Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 kwietnia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 324/18 oddalił skargę M. Sp. z o.o. (dalej skarżąca spółka) na zarządzenie Prezydenta m. st. W. z 5 lutego 2015 r. w przedmiocie ujęcia w gminnej ewidencji zabytków.
Skarżąca spółka wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparło m.in. na zarzutach naruszenia art. 22 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2017 r. poz. 2187 ze zm.; dalej uozoz) w zw. z art. 2 oraz art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.
Pismem z 19 listopada 2018 r. skarżąca spółka wniosła o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, z uwagi na toczące się w Trybunale Konstytucyjnym postępowanie w sprawie o sygn. P 12/18 zainicjowane pytaniem prawnym Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Pełnomocnik organu na rozprawie w dniu 20 listopada 2019 r. pozostawił powyższy wniosek do uznania Sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; dalej Ppsa) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygniecie sprawy zależy m.in. od wyniku innego toczącego się postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowadministracyjnej jest zarządzenie wydane na podstawie art. 22 ust. 5 pkt3 uozoz i tego przepisu dotyczy cześć zarzutów skargi kasacyjnej.
W związku z tym wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 13 czerwca 2018 r. sygn. akt II OSK wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym "Czy art. 22 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2017 r. poz. 2187 ze zm.) w zakresie, w jakim ogranicza prawo własności nieruchomości poprzez dopuszczenie ujęcia nieruchomości jako zabytku nieruchomego w gminnej ewidencji zabytków, bez zapewnienia właścicielowi gwarancji ochrony prawnej przed dokonaniem takiego ograniczenia, jest zgodny z art. 64 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 20 marca 1952 r. (Dz.U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175 ze zm.)." Zainicjowane tym pytaniem postępowania toczy się w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. P 12/18. Wynik oceny konstytucyjności tego rozwiązania prawnego ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji