Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 21 czerwca 2004 r. sygn. akt 4/II SA/Po 3971/01 oddalił skargę A. S. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, zwanego dalej Kierownikiem Urzędu, z dnia 25 września 2001 r. Nr [...]
Jak wynika z akt sprawy Kierownik Urzędu decyzją z dnia 16 maja 2001 r. Nr [...] pozbawił A. S. uprawnień kombatanckich w oparciu o art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 z późn. zm.), powołanej dalej jako ustawa o kombatantach.
A. S. w latach od 1948 do 1950 r. pełnił służbę z poboru w KBW i z tego tytułu decyzją ZBoWiD w Poznaniu z dnia 25 stycznia 1977 r. nabył uprawnienia kombatanckie. Pozbawienie uprawnień kombatanckich A. S. nastąpiło z powodu, że uzyskał uprawnienia te wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944–1956 w "charakterze uczestnika walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej".
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A. S. wskazał, iż w czasie służby wojskowej "brał udział w walkach z różnego rodzaju uzbrojonymi grupami" na terenie powiatów Suwałki, Augustów, Ostrołęka i Łomża.
Kierownik Urzędu po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia 25 września 2001 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 16 maja 2001 r.
Na ww. decyzję z dnia 25 września 2001 r. A. S. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu (pismo z dnia 23 października 2001 r.), wnosząc o jej uchylenie. Skarżący nie zgadza się z tym, że uzyskał uprawnienia kombatanckie jedynie z tytułu walki o utrwalenie władzy ludowej, gdyż w czasie pełnienia służby wojskowej w latach 1948–1950, brał udział w walkach z bandami UPA i jednostkami Wehrwolfu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę wyrokiem z dnia 21 czerwca 2004 r. w uzasadnieniu między innymi wskazał, że nie pozbawia się uprawnień kombatanckich w myśl art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach, żołnierzy z poboru, którzy pełnili służbę wojskową w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1945 r. do 30 czerwca 1947 r. Skarżący pełnił służbę wojskową po tym terminie i nie mógł walczyć z grupami Wehrwolfu, gdyż w tych latach już nie istniały. Z informacji Centralnego Archiwum Wojskowego wynika zaś, że 2 Brygada KBW, w której w latach 1948–1950 skarżący pełnił służbę wojskową, nie brała udziału w walkach z bandami UPA. Z powyższych względów Sąd pierwszej instancji, nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 czerwca 2004 r. A. S., reprezentowany przez adw. B. K., wniósł skargę kasacyjną, zarzucając:
- – rażące naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 1 ust. 2 pkt 5 i art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach.
W związku z powyższym wnosi o:
- 1. zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie, że skarżący A. S. zachował uprawnienia kombatanckie przyznane mu przez ZW ZBoWiD, ewentualnie:
- 2. uchylenie zaskarżanego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Skarżący podtrzymuje, jak wcześniej, że w okresie pełnienia służby wojskowej w 2 Brygadzie KBW, brał udział w walkach z bandami UPA i grupami Wehrwolfu i w związku z tym wniesienie skargi kasacyjnej jest uzasadnione.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zarzuty naruszenia wymienionych na wstępie przepisów ustawy o kombatantach, nie mają umocowania w materiałach sprawy. Faktem jest, że skarżący w latach 1948–1950 pełnił służbę w jednostce wojskowej KBW jako żołnierz z poboru, jednak to w świetle przepisów ustawy o kombatantach, a w szczególności art. 1 ust. 2 pkt 5 tej ustawy, nie daje skarżącemu prawa do zachowania uprawnień kombatanckich. Natomiast stan faktyczny ustalony w sprawie, odpowiada hipotezie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach, co uzasadnia pozbawienie A. S. uprawnień kombatanckich przyznanych decyzją z dnia 25 stycznia 1977 r.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji.