Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 maja 2018 r., sygn. II SA/Rz 162/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PWINB) w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) w [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...].
Wyrok powyższy zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Z. B. w latach 1984-87 na działce nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...] wybudował w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia 10 lipca 1984 r., budynek mieszkalny jednorodzinny, w którym roboty zostały zakończone, jak ustaliły organy nadzoru budowlanego, w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2017r.poz.1322 z póź.zm.- w brzmieniu z daty wydania zaskarżonej decyzji, dalej jako ("p.bud."), tj. istotnie odbiegający od tego pozwolenia oraz od warunków określonych w przepisach. Odstępstwa od udzielonego pozwolenia na budowę polegały na rozbudowaniu budynku o garaż i usytuowaniu budynku niezgodnie z projektem zagospodarowania terenu. Ściana frontowa pomieszczenia garażu na działce nr ew. [...] i [...] z drzwiami znajduje się w odległości 4,55 - 4,87 m od ściany budynku mieszkalnego (z otworami okiennymi i otworem drzwiowym) usytuowanego na sąsiedniej działce nr ew. 1513 stanowiącej własność matki inwestora – W. B..
Natomiast odległości budynku mieszkalnego od pozostałych sąsiednich działek wynoszą: od ogrodzenia betonowego pomiędzy działkami nr ew. [...] a działką nr [...] i [...]od 5,05 m do 6,03 m (według szkicu realizacyjnego 5,50 m), od ogrodzenia betonowego z działką nr ew. [...] wynosi od 2,60 do 3,22 m (według szkicu realizacyjnego 4,00 m). Odległość budynku od ogrodzenia z działką nr ew. [...] wynosi 22,70 m (według szkicu realizacyjnego 22,00 m). W ścianie szczytowej przedmiotowego budynku od strony dz. nr [...] w kondygnacji piwnic znajdują się 3 otwory okienne ze stolarką okienną drewnianą. Otwory mają wymiary 83 cm x 53 cm, 83 cm x 55 cm, 186 cm x 55 cm oraz 1 otwór okienny w kondygnacji poddasza.
Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. organ I instancji nałożył na Z. B. obowiązek:
- – wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego w miejscu istniejącej ściany frontowej pomieszczenia garażu usytuowanej w odległości zmiennej od 4,55 m do 4,87 m od ściany budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...], przez zamurowanie otworu drzwiowego na pełną grubość ściany materiałem o odpowiedniej klasie odporności ogniowej nie mniejszej niż El 60;
- – zamurowania czterech otworów okiennych zlokalizowanych w ścianie budynku mieszkalnego usytuowanego w odległości zmiennej od 2,60 m do 3,22 m od granicy z działką sąsiednią o nr ewid. [...], materiałem o odpowiedniej klasie odporności ogniowej i nie mniejszej niż E160;
- – w celu prawidłowego odprowadzenia wody opadowej z powierzchni dachu pomieszczenia garażowego zdemontowania istniejącej rury spustowej odprowadzającej wodę na teren utwardzony i poprowadzenia jej po bocznej ścianie tarasu (obok schodków) w kierunku budynku na odległość około 2m i skierować wody opadowej na teren nieutwardzony własnej działki od strony zachodniej
- - w terminie do 30 września 2017r.
Od ww. decyzji odwołania wnieśli M. B. działająca w imieniu Z. B. oraz J.B. jako pełnomocnik W. B.. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. PWINB w [...] na podstawie art 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 p.bud.:
uchylił decyzję PINB i nałożył na Z. B. obowiązek:
- 1. wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego w miejscu istniejącej ściany frontowej pomieszczenia garażu usytuowanej w odległości zmiennej od 4,55 m do 4,87 m od ściany budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...], poprzez zamurowanie otworu drzwiowego na pełną grubość ściany materiałem o odpowiedniej klasie odporności ogniowej nie mniejszej niż E I 60. Na dachu pomieszczenia garażowego wzdłuż ściany frontowej nakazał wyprowadzenie ściany oddzielenia przeciwpożarowego ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,3 m lub zastosowanie pasa z materiału niepalnego o szerokości co najmniej lm i klasie odporności E l 60 na całej szerokości dachu.
- 2. w celu prawidłowego odprowadzenia wody opadowej z powierzchni dachu pomieszczenia garażowego nakazał zdemontowanie istniejącej rury spustowej odprowadzającej wodę na teren utwardzony i poprowadzenie jej po bocznej ścianie tarasu (obok schodków) w kierunku budynku na odległość około 2m i skierowanie wód opadowych na teren nieutwardzony własnej działki od strony zachodniej w terminie do 30 kwietnia 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uwzględniając skargę Z. B. na powyższe rozstrzygnięcie wskazał, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 t.j., w brzmieniu z daty wydania zaskarżonej decyzji, dalej jako "war.tech.") jego przepisy stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust.
2. Przepis § 207 ust. 2 jednoznacznie zaś stanowi, że przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi. Uwzględnienie § 2 ust. 2 przy zastosowaniu § 207 ust. 2 war.tech. polega na tym, że w odniesieniu do budynków istniejących zamiast stosowania wymagań zawartych w tym rozporządzeniu można zastosować wskazania ekspertyzy technicznej, o jakiej mowa w § 2 ust.
2. Powyższe zdaniem Sądu pierwszej instancji oznacza, że przepisy cyt. rozporządzenia, z mocy § 207 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 2, stosuje się także do budynków istniejących w dacie wejścia w życie tego rozporządzenia, bez względu na datę ich budowy, pod warunkiem spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie. Przesłankami zastosowania przepisów tego rozporządzenia dotyczących bezpieczeństwa pożarowego do budynków już istniejących są: po pierwsze, stwierdzenie, że budynek jest użytkowany w okresie obowiązywania tego rozporządzenia, po drugie, stwierdzenie, że budynek zagraża życiu ludzi. Ponadto, ograniczenie zastosowania przepisów tego rozporządzenia do budynków istniejących przed jego wejściem w życie, z mocy § 207 ust. 2 war.tech. nie obejmuje przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego. Kwestia bezpieczeństwa pożarowego jest bowiem aktualna przez cały okres użytkowania budynku. Dalej Sąd wskazał, że istnienie budynku, który wprawdzie został wybudowany pod rządami "starego" prawa, ale istnieje i jest użytkowany pod rządami "nowego" prawa jest zdarzeniem "ciągłym" albo sytuacją trwającą także po wejściu w życie nowych przepisów. Zatem wprowadzenie nowych wymogów ochrony przeciwpożarowej dla takich budynków jest działaniem retrospektywnym prawa, a nie działaniem retroaktywnym. Organy nadzoru budowlanego stosując w zakresie ochrony przeciwpożarowej w kontrolowanej sprawie przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie ustaliły wobec bezspornego powstania budynku przed jego wejściem w życie i użytkowania, czy na podstawie przepisów odrębnych zagraża on życiu ludzi. Tej ostatniej przesłanki organy nie zbadały, a warunkowała ona w ogóle stosowanie przepisów tegoż rozporządzenia w stanie faktycznym sprawy. Przesądza to o naruszeniu art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł wpłynąć na wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zarzucił powyższemu wyrokowi naruszenie:
- I. prawa materialnego, tj. § 207 ust. 2 war.tech. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 p.bud. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że użytkowanie obiektu budowlanego, nawet jeśli został on wybudowany z istotnym odstępstwem od pozwolenia na budowę, wyłącza możliwość zastosowania przepisów powołanego rozporządzenia do takiego obiektu i doprowadzenie tego obiektu do stanu zgodnego z prawem na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 p.bud.;
- II. przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją naruszono ww. przepisy k.p.a. w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, o zasądzenie kosztów postępowania oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu podkreślono, że użytkowanie obiektu budowlanego wyłącza możliwość prowadzenia postępowania naprawczego w stosunku do takiego obiektu, ale dotyczy to tylko sytuacji, w której obiekt ten jest wybudowany zgodnie z warunkami decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem organu § 207 ust. 2 war.tech. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 p.bud. należy interpretować w ten sposób, że każdy obiekt budowlany można i zarazem należy doprowadzić do stanu zgodnego z prawem, nawet jeśli jest on użytkowany, jeśli inwestor wykonał roboty budowane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub przepisach (art. 50 ust. 1 pkt 4 p.bud.). Organ jest zwolniony z obowiązku stosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 p.bud. tylko wówczas, gdy inwestor nie naruszył prawa, tj. wybudował obiekt zgodnie z pozwoleniem na budowę, projektem budowlanym oraz przepisami.
Dopiero wówczas znajdzie zastosowanie § 207 ust. 2 war.tech., do obiektów, które już po przystąpieniu do użytkowania, na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi. W stosunku do obiektów wybudowanych niezgodnie z pozwoleniem na budowę (istotnym odstąpieniem od tego pozwolenia), nawet jeśli są użytkowane, przepisy cyt. rozporządzenia stosowane są bez ograniczeń przewidzianych w § 207 ust.
- 2. Użytkowanie obiektu nie jest więc okolicznością uzasadniającą poprzedzenie decyzji wydawanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 p.bud. stwierdzeniem, czy obiekt zagraża życiu ludzi.
Uzasadniając zarzuty procesowe organ podniósł, że Sąd pierwszej instancji stwierdził naruszenie art. 77 k.p.a. bez wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej. Dalej organ wyjaśnił, że naruszenie przepisów postępowania jest konsekwencją błędnej wykładni prawa materialnego, w szczególności § 207 ust. 2 war.tech.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna analizowana w opisanym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych, tj. na zarzucie naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) oraz na zarzucie naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W takiej sytuacji z reguły w pierwszej kolejności podlegają rozpoznaniu zarzuty naruszenia prawa procesowego, ponieważ tylko wtedy, gdy stan faktyczny został poprawnie ustalony i nie doszło do mających istotny wpływ na wynik sprawy naruszeń procesowych, można przejść do oceny wykładni i zastosowania prawa materialnego. Postawione w niniejszej skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa procesowego są jednakże tylko pochodną zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj. błędnej wykładni § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422), dalej "war.tech.", w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), dalej "p.bud.", co zresztą wskazuje sam autor skargi kasacyjnej.
Skuteczne zakwestionowanie przyjętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wykładni ww. przepisów prawa materialnego oznacza bowiem, że Sąd ten niezasadnie dopatrzył się naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. i niezasadnie nakazał organom ustalić, czy na podstawie przepisów odrębnych przedmiotowy obiekt budowlany zagraża życiu ludzi.
W rozpoznawanej sprawie organ nadzoru budowanego uruchomił w stosunku do przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wybudowanego w latach 1984-87, postępowanie naprawcze, kwalifikując inwestycję jako przypadek z art. 50 ust. 1 pkt 4 p.bud., tj. inwestycję zrealizowaną w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. Organ odwoławczy reformując decyzję organu I instancji zastosował przepisy § 209 ust. 1 pkt 1, § 271 ust. 1 war.tech. uznając za prawidłowe nałożenie obowiązku wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego w miejscu istniejącej ściany frontowej pomieszczenia garażu usytuowanej w odległości zmiennej od 4,55 do 4,87 m od ściany budynku mieszkalnego na działce nr [...] uzupełniając ten obowiązek o nakaz wyprowadzenia ściany oddzielenia przeciwpożarowego ponad pokrycie dachu. Ponadto, za prawidłowe uznał nałożenie obowiązku odprowadzenia wody opadowej z pomieszczenia garażowego zgodnie z § 315 war.tech.
Stan faktyczny niniejszej sprawy jest niesporny. Budynek mieszkalny będący przedmiotem kontrolowanego postępowania naprawczego został zrealizowany w latach 80 - tych ub. wieku niezgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę oraz z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa. Przedmiotem sporu w tej sprawie jest prawidłowość nałożenia na inwestora obowiązków wskazanych w decyzji organu odwoławczego. W istocie jednak spór ma charakter wyłącznie prawny: mianowicie, czy w takiej sytuacji, gdy przedmiotem postępowania naprawczego nie jest obiekt znajdujący się w fazie projektowania, budowy, przebudowie czy zmiany sposobu użytkowania, ale obiekt już zrealizowany i od dawna użytkowany, zasadne jest zastosowanie w sprawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie, jak twierdzi skarżący kasacyjnie organ, czy też jak stwierdził Sąd pierwszej instancji mają one zastosowanie w zakresie, o jakim mowa w § 207 ust. 2 tego rozporządzenia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji. Stosownie do § 2 ust. 1 warunków technicznych przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust.
2. W myśl tego ostatniego unormowania, przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, wymiarów schodów, o których mowa w § 68 ust. 1 i 2, a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2 i 3a, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi. Stosownie do § 2 ust. 2 warunków technicznych wymagania, o których mowa w § 1 (art. 5-6 p.bud.), mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy.
Z treści powołanych przepisów wynika więc jednoznacznie, że regulacje omawianego rozporządzenia mogą mieć zastosowanie do budynków już istniejących w ograniczonym zakresie. Po pierwsze, zastosowanie to zostało ograniczone do przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, wymiaru schodów, oświetlenia awaryjnego. Po drugie, muszą zaistnieć przesłanki zastosowania w tym zakresie ww. przepisów rozporządzenia, tj. budynek musi być użytkowany w okresie obowiązywania rozporządzenia oraz należy stwierdzić, na podstawie przepisów odrębnych, że budynek zagraża życiu ludzi.
Wnosząc skargę kasacyjną [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] całkowicie pominął regulację przepisu § 330 war.tech. Przepis ten jest przepisem intertemporalnym wyłączającym zastosowanie przepisów rozporządzenia w określonych w nim sytuacjach. Mianowicie stosownie do jego treści "przepisów rozporządzenia nie stosuje się, z zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia: 1) został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów;
- 2) zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych w przypadku, gdy nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę.
Organy nadzoru budowlanego obu instancji pominęły omawianą regulację, a wynika z niej, że co do zasady nieuprawnione było zastosowanie przepisów omawianego rozporządzenia do budynku, który był wybudowany i użytkowany przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w stosunku do którego nie stwierdzono na podstawie przepisów odrębnych, że zagraża bezpieczeństwu ludzi. (por. wyrok NSA z 21 listopada 2012 r., sygn. II OSK 1316/11; wyrok NSA z 11 września 2011r., sygn. II OSK 2915/17;wyrok WSA w Kielcach z 11 października 2018r. sygn. II SA/Ke 565/18, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle powyższych wywodów, dokonana przez Sąd pierwszej instancji wykładnia przepisów § 207 ust. 2 war.tech. była prawidłowa. Zarzut naruszenia tego przepisu w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 p.bud. jest więc nieusprawiedliwiony. Niewątpliwie realizacja obiektu budowlanego w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę, jak oceniły to organy obu instancji, uzasadnia uruchomienie procedury naprawczej z art. 50-51 p.bud., nawet jeśli obiekt budowlany został zrealizowany pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy Prawo budowlane. Przepis intertemporalny art. 103 ust. 2 p.bud. nakazujący stosować do takich obiektów przepisy dotychczasowe dotyczy bowiem wyłącznie sytuacji opisanych w art. 48 p.bud., tj. realizacji inwestycji w warunkach samowoli budowlanej. Zgodnie zaś z art. 51 ust. 1 pkt 2 p.bud. organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania.
Pod pojęciem stanu zgodnego z prawem należy również rozumieć przepisy aktów wykonawczych do ustawy Prawo budowlane, w tym aktualnie obowiązującego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Okoliczność, że ww. przepis znajduje zastosowanie w tej sprawie nie oznacza jednak, że pozwala on stosować bez ograniczeń przepisy aktualnie obowiązującego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, wbrew wyraźnej dyspozycji § 207 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 1 i § 330 tego rozporządzenia. Z treści tych regulacji jak wyżej to wskazano, wynika że przepisy rozporządzenia mogą mieć zastosowanie do budynków już istniejących w ograniczonym, opisanym wyżej zakresie. Nakładając obowiązki wynikające z przepisów aktualnie obowiązującego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych organ wadliwie pominął przesłankę zagrożenia dla życia ludzi, która wynika wprost z § 207 ust. 2 war.tech. W szczególności należało tu zwrócić uwagę na treść § 16 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. Nr 109, poz. 719 ze zm.) wskazującego, kiedy użytkowany budynek istniejący uznaje się za zagrażający życiu ludzi.
Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego należało ją oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art.15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 z późn. zm.).
Rozpatrując ponownie sprawę organy nadzoru budowlanego wezmą pod uwagę powyższą ocenę, a realizując wskazania Sądu pierwszej instancji, uwzględnią w pierwszej kolejności treść § 273 ust. 1 war.tech., zgodnie z którym odległości między ścianami zewnętrznymi budynków położonych na jednej działce budowlanej nie ustala się, z zastrzeżeniem § 249 ust. 6, jeżeli łączna powierzchnia wewnętrzna tych budynków nie przekracza najmniejszej dopuszczalnej powierzchni strefy pożarowej wymaganej dla każdego ze znajdujących się na tej działce rodzajów budynków. Wynika to stąd, że w dniu 25 września 2019r., a więc po wniesieniu skargi kasacyjnej w tej sprawie, zmarła uczestniczka postępowania W. B.. Ze złożonego do akt sprawy postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia 2 października 2020 r., sygn. I Ns [...], spadek po W. B., właścicielce działki nr ewid. [...], nabył w całości na podstawie ustawy jej syn, a skarżący w niniejszej sprawie Z. B..
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art.15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 z późn. zm.).