Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 marca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2172/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. S. i W. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzje organu I instancji.
Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy.
Pismem z 10 czerwca 2011 r. sprecyzowanym pismem z 24 czerwca 2011 r., B. S. i W. S., wnieśli o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z [...] kwietnia 2011 r. nr [...] znak: [...], którą to decyzją organ wojewódzki utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z [...] lutego 2011 r. nr [...], znak: [...] o umorzeniu postępowania w sprawie ustawienia czterech obiektów kontenerowych na działce nr [...] przy ul. [...] w Opolu wobec ustalenia, że ww. kontenery nie są obiektami budowlanymi, w myśl przepisów ustawy – Prawo budowlane.
Po wznowieniu postępowania Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lutego 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego odmówił uchylenia decyzji z [...] kwietnia 2011 r. nr [...] znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z [...] lutego 2011 r. o umorzeniu postępowania w sprawie ustawienia czterech obiektów kontenerowych na działce nr [...] w Opolu. W uzasadnieniu decyzji organ wojewódzki wskazał, że w jego ocenie nie wystąpiła w sprawie żadna z przesłanek wznowieniowych przywołanych przez wnioskodawców, tj. ani uregulowana w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., ani w pkt 5 tego przepisu. W kontekście przesłanki przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i okoliczności podnoszonych przez wnioskodawców w sprawie, organ wojewódzki stwierdził, że fakty wynikające ze złożonych dokumentów, że sporne kontenery nie służą do transportu, nie są istotne i nie były istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.
Jak wynika wprost z decyzji z [...] kwietnia 2011 r. zasadniczym i najistotniejszym powodem, dla którego należało uznać postępowanie w sprawie ustawienia kontenerów za bezprzedmiotowe było to, że nie stanowią one obiektów budowlanych. Skoro bowiem kontenery nie są wyposażone w instalacje, nie są ze sobą powiązane i mogą być używane niezależnie od siebie – nie stanowiąc technologicznej całości nie są obiektem – a zatem ich posadowienie na działce nie podlega reglamentacji Prawa budowlanego.
Przedstawione we wniosku dowody, że kontenery nie podlegają zasadom transportu morskiego oraz że nie są własnością spółki F. nie mają istotnego znaczenia dla ustalenia bezprzedmiotowości postępowania w sprawie.
Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją wydaną [...] kwietnia 2012 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, że wskazane we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności są nieistotne. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 3 pkt 5 ustawy – Prawo budowlane wskazując że zgodnie z ww. przepisem ustawy przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczonych do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Wyjaśnił też, że przez pojęcie "wolnostojący" rozumieć należy samodzielność i suwerenność konstrukcji obiektu, fizyczne oddzielenie od innych obiektów budowanych. Podkreślił, że podstawową kwestią w sprawie było właściwe zakwalifikowanie kontenerów pod kątem przywołanych wyżej warunków. Sprawa własności jak również informacja o wycofaniu i zezłomowaniu ww. kontenerów nie ma w takim przypadku żadnego znaczenia.
Decyzja powyższa była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem wydanym 4 września 2012 r. w sprawie VII SA/Wa 1296/12 – uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2012 r.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu w decyzji wydanej (jako organ I instancji w postępowaniu zwykłym) [...] lutego 2011 r. umarzającej postępowanie w sprawie ustawienia 4 obiektów kontenerowych na działce nr [...] wskazał na dwie okoliczności uzasadniające takie rozstrzygnie. Podniósł, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że przedmiotowe kontenery nie posiadają instalacji. Wskazał też wyraźnie na to, że ich przeznaczeniem jest transport części zamiennych. Podniósł, iż kontenery te były transportowane, a to wskazuje na ich niebudowlany charakter. Ta ostatnia okoliczność została wskazana również w decyzji ostatecznej z [...] kwietnia 2011 r. Podniesiono w uzasadnieniu tej decyzji, iż "(...) jako kontener należy rozumieć urządzenie transportowe (...)" oraz że fakt takiego użytkowania spornych kontenerów potwierdzają dokumenty przedstawione przez E. i K. J..
Wynika z nich, iż kontenery są przeznaczone do transportu części samochodowych, stanowią opakowania zwrotne i są własnością firmy F., i winny być zwrócone przez dealera w wyznaczonych terminach i w sposób określony w zawartej z ww. firmą umowie.
Z powyższego bezspornie – zdaniem Sądu – wynika, że jedną z okoliczności faktycznych decydujących o końcowym wyniku postępowania zwykłego dotyczącego kontenerów na działce o nr ewid. [...] w Opolu, był transportowy charakter tych kontenerów. Taki charakter przekreślać miał (jak przyjęły organy obu instancji), iż stanowią one obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Okoliczności przywołane przez skarżących we wniosku o wznowienie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wskazują zaś na to, iż sporne kontenery nie służą do transportu. Podnieść przy tym trzeba, że z pisma Spółki F. z 25 maja 2011 r., nie wynika (wbrew wywodom zawartym w zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego), jedynie tyle, że Spółka ta nie jest właścicielem tych kontenerów. Wynika z tego dalszy wniosek, a mianowicie – skoro nie jest właścicielem, to kontenery te nie stanowią opakowań zwrotnych i nie podlegają zwrotowi do tej firmy, a to przeczy, iż są one wykorzystywane do transportu.
Reasumując, można zgodzić się z organem odwoławczym w sprawie co do tego, że podstawową kwestią decydującą o końcowym wyniku sprawy czterech kontenerów było ich właściwe zakwalifikowanie i ustalenie, czy podlegają reglamentacji przepisów prawa budowlanego. Sąd nie ocenił prawidłowości decyzji wydanych w postępowaniu zwykłym, zauważył jedynie (na potrzeby niniejszej sprawy i prawidłowego zastosowania w niej przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), że ww. kwalifikacji dokonano biorąc pod uwagę m.in. dokumenty złożone przez E. i K. J. wskazujące na wykorzystywanie kontenerów do transportu. Przyjęcie w takiej sytuacji, że okoliczności przywołane w sprawie we wniosku o wznowienie a dotyczące tej kwestii i wskazujące na zupełnie inny charakter (tych samych) kontenerów – nie mają znaczenia istotnego, należy uznać za nieprawidłowe.
Sąd zauważył, że w postępowaniu zwykłym zakończonym kwestionowaną decyzją organu wojewódzkiego z [...] kwietnia 2011 r. istota sprawy sprowadzała się do ustalenia charakteru spornych kontenerów, czy stanowią one obiekt budowlany, i czy wobec tego zasadne jest prowadzenie postępowania przez organ nadzoru budowlanego w zakresie m.in. ich legalności. Dokonując oceny w tym zakresie, Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że "(...) nie popiera twierdzeń odwołujących się co do budowlanego charakteru kontenerów, a wręcz przeciwnie stoi na stanowisku, że są to przedmioty służące do transportu. Zebrane dowody nie potwierdzają nadto twierdzeń strony co do magazynowego charakteru tychże (...)". Wobec takiej treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji za niezrozumiałe i w efekcie za wadliwe należało uznać argumentację organów orzekających w sprawie, w postępowaniu wznowieniowym.
Jak z powyższego wynika, nie tylko przepisy prawa materialnego w postępowaniu zwykłym odgrywały istotne znaczenie, ale też ww. okoliczności faktyczne dotyczące przeznaczenia, sposobu użytkowania spornych kontenerów. Do tego aspektu sprawy odnoszą się okoliczności przywołane we wniosku o wznowienie, wskazujące na zupełnie inny niż przyjęty w postępowaniu zwykłym przez organy orzekające charakter kontenerów. Nie sposób więc uznać, aby okoliczności te nie były istotne w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Dodatkowo Sąd zaznaczył, iż pismo firmy F. powołane we wniosku odnosi się w sposób wyraźny do konkretnych kontenerów znajdujących się na działce o nr [...] w Opolu, albowiem pismo to stanowi odpowiedź na pismo skarżących z 9 maja 2011 r., w którym wskazano na ich oznaczenie (a więc bezspornie odnosi się do przedmiotu sprawy – zob. kopia wskazanego pisma w aktach sądowych).
Uchylając zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą Sąd wskazał, że w sprawie należało przeprowadzić ocenę merytoryczną uwzględniającą "nowe" okoliczności faktyczne przywołane we wniosku o wznowienie postępowania.
Ponownie rozstrzygając sprawę Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] czerwca 2013 r. nr [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. orzekł, że decyzja z [...] kwietnia 2011 r. została wydana z naruszeniem prawa i odmówił jej uchylenia ponieważ w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowe.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że przyznaje racje wnioskodawcom, że w sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności, które nie były wcześniej znane organowi. Odnośnie drugiej przesłanki wskazanej we wniosku z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. organ podał, że przesłanka ta nie wystąpiła bowiem wnioskujący nie powołali się na jakiekolwiek prawomocny wyrok Sądu, który potwierdzałby zarzut fałszywych oświadczeń składanych w sprawie przez E. i K. J. Badając ponownie sprawę w kontekście wskazanych dowodów organ podał, że zasadniczym i najistotniejszym powodem, dla którego należało uznać postępowanie w sprawie ustanowienia kontenerów za bezprzedmiotowe był fakt, że kontenery te nie stanowią obiektu budowlanego, co oznacza, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu nie był organem właściwym do wydania decyzji.
Organ podał, że pod pojęciem obiektu budowlanego należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami lub obiekt małej architektury (art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego). Skoro zatem przedmiotowe kontenery, co zostało udowodnione, w prowadzonym postępowaniu, nie są wyposażane w instalacje, nie są ze sobą powiązane i mogą być używane niezależnie od siebie (nie stanowią całości pod względem technologicznym) to nie stanowią one obiektu a zatem fakt ich posadowienia na działce E. i K. J. nie podlega reglamentacji ustawy – Prawo budowlane. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu nie był zatem właściwy rzeczowo do prowadzenia postępowania w sprawie. Właśnie ta ocena stanu prawnego i faktycznego stanęła u podstaw zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia.
Niezależnie od powyższego organ stwierdził, że fakt, iż kontenery nie stanowią obiektów budowlanych wpływ miały ustalenia, że podlegają one transportowi. W tym zakresie organ rację przyznał wnioskodawcom, że w sposób niezupełny ustalił fakt transportowego charakteru kontenerów. Jak wynika z zebranych w postępowaniu wznowieniowym dowodów, w tym pism dołączonych do wniosku z 10 czerwca 2011 r., przedmiotowe kontenery nie są obecnie transportowane. E. i K. J. zgodnie zeznali, że służą one jako opakowania do transportu części samochodowych, jednakże w ostatnim czasie, z uwagi na wolne zapełnianie się kontenerów, nie są one transportowane. Jednakże z faktu, że kontenery nie są przewożone poza miejsce ich postawienia nie można wyciągać wniosku, że stanowią one obiekt budowlany. Z wyjaśnień uzyskanych od Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Opolu w piśmie z 22 maja 2013 r. nr [...] wynika, że przedmiotowe kontenery transportowe morskie przeznaczone są głównie jako pojemniki transportowe, których przewóz nie wymaga żadnych dodatkowych dokumentów.
Za przyjęciem, że kontenery nie stanowią obiektu przemawia przede wszystkim stwierdzenie, że nie są wyposażone one w żadne instalacje i urządzenia. Instalacje, które potwierdzają, że dany obiekt stanowi w istocie obiekt budowlany muszą być ściśle związane z obsługą i użytkowaniem tego obiektu i dotyczą wyposażenia go w instalacje wodną, elektryczną, kanalizacyjną, centralnego ogrzewania itp. Sam fakt zainstalowania na kontenerach kamery nie oznacza, że stały się one obiektami budowlanymi. Podobnie organ ocenił fakt istnienia podestu, który pozwala na dostanie się do kontenerów, ale w istocie pełni funkcję drabiny i nie jest niezbędny dla swobodnego z nich korzystania.
Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez B. S. i W. S. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w całości podzielił pogląd zawarty w decyzji organu I instancji i uznał rozstrzygnięcie tego organu za prawidłowe.
Mając na względzie wskazania zawarte w wiążącym w sprawie wyroku WSA w Warszawie z 4 września 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1296/12 organ stwierdził, że podnoszone przez wnioskodawców okoliczności mieszczą się w przesłance wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., albowiem mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Jedną z okoliczności faktycznych decydujących o końcowym wyniku postępowania zwykłego dotyczącego kontenerów na działce o nr ewid. [...] przy ul. [...] w Opolu, było bowiem ustalenie transportowego charakteru tych kontenerów (przez co nie stanowiły one obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo budowlane). Z pisma spółki F. z 25 maja 2011 r. nie wynika jednak tylko, że spółka ta nie jest właścicielem przedmiotowych kontenerów, ale ponadto jak wskazał WSA w Warszawie w ww. wyroku dalszy wniosek, że kontenery te nie stanowią opakowań zwrotnych i nie podlegają zwrotowi do tej firmy, a to przeczy, że są one wykorzystywane do transportu.
Przechodząc do postępowania co do podstaw wznowienia i co do rozstrzygnięcia sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że przedstawione przez B. S. i W. S. dokumenty w postaci pisma F. z 25 maja 2011 r. oraz wydruku maila z Polskiej Izby Spedycji i Logistyki, nie mogą skutkować uchyleniem decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2011 r., gdyż w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Dokumenty te nie podważają w sposób jednoznaczny ustaleń dokonanych przez organy nadzoru budowlanego w postępowaniu jurysdykcyjnym o transportowym wykorzystaniu czterech kontenerów na działce nr [...] przy ul. [...] w Opolu. Fakt, że sporne kontenery nie są obecnie przewożone poza miejsce posadowienia nie świadczy o tym, że stanowią obiekt budowlany. Nadal bowiem nie zostały wyposażone w żadne instalacje oraz nie są powiązane ze sobą w sposób funkcjonalny.
Również fakt ich zezłomowania i wycofania z obrotu morskiego nie świadczy, że nie mogą być wykorzystywane w ruchu drogowym. Jak wynika z pisma Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w Opolu z 22 maja 2013 r., znak: [...], kontener transportowy morski 40 HC przeznaczony jest głównie do użytku jako pojemnik transportowy. Dokumenty potwierdzające dopuszczenie tych kontenerów do przewozu rzeczy wydaje producent. Kontenery tego typu są dopuszczone do przewozu rzeczy inna drogą niż morską, a przewoźnik nie ma obowiązku posiadania tych dokumentów w czasie wykonywania transportu drogowego.
Rozpoznając sprawę Sąd wskazał na dopuszczalność wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, które jako stanowiące wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznej jest obwarowane wystąpieniem jednej z przesłanek określonych w art. 145 i art. 145a Kodeksu postępowania administracyjnego.
Sąd wskazał na przesłanki warunkujące wznowienie postępowania na podstawie wyliczonej w art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wywodził, że w sprawie nowymi okolicznościami, na które powołali się skarżący są okoliczności wynikające z pisma spółki F. z 25 maja 2011 r., oraz pismo Polskiej Izby Spedycji i Logistyki w Gdyni. Z dokumentów tych wynika jednoznacznie, że przedmiotowe kontenery zostały wycofane z transportu morskiego i zezłomowane a z pisma Spółki F., że nie są one własnością Spółki nie są przeznaczone jako opakowanie zwrotne. Informacje w sposób jednoznaczny przesądziły, że przedmiotowe kontenery nie mają przeznaczenia transportowego.
W tej sytuacji organ uwzględniając wyżej wskazane okoliczności miał obowiązek ocenić kontenery biorąc pod uwagę treść przepisu art. 3 pkt 5 ustawy – Prawo budowlane. Sąd wskazał, że stosownie do treści art. 3 pkt 1 ww. ustawy obiektem budowlanym jest:
- a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,
- b) budynek stanowiący całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami,
- c) obiekt małej architektury.
Ustawa – Prawo budowlane wprowadza też – w art. 3 pkt 5 – pojęcie tymczasowego obiektu budowlanego, przez który należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnica, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Sąd zaznaczył, że tymczasowe obiekty budowlane nie stanowią odrębnej kategorii obiektów budowlanych, lecz mieszczą się jednocześnie w definicji obiektu budowlanego zawartej w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. W rozumieniu powołanego wyżej przepisu tymczasowym obiektem budowlanym może być zarówno budynek, budowla, jak i obiekt małej architektury.
Należy również podnieść, że brak trwałego połączenia z gruntem obiektu budowlanego sam przez się nie decyduje o tym, czy obiekt ten wymaga pozwolenia na budowę, zgłoszenia, bądź może być zwolniony z tych rygorów ustawy – Prawo budowlane.
Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego przez roboty budowlane rozumie się budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Pod pojęciem budowy natomiast w myśl art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że wykonywanie obiektu w określonym miejscu w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego może polegać na usytuowaniu obiektu, którego konstrukcja została wykonana poza miejscem budowy, co może dotyczyć np. takich obiektów budowlanych, jak zbiorniki, urządzenia techniczne, kontenery, reklamy. Tak więc okoliczność, że określony obiekt budowlany został wykonany w znacznej części lub nawet w całości w innym miejscu, czy ma charakter rozbieralny i składa się z typowych elementów składowych montowanych w jedną całość, nie zmienia faktu, że określona rzecz może stać się obiektem budowlanym po jej usytuowaniu w określonym miejscu, ze względu na jej przeznaczenie i sposób użytkowania. Żaden z przepisów Prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektu od metody, techniki i technologii jego wykonania, czy od tego, że w każdej, chwili może on być rozebrany.
Na gruncie art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego oraz definicji "budowy" zawartej w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, w odniesieniu do takich obiektów jak barakowozy, przyczepy i kontenery a nawet obiekty na kołach, przez ich "wybudowanie" rozumie się w orzecznictwie już samo dostarczenie takiego obiektu oraz jego postawienie na gruncie.
Tak więc nie można się zgodzić z organem, że przedmiotowe kontenery nie podlegają rygorom prawa budowlanego bowiem nie są obiektami budowlanymi. Nie można też zgodzić się ze stwierdzeniem, że fakt, że kontenery od wielu lat nie są przewożone nie stanowi o tym, że nie stanowią one obiektów budowlanych. Wobec wyżej wskazanych uwag Sąd nie podzielił oceny organu, uznając ją za dowolną i niezasadną.
Oczywiste jest, że w prowadzonym postępowaniu wznowieniowym nie jest rzeczą organu ponowne prowadzenie postępowania wyjaśniającego i ponowne rozstrzygniecie sprawy, ale chodzi o wyjaśnienie nowych okoliczności i dowodów w kontekście ustalenia charakteru przedstawionych kontenerów z uwzględnieniem wyżej wskazanych uwag Sądu.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję organu I instancji.
E. i K. J. wnieśli od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjna oparli na zarzutach:
- 1) naruszenia art. 3 pkt 1 i 5 Prawa budowlanego przez błędną wykładnię i zastosowanie,
- 2) błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Na tych podstawach wnosili o:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie,
- 2) zasądzenie na rzecz uczestników kosztów postępowania wg norm przepisanych, ewentualnie:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi,
- 2) zasądzenie na rzecz uczestników kosztów postępowania wg norm przepisach.
B. i W. S. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnieśli o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 3 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) nie jest zasadny. W zaskarżonym wyroku Sąd przeprowadził w pełni prawidłową wykładnię art. 3 pkt 1 i 5 ustawy – Prawo budowlane. Prawidłowo Sąd przyjął, że zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy – Prawo budowlane pod pojęciem "tymczasowy obiekt budowlany" należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Tymczasowy obiekt budowlany mieści się w definicji obiektu budowlanego określonej w art. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane.
Cechy, jakimi charakteryzuje się tymczasowy obiekt budowlany, nie zmieniają faktu, że zawsze będzie to obiekt budowlany. Zasadnie Sąd wywiódł zastosowanie wobec ustawionych kontenerów przepisów ustawy – Prawo budowlane.
Nie jest usprawiedliwiony zarzut błędu w ustaleniach faktycznych mających istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał, że nie jest prawidłowe stanowisko organów o braku podstaw do stosowania w sprawie przepisów ustawy – Prawo budowlane. Wykładnia art. 3 pkt 5 ustawy – Prawo budowlane, która daje podstawy do kwalifikacji do obiektu budowlanego ustawionych czterech obiektów kontenerowych na działce nr [...] przy ul. [...] w Opolu otwiera podstawy do oceny wystąpienia przesłanek, w oparciu o nowe dowody w sprawie (art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego), uzasadniających ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy w trybie postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z [...] kwietnia 2011 r. nr [...].
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.