Ubia, przewidująca odmowę rejestracji broni w przypadku nie spełniania przez nią oznaczonych warunków. Organ nie wywiązał się z obowiązku rejestracji broni, a w dacie zakupu jak i domagania się jej rejestracji obowiązujące przepisy dozwalały używanie broni krótkiej do celów myśliwskich. Skarżący zarzucając organom postępowanie bezprawne podkreślił naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej.
Powołanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę uznając, że zaskarżona decyzja nie naruszała prawa. Przywołując art. 13 ust. 1 Ubia sąd wojewódzki wskazał na obowiązek nabywcy broni do jej zarejestrowania w ciągu 5 dni od nabycia. Wskazano dalej, że z mocy art. 10 ust. 4 pkt 3 Ubia pozwolenie na broń wydaje się w szczególności do celów łowieckich, co uprawnia do posiadania broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Wydane w wykonaniu upoważnienia zawartego w art. 43 ust. 3 ustawy z 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (Dz. U. Nr 42 z 2002 r., poz. 372 ze zm., zwane dalej uPł) rozp. MŚ z 2005 w § 3 ust. 1 określa, że do wykonywania łowiectwa może być używana wyłącznie broń palna długa z wyłączeniem m. in. rewolwerów. Za bezsporne przyjęto, że na podstawie zezwolenia z [...] sierpnia 2011 r. A. F. uzyskał prawo do posiadania 10 szt. broni palnej myśliwskiej, w jego ramach [...] listopada 2011 r. nabył rewolwer, który w dniu następnym, tj. [..] listopada 2011 r. zgłosił do zarejestrowania.
W tym dniu obowiązujące przepisy, tj. § 3 ust. 1 rozp. MŚ z 2005 w brzmieniu sprzed nowelizacji z 15 listopada 2011 r. nie wykluczały broni krótkiej z pojęcia broni myśliwskiej. Skoro jednak w dacie podejmowania decyzji przez organ I instancji cyt. przepis takie wykluczenie już zawierał, a ponadto nie przewidziano przepisów przejściowych, przeto nie można było już zarejestrować takiej broni, jak rewolwer do celów myśliwskich. Przyznając rację skarżącemu co do przewlekłości postępowania uznano, że nie miało to znaczenia dla wyniku sprawy. Z tych względów i działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 267 – w wyroku sądu I instancji błędnie wskazano poz. 207), zwana dalej Ppsa, skargę oddalono.
Skargę kasacyjną od wyroku z 22 czerwca 2012 r. wniósł A. F., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi, powołując się na dyspozycję art. 174 pkt 1 i 2 Ppsa, zarzucono naruszenie:
- 1) przepisów prawa materialnego:
- a) Art. 10 ust. 4 pkt 3 i art. 13 ust. 3 i 4 Ubia przez nietrafne przyjęcie, że przepis art. 13 ust. 8 Ubia dopuszcza możliwość wydania decyzji o odmowie rejestracji broni palnej nabytej na podstawie ważnego zaświadczenia uprawniającego do jej nabycia;
- b) § 3 rozp. MŚ z 2005 w zw. z art. 43 ust. 3 Prawa łowieckiego poprzez błędną jego subsumpcję i przyjęcie, że cyt. rozporządzenie definiuje broń, jaką można posiadać na zezwolenie do celów łowieckich;
- 2) przepisów postępowania:
- a) art. 133 § 1 Ppsa poprzez rozpoznanie sprawy bez oparcia się o całość akt;
- b) "art. 141 § 1 pkt 4" Ppsa przez nie podjęcie wszelkich niezbędnych czynności kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;
- c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z "art. 138 § 1 ust. 1" K.p.a. przez przyjęcie, że zachodzą w sprawie podstawy do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję o odmowie zarejestrowania broni palnej do celów myśliwskich;
- d) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. polegające na tym, że sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji nie zastosował środka, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa;
