Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. S.A. z siedzibą w K. (dalej jako "spółka" bądź "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej jako "Kolegium") z dnia [...] września 2010 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] maja 2010 r. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa hali produkcyjnej wraz z towarzyszącymi obiektami pomocniczymi dla Zakładu Montażu i Prefabrykacji ZM i P. Kraków na terenie Firmy B. przy ul. [...] w Krakowie" na działkach nr [...] obr. 1 jedn. ewidencyjna Nowa Huta w Krakowie 4. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 59, art. 63 ust. 1, art. 71, art. 73 ust. 1, art. 77, art. 80, art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm. – dalej jako "ustawa środowiskowa"), § 3 ust. 1 pkt 14, 35 i 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.).
Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium przedstawiło przebieg postępowania przed organem l instancji. Wyjaśniło, że postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. Prezydent Miasta Krakowa stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie w dniu 8 stycznia 2010 r. pozytywnie zaopiniował pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia z zastrzeżeniem, że przy realizacji inwestycji należy uwzględnić uwagi i wnioski zawarte w opracowanym dla niego raporcie oddziaływania na środowisko.
Postanowieniem z dnia 26 marca 2010 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie uzgodnił pozytywnie przedsięwzięcie w zakresie ochrony środowiska i określił warunki jego realizacji, stwierdził brak konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę oraz stwierdził brak konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko.
Kolegium wyjaśniło, że Prezydent Miasta Krakowa uwzględnił treść uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie. Ponadto określił warunki w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia w zakresie: zabezpieczenia powietrza atmosferycznego, zabezpieczenia przed hałasem, zabezpieczenia środowiska gruntowo-wodnego, ochrony przed odpadami oraz ochrony środowiska przyrodniczego. Wyjaśnił, że na etapie realizacji przedsięwzięcia negatywne oddziaływanie inwestycji na środowisko w zakresie emisji do powietrza, emisji hałasu oraz ochrony przed odpadami, będzie miało charakter przejściowy i zakończy się z rozpoczęciem eksploatacji.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że w uzasadnieniu decyzji zawarto informację na temat, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie i opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie. Zawarto również wyjaśnienia, co do braku prowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, a także nieokreślenia konieczności ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
W ocenie Kolegium, bezzasadnym był zarzut spółki w zakresie rezygnacji przez organ l instancji z uzyskania opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska przed wydaniem postanowienia w przedmiocie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Postanowienie to wydane zostało dnia 11 września 2009 r., a zatem przed dniem 15 listopada 2009 r. Problem konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko został ostatecznie rozstrzygnięty przed upływem tego terminu. W ocenie Kolegium, brak było podstaw do występowania o opinię do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie po dniu 15 listopada 2009 r., a ponowne rozstrzyganie w przedmiocie konieczności prowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przez wydanie odrębnego postanowienia poprzedzonego taką opinią naruszyłoby zasady ogólne postępowania oraz prowadziłoby do nieuzasadnionej przewlekłości postępowania. Natomiast w związku z upływem terminu określonego w art. 156 ustawy środowiskowej, organ l instancji uzyskał uzgodnienie z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Krakowie.
Skargę na powyższą decyzję wniosła spółka.
Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został sporządzony zgodnie z wymogami art. 66 ustawy środowiskowej i zawiera wszystkie wymienione w tym przepisie elementy, w tym dotyczące ochrony zdrowia i życia ludzi, ochrony przed hałasem, ochrony powietrza atmosferycznego, wód gleby oraz gospodarki odpadami. Raport został uzupełniony aneksem przez określenie czy stosowana technologia spełnia wymogi o których mowa w art. 143 ustawy środowiskowej.
Ponadto Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie, na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 2 i art. 78 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, zaopiniował pozytywnie przedmiotowe przedsięwzięcie. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie, na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy środowiskowej, postanowieniem z dnia 26 marca 2010 r. uzgodnił pozytywnie przedmiotowe przedsięwzięcie w zakresie ochrony środowiska pod warunkiem wprowadzenia do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymienionych warunków jego realizacji.
W ocenie Sądu I instancji, decyzja Prezydenta Miasta Krakowa uwzględnia treść uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie oraz opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Nadzoru Sanitarnego w Krakowie. Decyzja ta określa wymogi z art. 82 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, a więc rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia oraz jego charakterystykę (załącznik do decyzji stanowiący jej integralną część), warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem zabezpieczenia powietrza atmosferycznego, zabezpieczenia przed hałasem, zabezpieczenia środowiska grunto-wodnego, ochrony przed odpadami, ochrony środowiska przyrodniczego, ochrony zabytków (przedsięwzięcie nie oddziałuje na nie negatywnie), ochrony zdrowia oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym dla danego przedsięwzięcia.
Ponadto decyzja określa dodatkowe warunki dotyczące zapobiegania, ograniczenia oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Sądu I instancji, decyzja Prezydenta Miasta Krakowa zawiera wszystkie konieczne elementy i w pełni odpowiada wymogom ustawy środowiskowej. Chybionym jest, zdaniem Sądu I instancji, zarzut naruszenia art. 82 ust. 1 oraz art. 82 ust. 2 ustawy środowiskowej. Organy obu instancji uzasadniły bowiem prawidłowo dlaczego nie zachodzi konieczność stwierdzenia przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania o wydanie pozwolenia na budowę.
W ocenie Sądu I instancji, wyrażony w tym zakresie pogląd wynika z wnikliwej oceny zgromadzonego obszernego materiału dowodowego, który pozwala w sposób wystarczający ocenić w ramach postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia jego zakres oddziaływania na środowisko i ustalić warunki środowiskowe dla tego przedsięwzięcia, bez potrzeby powtarzania tego postępowania w ramach postępowania o pozwoleniu na budowę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka.
Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.
Po pierwsze, art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej, poprzez przyjęcie, że zaskarżona decyzja zawierała wszystkie, obligatoryjne elementy wymagane tym przepisem. Zarzuciła, że Prezydent Miasta Krakowa pominął kwestię określenia warunków ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich oraz ogólnikowo odniósł się do poziomu hałasu poza granicami terenu oraz ustalił zakaz niwelacji terenu powodującej naruszenie stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich.
Po drugie, art. 82 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej, poprzez uznanie, że organ I instancji wypełnił dyspozycję tego przepisu. Zdaniem skarżącej uzasadnienie Sądu I instancji nie zawiera argumentacji w zakresie przyjętego w tym zakresie rozstrzygnięcia.
Ponadto, w ocenie skarżącej spółki, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie tylko nie dostrzegł poważnych uchybień proceduralnych w toku postępowania administracyjnego, ale sam się dopuścił naruszenia "art. 141 ust. 4 p.p.s.a." wydając wyrok bez należytego uzasadnienia.
Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna jest całkowicie niezasadna.
W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Po pierwsze, należy stwierdzić, że chybiony jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ wbrew zarzutowi kasacyjnemu uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie wymagane przez ustawodawcę elementy. W szczególności zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy i ustaleń dokonanych przez organ, jak i ich ocenę pod kątem zgodności z prawem (art. 3 § 1 p.p.s.a.) zarzutów podniesionych w skardze do Sądu oraz stanowisk innych stron, a także zawiera podstawę prawną rozstrzygnięcia jak i jej wyjaśnienie. Ponadto w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. (sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz.
39) przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) jeżeli uzasadnienie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie wystąpiło.
Po drugie, chybiony jest także zarzut kasacyjny podniesiony w komparycji skargi kasacyjnej, a dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej, ponieważ niezgodnie z dyspozycją art. 176 p.p.s.a. nie precyzuje, który z siedmiu punktów tego przepisu zawierającego nawet w pkt 1 pięć podpunktów danej jednostki redakcyjnej, miałby naruszyć Sąd I instancji w zakresie, o którym stanowi dyspozycja art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy p.p.s.a. