Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 230/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
Wyrok ten został wydany w następującym, wskazanym przez Sąd I instancji, stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania J.S. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] września 2009 r., nr [...], cofającej J.S. pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Uzasadniając swoją decyzję organ odwoławczy podał, że decyzja organu I instancji była w pełni uzasadniona. Strona dopuściła się bowiem w dniu [...] października 2007 r. oszustwa kapitałowego, polegającego na przedłożeniu w banku sfałszowanych dokumentów, w celu uzyskania kredytu bankowego w kwocie 300 000 zł, za co została skazana wyrokiem Sądu Rejonowego P. z dnia [...] grudnia 2008 r., sygn. akt [...] (prawomocnym od [...] grudnia 2008 r.) za przestępstwo z art. 297 § 1 k.k. Ponadto organ podkreślił, że według Prokuratury Rejonowej w S. (postanowienie o przedstawieniu zarzutów), w dniach: [...] grudnia 2007 r., następnie od [...] stycznia 2008 r. do [...] lutego 2008 r. oraz [...] kwietnia 2008 r. wielokrotnie składał obietnice udzielenia funkcjonariuszowi Straży Miejskiej w P. korzyści majątkowej lub osobistej w związku z pełnieniem przez niego funkcji publicznej za zachowania stanowiące naruszenie przepisów prawa i mające na celu odstąpienie od czynności prawnych związanych z naruszeniem przez J.S. innych przepisów prawa (przekroczenie o 50 km dozwolonej prędkości oraz parkowanie w miejscu niedozwolonym).
Nadto organ stwierdził, że z analizy zdarzeń, tj. skazania J.S. wyrokiem Sądu za czyn z art. 297 § 1 k.k. (oszustwo kapitałowe) oraz przedstawienia mu kilku zarzutów za czyn z art. 229 § 3 k.k. wynika, że w krótkim czasie wielokrotnie naruszył on prawo, w tym również w celu uniknięcia odpowiedzialności karnej.
Zdaniem organu takie zachowanie strony świadczy o braku poszanowania dla porządku publicznego. Organ stwierdził, że osoba wykazująca się takimi cechami nie powinna posiadać broni palnej, a więc niebezpiecznego narzędzia, dysponowanie którym jest ściśle związane ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, co powoduje, iż przyznanie prawa do broni podlega ścisłej reglamentacji, tj. uzależnione jest od zgody organów Policji, które ustawodawca zobowiązał do ochrony przedmiotowych wartości. Wskazał także, że fakt posiadania w miejscu zamieszkania oraz w kole łowieckim pozytywnych opinii oraz prawidłowe przechowywanie broni, nienadużywanie alkoholu i nieskonfliktowanie nie zmienia w żaden sposób przedstawionych wyżej ustaleń.
Decyzja ta stała się przedmiotem skargi J.S., uzupełnionej następnie pismami z dnia 7 stycznia 2010 r., z dnia 22 lutego 2010 r. oraz z dnia 23 lipca 2010 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów procesu wg. norm przepisanych, J.S. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego i procesowego, a w szczególności:
- - art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez błędną interpretację tych przepisów, a w konsekwencji ich zastosowanie w niniejszej sprawie i przyjęcie, że zachowanie skarżącego może budzić konkretne obawy, co do użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, mając na uwadze, że skarżący nie popełnił przestępstwa wskazanego w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji,
- - art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i jego zastosowanie mimo braku ku temu przesłanek poprzez niczym niepoparte przyjęcie założenia, że skarżący został skazany za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, gdy tymczasem nie został on skazany za takie przestępstwo. Podał, że organ sam stwierdził, że skarżący został skazany za czyn z art. 297 § 1 k.k., które to przestępstwo nie jest przestępstwem przeciwko życiu, mieniu i zdrowiu,
- - dokonanie wybiórczej i dowolnej oceny materiału dowodowego w postaci wyroku skazującego i postanowienia o przedstawieniu zarzutów, gdy tymczasem na podstawie tych dowodów nie można przyjąć, aby w stosunku do skarżącego zachodziło podejrzenie, że może użyć broni w sposób sprzeczny z prawem,
- - dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego w postaci pozytywnej opinii o skarżącym i faktu wieloletniego, zgodnego z prawem dysponowania bronią poprzez nieuwzględnienie tych dowodów przy wydawaniu decyzji, a tym samym przekroczenie swobodnej oceny dowodów.