- e) naruszenie art. 1 § 1 i art. 3 § 2 Ppsa oraz art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 2 i art. 92 Konstytucji RP oraz w zw. z § 3 rozp. MŚ z 2005 poprzez zastosowanie niekonstytucyjnych przepisów wykonawczych jako podstawy materialnoprawnej;
W obszernych wywodach pełnomocnik dokonał wpierw rekapitulacji stanu faktycznego sprawy. Podkreślono, że skarżący uzyskał zaświadczenie Komendanta [...] Policji w W. uprawniające do nabycia broni palnej do celów myśliwskich. We wniosku o wydanie zaświadczenia wyraźnie wskazał, że jego zamiarem jest nabycie broni krótkiej, czym zadość uczynił wymogowi wynikającemu z art. 12 ust. 2 Ubia. Po nabyciu rewolweru złożył wniosek o jej zarejestrowanie na zasadzie art. 13 ust. 1 Ubia, co uczynił w dniu 10 listopada 2011 r., czyli dzień po zakupie. Skarżący przywołał materialnoprawną podstawę do wydania decyzji o odmowie zarejestrowania broni, eksponując że następuje to, gdy broń nie posiada cech użytkowych lub gdy posiadacz broni nie spełnia oznaczonych wymagań. Takie też stanowisko prezentowała Policja w piśmie Biura Prawnego Komendy Głównej z [...] grudnia 2011 r., dodatkowo wskazując że rejestracja broni ma wyłącznie charakter czynności materialno-technicznej.
Zakup rewolweru nie został zakwestionowany u sprzedawcy broni. Sąd wojewódzki powołał się na brzmienie § 3 rozp. MŚ z 2005 ustalone w brzmieniu przez przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 257, poz. 1548, dalej jako rozp. MŚ z 2011) w aspekcie wymogów, jakie stawia się broni palnej myśliwskiej. Rozp. MŚ z 2011 weszło w życie dopiero 14 grudnia 2011 r., zatem dopiero od tego czasu pistoletu i rewolweru nie można było zaliczać do tej kategorii broni. Wyrok zapadł przeto z obrazą wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Ubia, skoro nie zachodziły przesłanki do odmowy rejestracji broni, nadto w momencie rejestracji, co miało miejsce [...] listopada "2012 r." (oczywisty błąd – chodzi zapewne o 2011 r.) można było za pomocą broni krótkiej wykonywać polowanie.
Kasator wywodzi, że od 10 marca 2011 r. przestało obowiązywać rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń (dalej "rozp. MSWiA z 2000"), w którym wykluczano, aby rewolwer mógł być bronią używaną do celów łowieckich. Materię cyt. rozp. MSWiA z 2000 przeniesiono do przepisów Ubia, której art. 10 ust. 4 stanowi, że bronią dla celów łowieckich jest broń dopuszczona dla celów łowieckich na podstawie osobnych przepisów. Przywołując delegację ustawową zawartą w art. 43 ust. 3 ustawy – Prawo łowieckie podkreślono, że wskutek działań prawodawcy nie istnieje regulacja określająca, czym nie jest broń palna myśliwska, a wydane na podstawie powyższego przepisu rozp. MŚ z 2005 nie może stanowić podstawy do takiej regulacji.
Eksponowano ponadto przepis art. 28 Ubia, wedle którego istnieje możliwość użyczania broni osobom posiadającym ją w celach myśliwskim osobom posiadającą ja w celach sportowych i vice versa. Rewolwer, który nabył skarżący, ze względu na swe cechy, służy celom wykonywania polowań, przyjęcie zaś przez organy, aby § 3 rozp. MŚ z 2005 mógł definiować broń dla celów myśliwskich stanowi błędną subsumpcję cyt. przepisu.
Zarzuty naruszenia przepisów procesowych wskazanych w petitum skargi kasacyjnej A. F. upatruje w braku odniesienia się przez sąd wojewódzki do podnoszonych przezeń argumentów o braku podstaw do wydania decyzji o odmowie rejestracji nabytej legalnie broni, braku uwzględnienia stanowisk wyrażanych na piśmie przez określone jednostki organizacji Policji, z których wynikać miała dopuszczalność używania rewolweru do celów myśliwskich, nadto brak było podstawy do wydania decyzji odmownej i utrzymania jej w mocy, albowiem stan sprawy nie odpowiadał treści przepisów prawa materialnego, z którego wynika możliwość takiego wyrzeczenia.
Kasator obszernie odwołując się do poglądów doktryny i orzecznictwa eksponuje wymogi, jakim powinien odpowiadać akt wykonawczy do ustawy. Rozp. MŚ z 2005 w wersji do 14 grudnia 2011 r. nie normowało tego, czym jest broń palna myśliwska, a upoważnienia do tego nie można czerpać z delegacji zawartej w art. 43 ust. 3 ustawy – Prawo łowieckie. Ustawodawca w art. 10 ust. 4 Ubia nie powtórzył unormowań § 5 rozp. MSWiA z 2000, gdzie wyłączono m. in. rewolwery spod możliwości traktowania ich za broń myśliwską. Oznacza to, że niedopuszczalne było zmienianie § 3 rozp. MŚ z 2005 i wprowadzanie do tego przepisu unormowania w zakresie tego, czym broń myśliwska nie jest. Takie działanie ma naruszać m. in. art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.
Podkreślając konstytucyjną zasadę ochrony praw nabytych oraz wywodzoną z orzecznictwa regułę oceny retrospektywnego działania nowego prawa z punktu widzenia konstytucyjnych zasad państwa prawnego, Kasator wywodzi, że należy uwzględniać ochronę tzw. ekspektatyw maksymalnie ukształtowanych. Obszernie przywołując orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, w którym zawarto nakazy poprawnego ukształtowania przepisów intertemporalnych pod kątem ochrony interesów stron, sformułowano pogląd iż § 3 rozp. MŚ z 2005 jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP, a okoliczność tę winien uwzględnić sąd administracyjny.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny policji wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania wywodząc, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, a skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Organ wskazał, że rozpoznawał odwołanie A. F. mając świadomość wejścia w życie nowelizacji przepisów rozp. MŚ z 2005, które nie zawierało przepisów przejściowych. Sąd wojewódzki nie naruszyć miał § 3 cyt. rozporządzenia. Nie jest trafna wykładnia art. 28 Ubia prezentowana przez Kasatora, nie są także uzasadnione zarzuty naruszenia przepisów postępowania, wadliwie zarzucono naruszenie "art. 141 § 1 pkt 4 Ppsa", albowiem cyt. ustawa nie zawiera takiego przepisu. Nietrafnie także wskazano na "art. 138 § 1 ust. 1" K.p.a., albowiem art. 138 § 1 kodeksu dzieli się na paragrafy, a nie na ustępy. Nie naruszyć miał także sąd I instancji dalszych wskazanych przepisów o postępowaniu, w szczególności chybione są zarzuty o wydaniu decyzji w sprawie bez podstawy prawnej. Nie są, zdaniem organu trafne zarzuty o niekonstytucyjności rozp. MŚ z 2005, albowiem w tej kwestii nie orzekał Trybunał Konstytucyjny.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Skarga kasacyjna zawiera częściowo usprawiedliwione podstawy.
Nie są uzasadnione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów postępowania w pkt II 1-4 skargi kasacyjnej. Zarzut naruszenia art. 133 § 1 Ppsa, stanowiącego m. in., iż sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy w powiązaniu z uzasadnieniem tego zarzutu Sąd uznaje za nietrafny. Podzielić należy prezentowane w judykaturze stanowisko, wedle którego obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia przez sąd poza materiał znajdujący się w tych aktach, a przykładem naruszenia tego przepisu mogłoby być przyjęcie jakiegoś faktu nieznajdującego żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy, bądź też dowodu niedopuszczalnego w trybie art. 106 § 3 i 5 Ppsa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 czerwca 2012 r., I OSK 2398/11, LEX nr 1216553). Nie jest naruszeniem art. 133 § 1 Ppsa zaakceptowanie przez sąd, jako zgodnej z przepisami postępowania, oceny materiału dowodowego oraz przyjęcia za prawidłowe ustaleń będących konsekwencją tej oceny, nawet gdyby nie uwzględniało ono całości materiału dowodowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 kwietnia 2012 r., I OSK 1749/11, LEX nr 1145067).
O ile zatem sąd wojewódzki nie podzielił argumentacji prezentowanej przez skarżącego, eksponującego podjęcie przez niego czynności zmierzających do zarejestrowania nabytego rewolweru, to nie naruszył wskazanego przepisu.
Trafnie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wskazuje się, że część przepisów, którym miałby uchybić sąd I instancji, zostało wadliwie wskazanych, albowiem takich przepisów, jak "art. 141 § 1 pkt 4" Ppsa oraz "art. 138 § 1 ust. 1" K.p.a. w istocie obie wskazane ustawy nie zawierają. Prawodawca w art. 175 § 1 Ppsa wprowadził przymus radcowsko-adwokacki, co ma formalnie gwarantować należyty poziom sporządzenia skargi kasacyjnej. Jest to tym bardziej istotne, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zarzutami skargi kasacyjnej. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809).
Tym bardziej warunek ten nie jest spełniony, gdy Autor skargi kasacyjnej jako mające być naruszone powołuje przepisy, których we wskazanych przez niego aktach normatywnych brak. Z tych względów tak sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej nie poddają się kontroli.
Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez nie stwierdzenie nieważności "przedmiotowej decyzji pomimo, że wydana została bez podstawy prawa materialnego". Zarzut ten nie został w żaden sposób w skardze kasacyjnej uzasadniony, skoro na s. 14 został on w istocie powtórzony in extenso za sformułowaniem zawartym na s. 2 skargi kasacyjnej. Tak sformułowany zarzut w istocie wymyka się kontroli Sądu, skoro nie wskazano, którą decyzję – wydaną w I, czy w II instancji − Autor skargi kasacyjnej ma na myśli. W skardze do sądu wojewódzkiego A. F. domagał się stwierdzenia nieważności decyzji obu instancji jako rażąco naruszających prawo. Komendant Główny Policji powołując się na dyspozycję art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji w W., który z kolei z powołaniem się na dyspozycję art. 13 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 3 Ubia odmówił zarejestrowania broni palnej – rewolweru, do celów łowieckich.
Trzeba zważyć, że skarżący kasacyjnie zarzuca sądowi I instancji naruszenie m. in. przepisu prawa materialnego – art. 13 ust. 8 Ubia, który to przepis daje materialnoprawną podstawę do wydania decyzji o odmowie zarejestrowania broni palnej. Jest jednak kwestią odrębną, czy organy obu instancji prawidłowo orzekły – organ I instancji odmawiając rejestracji broni – rewolweru, zaś organ II instancji – utrzymując w mocy te decyzję. Ten aspekt może podlegać ocenie tylko w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 Ppsa.
Zarzuty skargi kasacyjnej wymienione w pkt II 5-7 w istocie mają jeden wspólny mianownik – sprowadzają się do zakwestionowania konstytucyjności rozp. MŚ z 2005 i dopuszczalności zaaprobowania przez sąd I instancji możliwości powołania się przez orzekające w sprawie organy na przepis § 3 cyt. rozporządzenia, wykluczającego broń palną krótką, jako broń myśliwską. W ocenie orzekającego w sprawie Sądu kwestia zgodności z Konstytucją RP przepisu § 3 rozp. MŚ z 2005 w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji obu instancji nie jest istotna dla wyrzeczenia o legalności zaskarżonych decyzji. Istota sprawy sprowadza się do zaakceptowania lub dezaprobaty dla stanowiska sądu I instancji, który uznał za legalne decyzje odmawiające A. F. zarejestrowania broni palnej z powołaniem się na treść przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie orzekania przez organy Policji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest to jednak kwestia wymagająca oceny poprawności zastosowania przepisów prawa materialnego.
Stan faktyczny sprawy, na tle której orzekał WSA w Warszawie nie jest wątpliwy. Sąd I instancji za bezsporne uznał, że A. F. uzyskał prawo do posiadania [...] szt. broni palnej myśliwskiej i w ramach tego pozwolenia nabył w dniu [...] listopada 2011 r. rewolwer. Nabycie tego rewolweru, czego także strony nie kwestionują, poprzedzone były wystawieniem przez Komendanta [...] Policji zaświadczenia w trybie art. 12 ust. 2 Ubia. Wedle cyt. przepisu na wniosek osoby posiadającej pozwolenie na broń wydaje się zaświadczenie uprawniające do nabycia rodzaju i liczby egzemplarzy broni zgodnie z pozwoleniem i amunicji do tej broni. Takie zaświadczenie A. F. uzyskał, we wniosku o jego wydanie wyraźnie wskazał, że ubiega się o zakup rewolweru do celów myśliwskich. Następnego dnia po zakupie rewolweru, tj. [...] grudnia 2011 r. A. F. zwrócił się do organu I instancji o zarejestrowanie nabytej broni. Zgodnie z art. 13 ust. 1 zd.
1. Ubia "Nabywca broni jest obowiązany zarejestrować ją w ciągu 5 dni od dnia nabycia". Z kolei wedle art. 13 ust. 3 cyt. ustawy "Rejestracji broni dokonują organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń, karty rejestracyjnej broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz karty rejestracyjnej broni pneumatycznej, o których mowa w art. 9 ust. 1-4", zaś ust. 4 cyt. przepisu określa, że "Zarejestrowanie broni wymagającej pozwolenia potwierdza się w legitymacji posiadacza broni albo w świadectwie broni". Niesporne jest, że w tym dniu przepis § 3 rozp. MŚ z 2005 nie wykluczał, aby bronią myśliwską nie mógł być rewolwer, skoro stanowił, że "Do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów; magazynek broni samopowtarzalnej może zawierać najwyżej dwa naboje". Przepis ten został zmieniony na mocy § 1 pkt 2 rozp. MŚ z 2011 i otrzymał brzmienie – "Do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów (podkr. Sądu), z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, z tym że do magazynka broni samopowtarzalnej można załadować jednorazowo najwyżej dwa naboje". Rzecz jednak w tym, że cyt. nowelizacja rozp. MŚ z 2005 weszła w życie 14 dni od dnia jej ogłoszenia, tj. od 29 listopada 2011 r., zatem dopiero od 13 grudnia 2011 r. można było powoływać się na zmieniony przepis. Komendant [...] Policji w W. po wniesieniu popdania przez A. F. w dniu [...] listopada 2011 r. nie podjął niezwłocznie czynności materialno-technicznej, jaką jest zarejestrowanie nabytej legalnie broni, na podstawie zaświadczenia wystawionego przez ten organ. Organ ten "wyczekiwał" na wejście w życie znowelizowanego § 3 rozp. MŚ z 2005 i wydał decyzję o odmowie rejestracji broni w dniu [...] grudnia 2011 r. Decyzję tę utrzymał w mocy organ odwoławczy, a taki sposób działania organów Policji zaaprobował sąd wojewódzki, uznając co prawda że organ I instancji dopuścił się bezczynności, ale nie miało to "istotnego wpływu na wynik sprawy" (s. 8 uzasadnienia wyroku II SA/Wa 764/12). Wbrew stanowisku sądu wojewódzkiego zwłoka Komendanta [...] Policji w W. polegająca na braku zarejestrowania nabytej legalnie broni dla celów myśliwskich doprowadziła do błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego, co niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa).
Zdaniem Sądu uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 10 ust. 4 pkt 3 i art. 13 ust. 3 i 4 w zw. z art. 13 ust. 8 Ubia przez niewłaściwe zastosowanie tego ostatniego przepisu. Właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni (art. 10 ust. 1 Ubia). W myśl art. 10 ust. 2 pkt 3 Ubia pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach łowieckich, z kolei wedle art. 10 ust. 4 pkt 3 cyt. ustawy pozwolenie na broń, wydane w celach, o których mowa w ust. 2, uprawnia do posiadania następujących rodzajów broni i amunicji do niej do celów łowieckich - broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów.
Z kolei art. 13 ust. 8 Ubia stanowi, że "W przypadku niespełnienia wymogów, o których mowa w ust. 6 lub 7, właściwy organ wydaje decyzję administracyjną o odmowie zarejestrowania broni palnej pozbawionej cech użytkowych albo broni pneumatycznej". Odmowa zarejestrowania broni palnej odnosi się do broni palnej pozbawionej cech użytkowych w odniesieniu do osoby, która nie ma ukończonych 18 lat (art. 13 ust. 6 Ubia), zaś z kolei w myśl art. 13 ust. 7 Ubia broń pneumatyczna nie może być zarejestrowana na rzecz osoby, która: 1) nie ma ukończonych 18 lat;
2) nie przedstawi: a) orzeczeń, o których mowa w art. 15 ust. 3, b) informacji z Krajowego Rejestru Karnego stwierdzającej, że nie była ona skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Skoro zatem w dacie przedstawienia do rejestracji zakupionej legalnie przez A. F. broni dla celów myśliwskich nie obowiązywał przepis, który wyłączałby ten konkretny rewolwer spod pojęcia broni myśliwskiej, to obowiązkiem organu Policji było podjęcie czynności rejestracyjnej polegającej na wpisaniu zakupionej broni do legitymacji posiadacza broni. Niewłaściwie przeto organ I instancji zastosował przepis § 3 rozp. MŚ z 2005 w brzmieniu nie obowiązującym w dacie zgłoszenia zakupionej legalnie broni, a to w konsekwencji prowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 13 ust. 8 Ubia i orzeczenia w drodze decyzji o odmowie rejestracji broni palnej. W następstwie organ odwoławczy wadliwie utrzymał w mocy taką odmowną decyzję, a sąd wojewódzki nie dostrzegając tych naruszeń oddalił skargę. Rozp. MŚ z 2011 nie zawierało przepisów tzw. intertemporalnych, tzn. nie wskazuje sposobu traktowania osób dotkniętych nową regulacją, które przed wejściem w życie cyt. rozporządzenia wystąpiły o zarejestrowanie broni palnej dla celów łowieckich, a broń ta po nowelizacji traci taki charakter z punktu widzenia nowych przepisów prawa. Zasadnie Kasator wskazuje na potrzebę oceny retrospektywnego działania z punktu widzenia uwzględnienia konstytucyjnych zasad państwa prawnego. Tylko taka wykładnia omawianych przepisów Ubia będzie respektowała zasadę ogólną zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.). Zgodność z prawem zaskarżonych do sądu administracyjnego decyzji nie oznacza li tylko zgodności z przepisami obowiązującymi w dacie wydawania tych decyzji, jakby to wynikało ze stanowiska sądu I instancji, wyrażonego w kwestionowanym wyroku. Sądowoadministracyjna kontrola działalności administracji publicznej sprawowana pod względem zgodności z prawem, aby stanowiła "wymiar sprawiedliwości" musi oznaczać zgodność z systemem prawa, konstytucyjną aksjologią. Skoro A. F. bezspornie posiadał pozwolenie na broń uprawniające do posiadania kilku jej sztuk, nabył w celach łowieckich na podstawie wystawionego przez organ Policji zaświadczenia rewolwer, następnie działając w zaufaniu do organów administracji publicznej w okresie przewidzianym przez prawo zwrócił się o dokonanie rejestracji tej broni, a w tej dacie obowiązujące przepisy nie stały na przeszkodzie, by traktować nabyty rewolwer jako służący do celów łowieckich, to decyzje odmawiające rejestracji broni, wydane po uprzednim "odczekaniu" przez organy na wejście w życie przepisów niekorzystnych dla strony skarżącej kasacyjnie, naruszały przepisy prawa materialnego.
Zgodnie z art. 188 Ppsa, jeżeli nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku. W ocenie orzekającego w sprawie Sądu uzasadnione jest zatem uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, zaś rozpoznając skargę zasadne jest uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Komendant [...] Policji w W. ponownie rozpoznając sprawę będzie zobowiązany dokonać czynności zarejestrowania rewolweru nabytego przez skarżącego i przedstawionego do rejestracji.
Z powyższych względów i działając na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach postepowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 200 Ppsa.