Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt IV SAB/Po 19/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę K. P. na bezczynność Burmistrza Trzcianki w przedmiocie zmiany decyzji o warunkach zabudowy.
Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych kontrolowanej sprawy:
Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. Burmistrz Trzcianki (dalej zwany organem I instancji), po rozpatrzeniu wniosku K. i D. P. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiat do hodowli norek, kontenera chłodniczego, płyty do składowania obornika, szczelnego zbiornika bezodpływowego oraz zmianie sposobu użytkowania budynków gospodarczych na budynek socjalno – biurowy i budynek obróbki skór na działce nr [...] położonej we [...], gmina Trzcianka.
Wnioskiem z dnia 17 października 2013 r. K. P. (dalej zwany skarżącym), powołując art. 154 i art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) i wskazując na słuszny interes strony, zwrócił się do organu I instancji o zmianę powyższej decyzji w zakresie oznaczenia numeru działki z dotychczasowego nr [...] na nr [...]. W uzasadnieniu tego wniosku skarżący podał, że po ustaleniu warunków zabudowy działki nr [...], działka ta została podzielona na działki nr [...] i nr [...], przy czym właściciele chcą zabudować jedynie działkę nr [...], a do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę potrzebna jest im decyzja o warunkach zabudowy obejmująca jedynie tę działkę. Ocenił, że ustalone warunki zabudowy pozostają w mocy oraz, że nie nastąpiła zmiana terenu, a jedynie zmiana jego oznaczenia. Stwierdził, że skoro ustalono warunki zabudowy dla obszaru większego, to tym bardziej warunki te obowiązują na obszarze mniejszym.
Pismem z dnia 25 października 2013 r. organ I instancji wezwał skarżącego, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, do usunięcia w terminie 7 dni jego braków formalnych, poprzez złożenie:
1/ zgody drugiego inwestora, będącego adresatem ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, na zmianę tej decyzji;
2/ aktualnej kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, to jest trzykrotna szerokość granicy terenu od strony drogi, z której odbywać ma się wjazd na teren inwestycji, w skali 1:500 lub 1:1000 (4 egz.);
3/ decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia zgodnego z przedmiotową inwestycją z klauzulą ostateczności.
W zakreślonym terminie skarżący przedłożył organowi I instancji jedynie zgodę drugiego inwestora na zmianę decyzji. Nie złożył natomiast żądanej kopii mapy oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. W tych okolicznościach, pismem z dnia 28 listopada 2013 r. organ I instancji, powołując art. 9, art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 2 k.p.a., zawiadomił skarżącego o pozostawieniu bez rozpoznania jego wniosku o zmianę decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Poinformował także, że wnioskujący może wystąpić z nowym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
Po uprzednim wniesieniu zażalenia na bezczynność organu I instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skarżący skierował skargę w tym przedmiocie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której wyjaśnił, że nie przesłał wszystkich dokumentów, gdyż uznał ich żądanie przez organ I instancji za bezzasadne (bezprawne). Ocenił, że w tej sytuacji organ powinien wydać orzeczenie merytoryczne, a nie pozostawić podanie bez rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę organ I instancji wniósł o jej odrzucenie jako przedwczesnej (wobec nie przedstawienia przez skarżącego dowodu na złożenie zażalenia w trybie art. 37 k.p.a.), względnie o jej oddalenie. W ocenie organu I instancji, skarga na bezczynność jest nieuzasadniona, gdyż organ nie mógł merytorycznie rozpoznać sprawy z uwagi na braki podania. Stwierdził, że skoro organ działał zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., to nie można mu stawiać zarzutu rażącego naruszenia prawa oraz bezczynności.
Oddalając skargę wniesioną w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w pierwszej kolejności stwierdził, że złożenie tej skargi było dopuszczalne, gdyż zostało poprzedzone zażaleniem na bezczynność organu I instancji skierowanym przez skarżącego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile, które postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. uznało to zażalenie za bezzasadne. Przechodząc natomiast do rozpoznania tej skargi Sąd I instancji wywiódł, że przedmiotem postępowania prowadzonego w trybach nadzwyczajnych, określonych w art. 154 i 155 k.p.a., nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej, przy uwzględnieniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Przyjął, że istota takiego postępowania sprowadza się do zbadania, czy w ustalonych okolicznościach faktycznych i prawnych dotychczasowej decyzji, zostały spełnione szczególne przesłanki wymienione w tych przepisach – tzn., czy interes społeczny lub słuszny interes strony przemawiają za zmianą lub uchyleniem decyzji.
Zauważył, że w odniesieniu do trybu z art. 155 k.p.a. dodatkowo na mocy decyzji ostatecznej strona musiała nabyć prawo, a nadto wyrazić zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji, przy czym przez zgodę strony w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć nie tylko zgodę strony wszczynającej to postępowanie, lecz zgodę wszystkich osób mających przymiot strony w postępowaniu, w którym wydana została decyzja podlegająca zmianie. Podkreślił, że postępowanie o zmianę decyzji w trybie art. 155 k.p.a. jest odrębnym postępowaniem administracyjnym wobec wcześniej prowadzonego postępowania, w tym przypadku w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Ocenił więc, że skoro jest to odrębne postępowanie to muszą zostać spełnione wymogi formalne umożliwiające jego wszczęcie, które są takie jak w przypadku wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wskazał, że zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej zwana u.p.z.p.), wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionym na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać w skali 1:500 lub 1:1000; inwestor winien zakreślić na załączniku graficznym do wniosku granice terenu na którym planuje realizować przedsięwzięcie, czyli wskazanie położenia inwestycji w terenie; na takim załączniku winien być również zaznaczony obszar szeroko rozumianego oddziaływania inwestycji na środowisko przyrodnicze, jak i na nieruchomości sąsiednie.
W świetle powołanych regulacji prawnych, Sąd I instancji za prawidłowe uznał wezwanie skarżącego przez organ I instancji do przedłożenia dokumentów spełniających wskazane wyżej wymagania, a wobec zaniedbania przez skarżącego nałożonego obowiązku – pozostawienie wniosku bez rozpoznania. W tych okolicznościach jako bezzasadny ocenił formułowany w skardze zarzut pozostawania przez organ I instancji w bezczynności, chociaż w sformułowanym przez organ I instancji wezwaniu dostrzegł pewne błędy. Wskazał bowiem, że organ ten wezwał skarżącego do złożenia zgody na zmianę decyzji jedynie przez drugiego inwestora, pomijając uczestników postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, których zgody brak. Przyjął jednak, że kwestia ta, jak i wezwanie do złożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia zgodnego z przedmiotową inwestycją z klauzulą ostateczności, pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie zarzutu bezczynności w niniejszej sprawie. Podniósł bowiem, że skarżący nie uzupełnił także braku formalnego w postaci niezbędnych map, a więc już tylko z tej przyczyny należało pozostawić wniosek bez rozpoznania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżając ten wyrok w całości Sądowi I instancji zarzucił:
- 1) naruszenie prawa materialnego, to jest art. 155 i art. 64 § 2 k.p.a., polegające na ich błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu w związku z art. 52 ust. 2 pkt 1 (w zw. z art. 64 ust.
- 1) u.p.z.p. i § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W ocenie skarżącego, Sąd I instancji wadliwie przyjął, że organ I instancji miał podstawy do żądania aktualnej kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać w skali 1:500 lub 1:1000, w dodatku w 4 egz. oraz że był to brak formalny podania z dnia 17 października 2013 r. Wskazał przy tym na niekonsekwencję w wywodach Sądu I instancji, który najpierw stwierdził, że przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a. "(...) nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej, przy uwzględnieniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (...)", a następnie przyjął i to błędnie, że wniosek wszczynający postępowanie o zmianę decyzji ustalającej warunki zabudowy musi spełniać takie same wymogi, jak wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Zauważył, że Sąd I instancji nie wyjaśnił, do czego organowi I instancji była potrzebna żądana mapa, skoro przedmiotem postępowania w trybie art. 155 k.p.a. nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie.
- 2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
- - art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niepełne przedstawienie stanu sprawy i niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia;
- - art. 149 § 1 i 2 (poprzez ich niezastosowanie) oraz art. 151 p.p.s.a., przez jego wadliwe zastosowanie i oddalenie skargi mimo istnienia podstaw do jej uwzględnienia,
- - art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, poprzez niewłaściwe zbadanie i dokonanie oceny działania organu.
Rozwijając powyższe zarzuty skarżący podniósł, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji, mimo obowiązków wynikających z art. 141 § 4 p.p.s.a, nie dostrzegł, że do żądania strony o zmianę decyzji zostały dołączone dokumenty, które były wystarczające, aby zrozumieć, gdzie tkwi istota zmiany decyzji i na czym ma ona polegać, to jest: wyciąg z wykazu zmian danych ewidencyjnych, wypis z rejestru gruntów oraz mapa ewidencyjna. Zauważył, że wnioskowana zmiana decyzji o warunkach zabudowy nie dotyczyła funkcji i rodzaju obiektu, a jedynie zgodności numeracji działki powstałej w wyniku podziału. Ponownie podkreślił, że Sąd I instancji nie wyjaśnił, do czego organowi I instancji była potrzebna żądana mapa, skoro o żadnym rozstrzygnięciu merytorycznym sprawy warunków zabudowy w tym trybie nie może być mowy. Ocenił, że w warunkach przedmiotowej sprawy organ I instancji powinien wydać orzeczenie merytoryczne, a nie pozostawić podanie bez rozpoznania.
Stwierdził, że pozostawienie podania bez rozpoznania w niniejszej sprawie dowodzi bezczynności organu, która winna prowadzić do uwzględnienia skargi na podstawie art. 149 p.p.s.a. a nie oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Uznał przy tym, że wydanie zaskarżonego wyroku świadczy o niewywiązaniu się przez Sąd I instancji z funkcji kontrolnej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, co godzi w istotę praworządności oraz wzbudza nieufność wobec władzy sądowniczej.
Z tych też powodów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze (skargi kasacyjne i zażalenia) od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, jednak z urzędu bierze pod rozwagę przesłanki nieważności postępowania, określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono naruszeń przepisów prawa mogących świadczyć o nieważności postępowania sądowego, tym samym sprawa ta może być rozpoznana w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, które – zgodnie z art. 176 w związku z art. 174 powołanej ustawy – mogą dotyczyć naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach. Skarżący zarzucił bowiem Sądowi I instancji naruszenie art. 155 i art. 64 § 2 k.p.a., polegające na ich błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu w związku z art. 52 ust. 2 pkt 1 (w zw. z art. 64 ust.
1) u.p.z.p. i § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) oraz naruszenie przepisów postępowania, to jest: art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 149 § 1 i 2 (poprzez ich niezastosowanie), art. 151 p.p.s.a., art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Zarzuty te nie mogą jednak odnieść zamierzonego skutku.
Zgodnie z art. 155 k.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Istota postępowania prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a., na co zwracał zresztą uwagę także Sąd I instancji, sprowadza się do zbadania, czy w ustalonych okolicznościach faktycznych i prawnych dotychczasowej decyzji, zostały spełnione szczególne przesłanki wymienione w tym przepisie – tzn., czy interes społeczny lub słuszny interes strony przemawia za zmianą lub uchyleniem decyzji. Mimo że przedmiotem tego postępowanie nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy, rozstrzygniętej uprzednio przecież już ostateczną decyzją wydaną w trybie zwykłym, to badaniu przez organ prowadzący postępowanie w trybie art. 155 k.p.a. podlega także niesprzeczność weryfikacji tej decyzji z przepisami szczególnymi.
W świetle bowiem art. 155 k.p.a. uchylenie lub zmiana decyzji przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jest możliwa jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji. Przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 155 k.p.a., są także przepisy zawarte w u.p.z.p. (por. wyrok NSA z 7 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2455/12, dostępny pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowo, co akcentował Sąd I instancji, na zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej muszą wyrazić zgodę podmioty mające legitymację strony w postępowaniu, w którym wydana została decyzja podlegająca weryfikacji.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, że treść wniosku skarżącego z dnia 17 października 2013 r. i załączone do niego dokumenty (to jest: wyciąg z wykazu zmian danych ewidencyjnych, wypis z rejestru gruntów oraz mapa ewidencyjna, a nie taka jak powinna być przedłożona) pozwalały organowi I instancji jedynie na ocenę wystąpienia w sprawie słusznego interesu strony przemawiającego za zmianą dotychczasowej decyzji. Na istnienie takiego interesu wskazywał bowiem skarżący wnioskując o zmianę ostatecznej decyzji organu I instancji z dnia 1 c z dotychczasowego nr [...] na nr [...]. Wniosek ten wraz z załączonymi do niego dokumentami nie był natomiast wystarczający do stwierdzenia przez organ I instancji niesprzeczności wnioskowanej zmiany z przepisami u.p.z.p., a przede wszystkim z art. 61 tej ustawy, będącymi w tej sprawie przepisami szczególnymi w rozumieniu art. 155 k.p.a.
W takim zaś ujęciu, za prawidłową uznać należy ocenę Sądu I instancji, co do konieczności spełnienia przez wniosek o zmianę decyzji o warunkach zabudowy wymogów formalnych. Jednym z takich wymogów, co wynika z art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., jest złożenie wraz z wnioskiem kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000. W postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy, prowadzonym w trybie zwykłym, złożenie kopii tej mapy umożliwia właściwemu organowi ocenę wystąpienia w sprawie przesłanek do ustalenia warunków zabudowy wymienionych w art. 61 u.p.z.p.
Natomiast w postępowaniu w sprawie zmiany ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, prowadzonym w trybie nadzwyczajnym, o którym mowa w art. 155 k.p.a., złożenie kopii tej mapy umożliwia właściwemu organowi stwierdzenie niesprzeczności zmiany tej decyzji z art. 61 u.p.z.p., a co za tym idzie ocenę dopuszczalności zastosowania w konkretnej sprawie tego trybu nadzwyczajnego. Wobec bowiem podziału działki, dla której zostały prawomocnie ustalone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, działka powstała w wyniku tego podziału, na której miałby być realizowany zamiar inwestora jest mniejsza, ma inną powierzchnię i inne miałyby być linie zabudowy i linie rozgraniczające teren inwestycji, a zatem wymaga stosownej analizy. Podkreślić przede wszystkim należy, że uzupełniona mapa, nie jest mapą, o której mowa w art. 52 ust.2 pkt. 1 u.p.z.p.
W świetle powyższych argumentów stwierdzić należy, że Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że organ I instancji miał podstawy do żądania aktualnej kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać w skali 1:500 lub 1:1000 (w 4 egz.) oraz że był to brak formalny wniosku skarżącego z dnia 17 października 2013 r. o zmianę decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy, którego nieuzupełnienie na wezwanie organu skutkowało pozostawieniem wniosku skarżącego bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. To zaś oznacza, że postawiony Sądowi I instancji przez skarżącego zarzut naruszenia prawa materialnego nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Nie sposób także uznać, aby w niniejszej sprawie Sąd I instancji dopuścił się naruszenia wskazanych przez skarżącego przepisów postępowania, w tym art. 141 § 4 p.p.s.a. Zauważyć przede wszystkim należy, że w orzecznictwie sądowym akcentuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie jest sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z 8 lutego 2012 r., I OSK 275/11 oraz wyrok NSA z 27 lutego 2014 r., sygn. akt. II OSK 930/13 – dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji w dostateczny sposób wyartykułował przyczyny, z powodu których ocenił, że organ I instancji nie pozostaje w bezczynności, a stanowisko Sądu I instancji w tym przedmiocie w znacznej części zasługuje na aprobatę.
Skoro zaś organ I instancji nie pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 17 października 2013 r. to nie było podstaw prawnych do zastosowania w kontrolowanej sprawie art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a., a Sąd I instancji miał podstawę do oddalenia skargi wniesionej w tym przedmiocie na podstawie art. 151 p.p.s.a. W świetle podniesionych powyżej argumentów stwierdzić także należy, że Sąd I instancji zbadał i ocenił działanie organu I instancji, co nieuprawnionym czyni zarzut naruszenia przez ten Sąd art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.