W odpowiedzi na skargę, uzupełnionej następnie pismem z dnia 16 marca 2010 r., Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie powołując się w zasadzie na argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wniesiona skarga jest niezasadna.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przedmiotem rozpoznania była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] września 2009 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w P., którą cofnięto stronie pozwolenie na broń palną myśliwską.
W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy został ustalony, wbrew twierdzeniom strony, z wystarczającą dokładnością. Stwierdzono mianowicie, że strona wyrokiem Sądu Rejonowego P. z dnia [...] grudnia 2008 r., sygn. akt [...], (prawomocnym od [...] grudnia 2008 r.) została skazana za popełnienie przestępstwa polegającego na przedłożeniu w Banku [...] w W. S.A., [...], ubiegając się o udzielenie kredytu w kwocie 300 000 zł, sfałszowanych dokumentów w postaci zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach z dnia [...] października 2007 r. oraz zaświadczenia o niezaleganiu w opłacaniu składek ZUS z dnia [...] listopada 2007 r., które to dokumenty dotyczyły okoliczności mających istotne znaczenie dla uzyskania kredytu, tj. za przestępstwo z art. 297 § 1 k.k. (oszustwo kredytowe). Podano również, że postanowieniem Prokuratury Rejonowej w S. z dnia [...] października 2008 r. przedstawiono skarżącemu zarzuty o czyn z art. 229 § 3 k.k., z którego wynika, że w stosunkowo krótkim czasie naruszył on prawo, i tak w dniach: [...] grudnia 2007 r., następnie od [...] stycznia 2008r. do [...] lutego 2008 r. oraz [...] kwietnia 2008 r. wielokrotnie składał obietnice udzielenia funkcjonariuszowi Straży Miejskiej w P. korzyści majątkowej lub osobistej w związku z pełnieniem przez niego funkcji publicznej, za zachowania stanowiące naruszenie przepisów prawa i mające na celu odstąpienie od czynności prawnych związanych z naruszeniem przez niego innych przepisów prawa (przekroczenie o 50 km dozwolonej prędkości oraz parkowanie w miejscu niedozwolonym).
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd wskazał, że skarżący popełnił przestępstwo ujęte w rozdziale XXXVI kk., jako przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu. Oznacza to, że przestępstwo to nie mieści się w wyliczeniu przestępstw wymienionych wprost w wyliczeniu zawartym w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu), których popełnienie nie wymaga – zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych – dowodzenia, że ich popełnienie potwierdza uzasadnioną obawę, że ich sprawcy mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
W dalszej części uzasadnienia Sąd wskazał na przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji i podniósł, że konstrukcja tego przepisu, jako przykład tzw. związania administracyjnego, nakłada na organ Policji obligatoryjny obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w stosunku do osób wymienionych w katalogu art. 15 ust. 1 pkt 2- 6 powyższej ustawy.
W ocenie Sądu zmiana ustawy o broni i amunicji dokonana przez art. 1 pkt 16 lit. a ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. Nr 52, poz. 451) oznacza, że celem ustawodawcy było rozszerzenie kręgu osób, którym posiadanie broni powinno być ograniczone, także na takie osoby, które naruszając obowiązujący w Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, działając przeciwko szczególnie chronionym dobrom, takim jak życie, zdrowie i mienie, a nie posługiwały się przemocą lub groźbą bezprawną. Odmienna, niż przedstawiona powyżej wykładnia art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy pozbawiałaby tę zmianę prawnego znaczenia.
Nadto Sąd wskazał na uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09 i stwierdził, że wskazane w skardze argumenty, iż Komendant Główny Policji nie odwołał się ani do osobowości skarżącego, ani do jego zachowania w życiu społecznym, ani w społeczności myśliwych, nie są zasadne. Wbrew odmiennym wywodom, zdaniem Sądu, warunki osobiste sprawcy, zaaprobowane skarżonym wyrokiem były przedmiotem oceny organu. Zdaniem Komendanta Głównego Policji fakt posiadania pozytywnej opinii o skarżącym z jego miejsca zamieszkania oraz pozytywna opinia macierzystego koła łowieckiego, nie pozwalały na jednoczesną eliminację faktu, jakim było popełnienie przez skarżącego przestępstwa umyślnego przeciwko obrotowi gospodarczemu, które kwalifikowało go jako osobę naruszającą porządek prawny, a same okoliczności związane z popełnieniem tegoż czynu też były przedmiotem analizy. Podstawowe znaczenie dla sprawy ma bowiem fakt popełnienia przestępstwa przez osobę posiadającą pozwolenie na broń.
Ponadto Sąd wskazał na znaczenie społeczne i prawne popełnionego czynu oraz zbliżony charakter tego przestępstwa do przestępstw przeciwko mieniu.
W ocenie Sądu w pełni uzasadnione jest rozumowanie, że fakt popełnienia przestępstwa, o jakim mowa w art. 297 k.k. oraz okoliczności jego popełnienia, w tym wysokość korzyści majątkowej, którą chciał osiągnąć skarżący (300 000 zł), a także fakt postawienia skarżącemu zarzutów przez Prokuraturę Rejonową w S. w postanowieniu z dnia [...] października 2008 r. o czyny z art. 229 § 3 k.k. przełamują domniemanie, iż skarżący będzie użytkował broń w sposób zgodny z interesem porządku publicznego, a więc dają podstawy do twierdzenia, że w stosunku do osoby skarżącego istnieje uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, czyli wypełnia przesłankę z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Zdaniem Sądu ustalenie w rozpatrywanej sprawie, w jakim zakresie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny nie ma istotnego znaczenia, albowiem jej ciężar spoczywa na ustaleniu katalogu przesłanek uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń, określonego w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Jednakże, co do zasady, Sąd zgodził się z ustaleniem takiego charakteru (obligatoryjnego, będącego pochodną uznania związanego) powołanego przepisu, który praktycznie, w przypadku stwierdzenia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji, nie pozostawia organom Policji możliwości wyboru rozstrzygnięcia.
Nadto Sąd zwrócił uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie zakwestionowano wyrażanego przez organy Policji poglądu, iż katalog ten ma charakter otwarty, a co za tym idzie – przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń może być również popełnienie innych przestępstw, niż wymienione w tym przepisie (przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu). Jednocześnie w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że tylko w przypadku przestępstw wymienionych wprost w ustawie nie jest konieczne przeprowadzenie dowodu, iż osoby, które popełniły przestępstwo skierowane przeciwko wymienionym w ustawie dobrom chronionym, praktycznie uzasadniają obawę, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie odwołały się do zobiektywizowanych kryteriów oceny. Uznały one, że rodzaj i waga popełnionego przestępstwa (oszustwa kredytowego) ma istotne znaczenie dla sfery stosunków społecznych. Innymi słowy, w ocenie Sądu, popełnienie przez posiadacza pozwolenia na broń myśliwską oszustwa kredytowego, i to przy pomocy fałszywego świadectwa ZUS, niweczy rękojmię wymaganą od posiadacza tego pozwolenia, prowadzi do utraty statusu osoby godnej zaufania, i to nawet wtedy, gdy przestępstwo jest jednorazowe, a inne zebrane w postępowaniu dowody korzystnie o takiej osobie świadczą.
Ponadto Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podzielił pogląd organu, że nie bez znaczenia dla sprawy pozostaje fakt postawienia skarżącemu zarzutów przez Prokuraturę Rejonową w S. w postanowieniu z dnia [...] października 2008r. o czyny z art. 229 § 3 k.k. Zdaniem Sądu takie zachowanie skarżącego świadczy o braku poszanowania przez niego porządku prawnego i że osoba wykazująca się takimi cechami nie powinna posiadać broni palnej, a więc niebezpiecznego narzędzia, dysponowanie którym jest ściśle związane ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.
W związku z powyższym Sąd stanął na stanowisku, że trafnie organy Policji uznały, iż z literalnej wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika, że skazanie prawomocnym wyrokiem sądowym za popełnienie przestępstwa oszustwa kredytowego za pomocą sfałszowanego dokumentu uzasadnia domniemanie, że osoba skazana za takie przestępstwo może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tym przypadku wystarczy, że organ orzekający w sprawie poweźmie uzasadnioną obawę, że takie użycie broni może mieć miejsce.
W konsekwencji Sąd uznał, że organy Policji w wystarczający sposób uzasadniły prawdopodobieństwo niewłaściwego użycia broni przez stronę, a tym samym zaskarżona decyzja jest co do zasady prawidłowa, tzn. zgodna z prawem.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł J.S., zaskarżając go w całości i zarzucając mu, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, tj.:
naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przez jego błędną wykładnię, a polegającą na przyjęciu, że sam fakt popełnienia przestępstwa innego niż wskazanego w art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi o obawie co do użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, mając w szczególności na uwadze, że skarżący nie popełnił przestępstwa wskazanego w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji oraz fakt, że organ administracyjny w żaden sposób nie ustalił jakichkolwiek przesłanek wskazujących, aby skarżący mógł używać broni w sposób sprzeczny z interesem państwa lub porządku publicznego i w konsekwencji zastosowanie ww. przepisu mimo braku ku temu przesłanek w sprawie niniejszej.
Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu podniesiono, że czyn za który skarżący kasacyjnie został skazany (z art. 297 k.k.) nie mieści się w kategoriach czynów wskazanych w art. 15 ustawy o broni i amunicji. Zaś gdyby wolą ustawodawcy było rozszerzenie katalogu przestępstw będących podstawą cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni, to uczyniłby powyższe. Podniesiono także, że wprawdzie skarżący sfałszował zaświadczenie o niezaleganiu ze składkami, jednakże faktycznie z nimi nie zalegał i miał zdolność do otrzymania kredytu o który się ubiegał.
Nadto skarżący kasacyjnie przytoczył fragment ww. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt II OPS 4/09) i wskazał, że w niniejszej sprawie "ta pseudoocena" sprowadziła się do ustalenia, że skarżący popełnił czyn z art. 297 k.k. Nadto cytując fragment wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 697/07, autor skargi kasacyjnej podniósł, że przesłanką negatywną nie może być w niniejszej sprawie sam fakt skazania za określone przestępstwo, ale obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zatem ocena powyższego winna być dokonywana indywidualnie w każdym przypadku.
Nadto skarżący kasacyjnie wskazał, że używa on broni tylko w celach myśliwskich, z poszanowaniem prawa i zwyczajów myśliwskich. A popełnione przez niego przestępstwo (sfałszowanie dokumentu) nie oznacza samo przez się, że użyje on broni w celach przestępczych. Zdaniem skarżącego kasacyjnie dowody zgromadzone w sprawie nie uzasadniają cofnięcia mu pozwolenia na broń.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania określone enumeratywnie w § 2 art. 183 powołanej ustawy, które w rozpoznawanej sprawie nie występują. Tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Natomiast skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, nie zasługiwała na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie skarżący jako podstawę skargi kasacyjnej wskazał zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Naruszenia ww. przepisów autor skargi kasacyjnej upatruje w przyjęciu przez Sąd, że sam fakt popełnienia przez skarżącego przestępstwa innego, niż wskazany w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, stanowi o obawie użycia przez niego broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w sytuacji gdy nie ustalono jakichkolwiek innych przesłanek wskazujących na zaistnienie tej obawy. Zarzut ten, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (w brzmieniu na datę wydania decyzji ostatecznej) stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powołana regulacja na mocy art. 18 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy, znajdująca również zastosowanie w sprawach o cofnięcie pozwolenia na broń przewiduje, że odmowa przyznania prawa do posiadania broni, jak i cofnięcie już przyznanego prawa, następuje wobec osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
W niniejszej sprawie na datę wydania decyzji ostatecznej skarżący był skazany wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w P. z dnia [...] grudnia 2008 r., sygn. akt [...] za czyn z art. 297 § 1 k.k. (oszustwo kredytowe) oraz toczyło się przeciwko niemu postępowanie przygotowawcze o popełnieniu w krótkich odstępach czasu trzech czynów z art. 229 § 3 k.k. (obietnica udzielenia osobie pełniącej funkcję publiczną korzyści majątkowej w związku z tą funkcją). Zatem bezspornym jest, że ww. czyny nie należą do kategorii przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Dlatego dla cofnięcia pozwolenia na broń konieczne było wykazanie związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami jego charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stworzyć obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Zatem przy ocenie, czy osoba która dopuściła się takiego czynu stwarza przedmiotową obawę, nie można pominąć okoliczności popełnienia czynu oraz danych charakteryzujących osobowość takiej osoby. W tej sytuacji organ zobligowany jest do przeprowadzenia szczegółowej analizy i uzasadnienia istnienia obawy, że dana osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo skontrolował zaskarżoną decyzję stwierdzając, że organy dokonały zindywidualizowanej oceny istnienia takiej obawy opierając się o całokształt okoliczności niniejszej sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przedmiotem oceny organu, co słusznie zauważono w zaskarżonym wyroku, był nie tylko sam fakt popełnienia czynu z art. 297 § 1 k.k., ale i toczące się przeciwko skarżącemu postępowanie przygotowawcze o popełnienie trzech czynów z art. 229 § 3 k.k. oraz okoliczności towarzyszące ich popełnieniu, które pozwoliły uznać, że skarżący jest osobą naruszającą w sposób umyślny porządek prawny. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, co także spostrzegł Sąd I instancji, przedmiotem analizy była kompleksowa ocena zachowania strony w świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wzięto bowiem pod uwagę także pozytywne opinie, jakimi skarżący cieszy się w miejscu zamieszkania i kole łowieckim, prawidłowe przechowywanie przez niego broni, nienadużywanie alkoholu oraz brak konfliktów z otoczeniem.
Powyższe jednakże, co prawidłowo uznały organy, a trafnie zaaprobował Sąd I instancji, nie pozwala na eliminację faktu popełnienia przez niego przestępstwa umyślnego jakim było przestępstwo oszustwa kredytowego oraz toczenia się przeciwko niemu kolejnego postępowania przygotowawczego o popełnienie trzech umyślnych, popełnionych w krótkich odstępach czasu, występków związanych z łapownictwem. Niewątpliwie powyższe okoliczności pozwalały na zakwalifikowanie skarżącego jako osobę naruszającą porządek prawny. Zatem prawidłowe jest również przyjęcie, że podstawową przesłanką pozbawiającą skarżącego pozwolenia na broń palną myśliwską był fakt popełnienia przez niego przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu oraz fakt toczenia się postępowania przygotowawczego o popełnienie przestępstw godzących w działalność instytucji samorządu terytorialnego i towarzyszące im okoliczności.
Prawidłowo również, wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej, Sąd I instancji zaakcentował znaczenie społeczne i prawne popełnionego czynu przeciwko obrotowi gospodarczemu oraz zbliżony charakter tego przestępstwa do przestępstw przeciwko mieniu. W literaturze prawa karnego zwracano bowiem uwagę, iż przepis art. 297 k.k., mający na celu przede wszystkim ochronę prawidłowego funkcjonowania obrotu gospodarczego, stanowiącego jeden z fundamentów ustroju gospodarczego państwa w warunkach gospodarki wolnorynkowej, służy kryminalizacji zachowań na przedpolu naruszenia dobra prawnego chronionego przez art. 286 k.k. Takie stanowisko zajmował już Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w przywoływanym przez Sąd I instancji wyroku z dnia 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 525/09 (zobacz także np. wyrok NSA z dn. 10.03.2011 r., sygn. akt II OSK 457/10), a autor skargi kasacyjnej na obalenie powyższego stanowiska nie przytoczył żadnych argumentów, zatem brak jest podstaw do odejścia od tego poglądu.
W tym miejscu wskazać należy, że dla oceny zaistnienia obawy o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji argumentem o podstawowym znaczeniu nie jest przyjęcie, że czyn z art. 297 k.k. jest czynem podobnym do czynu z art. 286 k.k., ale fakt, iż z uwagi na powyższe okoliczności (prawomocne skazanie za oszustwo kredytowe, toczenie się postępowania przygotowawczego dotyczącego popełnienia czynów godzących w instytucje samorządu terytorialnego), w zestawieniu z osobistymi cechami skarżącego, zasadne było stwierdzenie, że skarżący utracił przymiot rękojmi, że swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. A utrata powyższego musi skutkować cofnięciem takiej osobie udzielonego pozwolenia na broń, albowiem w momencie utraty tej rękojmi powstaje obawa, że osoba może użyć posiadanej broni w sposób sprzeczny z prawem. Podkreślić bowiem należy, że decyzja cofająca pozwolenie na broń ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że w każdym przypadku, gdy organ dojdzie do przekonania, że zostały spełnione przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest obowiązany do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń.
W tym miejscu wskazać należy, że stan faktyczny sprawy jest niesporny, a skarżący kasacyjnie nie podjął nawet próby jego podważenia. Zatem mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że w tym stanie faktycznym sprawy Sąd I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
W związku z powyższym przywołany na wstępie skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zatem skoro skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw to należało ją na podstawie art. 184 p.p.s.a oddalić.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.