Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 337/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania broni palnej krótkiej do celów łowieckich.
Wyrok ów zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej Komendant Wojewódzki bądź organ I instancji) z [...] 2007 r. nr [...] Z. K. (dalej skarżący) uzyskał prawo do posiadania 3 egzemplarzy broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Decyzją z [...] 2008 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] 2008 r.) pozwolenie zostało rozszerzone o komplet 2 luf wymiennych do broni myśliwskiej.
W ramach niniejszego pozwolenia skarżący nabył pistolet Glock 19, kal. 9 mm PA nr PCT 465 i zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy [z dnia 21 maja 1999 r.] o broni i amunicji [j.t. Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm., dalej uba bądź ustawa o broni), dnia 18 sierpnia 2011 r. zgłosił go do zarejestrowania.
Organ I instancji w związku z wątpliwością, czy skarżący jest przeszkolony z posługiwania się ronią krótką, zwrócił się do PZŁ w [...] z pytanie w tej materii. W odpowiedzi na niniejsze pytanie PZŁ w [...] wyjaśniło, że organizuje szkolenia teoretyczne i praktyczne tylko dotyczące posługiwania się bronią długą.
W związku z powyższym organ I instancji uznał, że przedmiotowa broń nie spełnia przesłanek broni myśliwskiej, o której mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. nr 61, poz. 548 ze zm., dalej rozporządzenie z 2005 r.) i decyzją z [...] 2011 r. [nr....] (dalej decyzja z [...] 2011 r.) odmówił jej zarejestrowania jako broni do celów łowieckich.
Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie wskazując, że nowelizacja ustawy o broni i amunicji umożliwiła wykorzystywanie do celów myśliwskich także broni krótkiej, a zgodnie z rozporządzeniem z 2005 r., do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka, dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów; magazynek broni samopowtarzalnej może zawierać najwyżej dwa naboje. W związku z powyższym, zdaniem skarżącego, nie ma podstaw do odmowy rejestracji broni krótkiej, a poza tym żaden przepis prawa łowieckiego nie odróżnia terminu broni palnej krótkiej od długiej. Zarzucił, że w żaden sposób nie został zawiadomiony o procedurze administracyjnej w tej sprawie.
Decyzją z [...] 2011 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] 2011 r.) Komendant Główny Policji (dalej organ II instancji bądź Komendant Główny), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 13 w zw. z art. 17 ust. 3 i [art.] 10 ust. 4 pkt 3 uba a także w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2005 r., utrzymał w mocy decyzję z [...] 2011 r.
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że do dnia 9 marca 2011 r. obowiązywał zakaz używania do celów łowieckich, m. in. broni krótkiej w postaci pistoletów i rewolwerów. Zakaz ten wynikał z § 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń (Dz. U. nr 19, poz. 240 ze zm., dalej rozporządzenie z 2000 r.). W związku z nowelizacją ustawy o broni i amunicji dokonaną ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz. U. nr 38, poz. 195), rozporządzenie to uważa się za uchylone, a określenie rodzajów broni dopuszczonej do używania w zależności od celu, do jakiego zostało wydane pozwolenie, prawodawca przeniósł do ustawy o broni, wskazując w art. 10 ust. 4 pkt 3 jedynie blankietowo, że do celów łowieckich można posiadać broń dopuszczoną do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów, zawartych w rozporządzeniu z 2005 r. W dacie wydania decyzji przez organ I instancji obowiązywał § 3 ust. 1-3 rozporządzenia z 2005 r. Pistolet marki Glock 19 kal. 9 mm PA zgłoszony do rejestracji przez skarżącego nie mógł być zarejestrowany jako broń do celów łowieckich, bowiem nie umożliwia ona nadania pociskowi energii kinetycznej, o której mowa w rozporządzeniu z 2005 r.
Komendant Główny stwierdził, że zasadne jest wymaganie od osób posiadających pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich, chcących zarejestrować do tego celu broń krótką, wykazania się zdaniem stosownego egzaminu ze znajomości i używania takiej broni, jeśli nie zdawali go w warunkach, o których mowa w art. 16 ust. 2 uba, ewentualnie w warunkach, które uprzednio wymagały zdania takiego egzaminu przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji. Dlatego niewystarczające jest uznanie posiadania przeszkolenia praktycznego i wiedzy teoretycznej z zakresu posługiwania się bronią palną krótką przez samo bycie myśliwym i posiadanie kilku rodzajów broni.
W chwili obecnej rejestracja pistoletu jako broni myśliwskiej jest niemożliwa, ponieważ nastąpiła zmiana stanu prawnego z uwagi na nowelizację rozporządzenia z 2005 r. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2011 r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, które weszło w życie dnia 14 grudnia 2011 r., do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, z tym że do magazynka broni samopowtarzalnej można załadować jednorazowo najwyżej dwa naboje. Używana do polowania broń myśliwska o lufach gwintowanych musi posiadać kaliber minimum 5,6 mm i być przeznaczona do strzelania amunicją charakteryzującą się energią pocisku nie mniejszą niż 1000 J w odległości 100 m od wylotu lufy.
Polowanie na zwierzynę grubą odbywa się wyłącznie z użyciem broni myśliwskiej oraz naboi myśliwskich z pociskami półpłaszczowymi, przy czym energia pocisku w odległości 100 m od wylotu lufy nie może być mniejsza niż 2500 J przy polowaniu na łosie i 2000 J przy polowaniu na jelenie, daniele, muflony i dziki, z wyłączeniem dzików warchlaków. Dopuszcza się przy tym polowanie na zwierzynę grubą, z wyłączeniem łosi i jeleni byków, z użyciem broni myśliwskiej o lufach gładkich oraz myśliwskich naboi kulowych. Do wykonywania polowania na zwierzynę drobną używa się wyłącznie broni myśliwskiej o lufach gładkich oraz myśliwskich naboi śrutowych ze śrutem o średnicy do 4,5 mm, a do polowania na drapieżniki używa się broni myśliwskiej o lufach gwintowanych oraz myśliwskich naboi z pociskami półpłaszczowymi i pełnopłaszczowymi lub broni myśliwskiej o lufach gładkich oraz naboi myśliwskich kulowych lub śrutowych (śrut o średnicy do 4,5 mm).
Z powyższego przepisu wynika zatem, że strona nie może posiadać pistoletu Glock 19 kal. 9 mm PA do celów łowieckich, ponieważ tego rodzaju broń nie może być używana do wykonywania polowania. Tym samym, zdaniem organu II instancji, argumenty zawarte w odwołaniu należało uznać za niezasadne.
Decyzję z [...] 2011 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. K. Skarżący zarzucił decyzji:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego:
przez niewłaściwe zastosowanie art. 10 ust. 4 pkt 3 uba w zw. z § 3 rozporządzenia z 23 marca 2005 r., polegające na błędnym przyjęciu, że broń krótka, w szczególności pistolet marki Glock 19 kal. 9 mm PA, nie stanowi myśliwskiej broni palnej;
- - § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 28 grudnia 2009 r. w sprawie uprawnień do wykonywania polowania, przez błędne przyjęcie, że skarżący nie posiada kwalifikacji potrzebnych do posiadania wyżej wymienionej jednostki broni, podczas gdy z przywołanego przepisu wynika, że z wynikiem pozytywnym złożył on teoretyczny i praktyczny egzamin, którego zakres obejmował m.in. zasady bezpiecznego i skutecznego posługiwania się bronią myśliwską;
- 2. naruszenie prawa procesowego, przez uchybienie art. 8 kpa, polegające na uprzednim poinformowaniu o możliwości rejestrowania broni krótkiej do celów łowieckich, a następnie odmowie dokonania takiej czynności.
Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując przedstawioną w zaskarżonej decyzji argumentację, wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) oddalił skargę.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że istotna dla rozstrzygnięcia w niniejsze sprawie jest kwestia jakie przepisy będą miały w niej zastosowanie, czy z chwili orzekania przez organ I instancji czy też przepisy obowiązujące w momencie orzekania przez organ II instancji (który zastosował przepisy w nowym brzmieniu).
Sąd I instancji wskazał, że to czy dać pierwszeństwo zasadzie dalszego działania przepisów dotychczasowych, czy zasadzie bezpośredniego działania ustawy nowej, musi każdorazowo wynikać z konkretnej sprawy, charakteru przepisów podlegających zmianie, biorąc jednocześnie pod uwagę skutki, jakie może wywoływać przyjęcie jednej lub drugiej zasady. Sąd I instancji uznał, że w niniejszej sprawie winien mieć zastosowanie znowelizowany § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2005 r., o to oznacza, że działanie organu II instancji było prawidłowe. Za zastosowaniem nowych przepisów przemawiał ważny interes publiczny, którego nie można wyważyć interesem jednostki. Tym ważnym interesem publicznym jest niewątpliwie idea łowiectwa, jako element ochrony środowiska przyrodniczego.
Rejestracja tego typu broni bojowej, jaką jest pistolet, do celów myśliwskich nie powinna mieć miejsca ze względu na naruszenie ratio legis przepisów ustawy o broni palnej i amunicji (dotyczących podziału i zastosowania poszczególnych rodzajów broni), a także Prawa łowieckiego.
Skargę kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie wywiódł Z. K., reprezentowany przez adw. M. K., zarzucając naruszenie prawa materialnego:
- 1. art. 13 ust. 1 uba przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że oceny dopuszczalności rejestracji broni dokonuje się przez pryzmat przepisów obowiązujących w dacie wydania ostatecznej decyzji w tym przedmiocie, podczas gdy rejestracja jest czynnością materialno-techniczną, która winna być dokonywana w oparciu o regulację obowiązujące w dacie zakupu broni;
- 2. art. 10 ust. 4 pkt 3 uba przez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że broń krótka, w szczególności pistolet marki Glock 19 nie może stanowić myśliwskiej broni palnej.
Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i poprzedzającej go decyzji Komendanta Głównego, i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji, podtrzymując swą dotychczasową argumentację, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zm. 1101 i 1529, dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1).
W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.
Rozpoznawana skarga kasacyjna wskazuje wyłącznie na jedną podstawę kasacyjną - naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ppsa). Skarżący kasacyjnie nie stawia zarzutu błędnych ustaleń stanu faktycznego. Ustalenia stanu faktycznego nie mogą być zwalczane podnoszeniem zarzutu naruszenia prawa materialnego (W. Piątek, Podstawy skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Wolters Kluwer 2011, s. 305, 362, 378-379). W tej sytuacji należało uznać ustalenia stanu faktycznego, aprobowane zaskarżonym wyrokiem, za wiążące.
Zarzut naruszenia art. 13 ust. 1 uba przez błędną wykładnię okazał się nieusprawiedliwiony. Autor skargi kasacyjnej błędnie wywodzi, że w przypadku dokonywania czynności materialno-technicznej ustawodawca nie przewidział konieczności prowadzenia postępowania administracyjnego i wydawania decyzji administracyjnej. Konieczność prowadzenia postępowania wyjaśniającego ujawniło się w kontrolowanej sprawie – tylko dzięki temu postępowaniu organy obu instancji ustaliły, że skarżący nie przeszedł przeszkolenia teoretycznego ani praktycznego w zakresie władania bronią bojową, ani nie zdał egzaminu, o którym mowa w art. 16 ust. 1 uba (art. 17 ust. 3 uba; odpowiednio – wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21.9.2005 r., VI SA/Wa 1074/05, Lex nr 192920, akceptowany przez S. Maja, Ustawa o broni i amunicji. Komentarz, LexisNexis 2010, s. 239, uw. 3). Ustawodawca nałożył na osobę występującą z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, obowiązek zdania egzaminu przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni (verba legis) oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią.
Zatem ustawodawca rozróżnia wymogi stawiane osobie, która zamierza uzyskać pozwolenie na broń długą myśliwską, od osoby, która zamierza uzyskać pozwolenie na broń bojową. Jednym z powodów odmowy rejestracji broni palnej krótkiej Glock 19 kal. 9 mm do celów łowieckich, był brak przeszkolenia teoretycznego i praktycznego skarżącego z posługiwania się bronią palną krótką do celów łowieckich, czego skarżący nie kwestionował. Autor skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 17 ust. 3 w zw. z art. 16 ust. 1 uba nie postawił, przeto zagadnienie to wymykało się kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W doktrynie trafnie wskazuje się, że odmowa rejestracji, czyli dokonania czynności materialno-technicznej, następuje wtedy, gdy rejestrujący – w szczególności – nie będzie miał uprawnień do posiadania określonego rodzaju broni (S. Maj – op. cit. s. 165, uw. 4). Także w innych postępowaniach, które co do zasady kończą się czynnością materialno-techniczną, ustawodawca dopuszcza prowadzenie postępowania wyjaśniającego, które w przypadku odmowy dokonania rejestracji, kończą się wydaniem decyzji (przykładowo – na podstawie art. 10 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 2, art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - j.t. Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.).
Zarzut naruszenia art. 10 ust. 4 pkt 3 uba okazał się niezasadny. Skarżący kasacyjnie odwołuje się do wykładni językowej wskazanych w zarzutach przepisów materialnoprawnych. Mimo, że autor skargi kasacyjnej nie odwołuje się wprost do drugiej postaci premii clara non sunt interpretanda (antykontynuacyjnej - tożsamej z jedną z postaci paremii interpretatio cessat in claris), to jednak argumentacja skargi kasacyjnej milcząco zdaje się na niej opierać. Stanowisko to nie jest przekonujące (M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, LexisNexis 2012, s. 56-57, nb 91, 92, s. 228, nb 412; dalej M. Zieliński, Wykładnia). We współczesnej nauce trafnie wskazuje się, że takie rozumienie przywołanej paremii clara non sunt interpretanda, gdy powszechnie w orzecznictwie Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego i Trybunału Konstytucyjnego dopuszcza się przełamanie sensu językowego (O. Bogucki, Wykładnia funkcjonalna w orzecznictwie najwyższych organów władzy sądowniczej, Wyd.
Wydziału Prawa Uniwersytetu Szczecińskiego 2001, s. 51-81, 159-174, 236-252), paremia ta pociąga za sobą prakseologiczną niezgodność. Z jednej strony żąda zakończenia procesu wykładni, z drugiej oczekuje kontynuowania go. We współczesnej nauce i praktyce sądów, zwyciężył pogląd, zgodnie z którym wykładnię należy kontynuować przy wykorzystaniu wszystkich trzech grup dyrektyw interpretacyjnych, bez względu na stopień jasności rezultatu wykładni otrzymanego w wyniku zastosowania dyrektyw chronologicznie wcześniejszych (dyrektyw językowych, systemowych, funkcjonalnych). Jednakowe rezultaty interpretacji otrzymane wg tych trzech typów dyrektyw niebywale wzmacniają uzyskany rezultat wykładni i taka sytuacja winna być typowa w każdym przypadku poprawnie przeprowadzonej legislacji. Różnice rezultatów wykładni językowej, systemowej i funkcjonalnej wymagają podjęcia decyzji o pierwszeństwie któregoś z nich (M. Zieliński, Clara non sunt interpretanda – mity i rzeczywistość, ZNSA 2012/6/18-21; M. Zieliński, Wykładnia, s. 238, nb 432).
Wykładnia art. 10 ust. 4 pkt 3 uba, zaprezentowana w wyroku II SA/Wa 337/12 okazała się być trafna, a argumenty zaprezentowane w skardze kasacyjnej, prowadzące do odmiennego rezultatu niż zaprezentowane przez Sąd I instancji, nieprzekonujące.
Ani w petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu, autor skargi kasacyjnej nie postawił zarzutu naruszenia § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. nr 61, poz. 548 ze zm.), czy to w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku o rejestrację, czy to w dniu orzekania zaskarżoną decyzją.
Art. 10 ust. 4 pkt 3 uba stanowi, że pozwolenie na posiadanie broni do celów łowieckich uprawnia do posiadania broni i amunicji dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Tymi odrębnymi przepisami są przepisy rozporządzenia z 2005 r., wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (j.t. Dz. U. z 2005 r., nr 127, poz. 1066 ze zm.). Przepisy rozporządzenia z 2005 r. ulegały zmianom i brzmienie § 3 ust. 1 uzyskało nowe brzmienie na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 15 listopada 2011 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. nr 257, poz. 1548). Nowe brzmienie § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2005 r. nie budzi żadnych wątpliwości: przepis ten stanowi, że do polowań dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna długa centralnego zapłonu, o lufach gwintowanych lub gładkich, z wyłączeniem broni czarnoprochowej, pistoletów i rewolwerów.
Przed dokonaniem tej zmiany, w okresie od 10 marca 2011 r. do 14 grudnia 2011 r. obowiązywał § 3 ust. 1 rozporządzenia z 2005 r., który nie wykluczał wyraźnym brzmieniem pistoletów i rewolwerów z broni myśliwskiej. Przepis ten stanowił, że "do wykonywania polowania oraz odstrzału zwierząt stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów; magazynek broni samopowtarzalnej może zawierać najwyżej dwa naboje". Analiza całego § 3 rozporządzenia z 2005 r., zawierającego pięć ustępów wskazuje, że przed dniem 14 grudnia 2011 r. również pistolety i rewolwery nie były uznawane za broń do celów łowieckich – stanowiły one broń do celów ochrony osobistej (broń palną bojową; art. 10 ust. 4 pkt 1 lit. a uba) a nie broń do celów łowieckich Obowiązujące przepisy rozróżniają broń myśliwską i bojową.
Pistolety i rewolwery nie mogły być uznane za broń myśliwską między innymi z tego powodu, że nie spełniały wymogów z § 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia z 2005 r. - ich pociski nie posiadały wymaganej przepisami energii kinetycznej. Nie można też było uznać ich za broń gładkolufową strzelającą myśliwskimi nabojami kulowymi (§ 3 ust. 3 rozporządzenia z 2005 r.). Należy uznać, że zmiana treści § 3 rozporządzenia z 2005 r., wprowadzona z dniem 14 grudnia 2011 r., nie zmieniała wcześniejszego stanu prawnego w stosunku do pistoletów i rewolwerów, lecz tylko doprecyzowała brzmienie przepisów tego rozporządzenia, usuwając możliwe wątpliwości co do tego, że broń ta nie może służyć polowaniom (wyrok NSA z 19.12.2013 r., II OSK 1784/12, cbosa). Dokonywane zmiany przepisu prawa nie zawsze stanowią zmianę o charakterze prawotwórczym (normatywnym), wprowadzenie przez normodawcę nowelizacji danego przepisu prawa może mieć bowiem charakter jedynie redakcyjny i porządkujący (T. Grzybowski, Zmiana tekstu prawnego a zmiana normatywna, PiP 2010/4/42 i n.; A. Bielska-Brodziak, Z. Tobor, Zmiana w przepisach jako argument w dyskursie interpretacyjnym, PiP 2009/9/22 i n.; uzasadnienie uchwały 7 Sędziów NSA z 25.11.2013 r., II OPS 1/13, Lex nr 1404020; wyrok NSA z 18.12.2013 r., I OSK 2320/12, cbosa). Tak też było w materii istotnej dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy.
W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 10 ust. 4 pkt 3 uba nie mógł odnieść zamierzonego skutku.
W związku z powyższym na podstawie art. 184 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na mocy art. 204 pkt 1 ppsa (uchwała 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19.11.2012 r., II FPS 4/12, ONSAiWSA 2013/3/38).