Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 261/16 oddalił skargę L. D. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Kielcach z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Ostrowcu Świętokrzyskim z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] nakładającą na L. D. karę pieniężną w łącznej wysokości 19.100 zł za prowadzenie działalności w zakresie wykorzystania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego bez wymaganej uprzedniej rejestracji w tym zakresie oraz za brak dokumentu handlowego na wykorzystane uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego.
W treści skargi kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków finansowych i gospodarczych dla skarżącego. Skarżący kasacyjnie podał, że jedynym źródłem utrzymania jest działalność rolnicza, z której osiąga średni dochód ok. 1.400 zł miesięcznie. Uiszcza on stałe opłaty: KRUS, wydatki na paliwo, ma na utrzymaniu małoletniego syna a zarazem nie ma żadnych oszczędności. Oświadczył, że prowadzona działalność wymaga ciągłego ponoszenia nakładów finansowych (na paliwo, ubezpieczenie, nawozy). Wskazał, że egzekucja kwoty 19.100 zł pozbawi go płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z tą działalnością, ewentualna zaś sprzedaż maszyn rolniczych pozbawi go możliwości osiągania dochodów i prowadzenia gospodarstwa rolnego. W konsekwencji taka sytuacja może doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej, co będzie stanowiło trudny do odwrócenia skutek.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji lub postanowienia zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Co istotne, ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony.
Uzasadnienie takiego wniosku powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – także, jeśli strona powołuje się na konsekwencje w sferze finansowej (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13 i z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący kasacyjnie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić go na wyrządzenie znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest nałożona na skarżącego kara pieniężna w wysokości 19.100 zł. Oczywiście nie w każdym przypadku uiszczenie kary pieniężnej w takiej wysokości rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wszak wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. W rozpoznawanej sprawie, biorąc pod uwagę sytuację majątkową oraz osobistą skarżącego, uznać należało, że koszt uiszczenia kary pieniężnej nałożonej zaskarżoną decyzją jest na tyle wysoki, że mógłby spowodować istotne pogorszenie sytuacji finansowej skarżącego, a co mogłoby oznaczać wyrządzenie mu znacznej szkody. Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę przede wszystkim fakt utrzymywania się wyłącznie z małego gospodarstwa rolnego, jak i wysokość dochodów z tego tytułu osiąganych oraz wysokość ponoszonych wydatków i innych zobowiązań ciążących na skarżącym.
Sąd miał na względzie, że sytuacja majątkowa skarżącego dosyć ogólnie opisana w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji jest spójna ze szczegółowymi informacjami podanymi przez stronę na potrzeby postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy w niniejszej sprawie. W formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący kasacyjnie podał bowiem wysokość dochodów osiąganych z prowadzania gospodarstwa rolnego, opisał posiadany majątek, wyszczególnił koszty utrzymania siebie i gospodarstwa oraz wysokość zobowiązań - związanych z utrzymaniem syna, jak i kredytowych. W kontekście ogólnej sytuacji osobistej i majątkowej skarżącego zgodzić trzeba się ze stwierdzeniem, że w tym przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego, jak i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci zagrożenia dla dalszego prowadzenia działalności rolniczej stanowiącej jedyne źródło jego dochodów. W efekcie stwierdzić należy, że strona uprawdopodobniła istnienie przesłanek przemawiających za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.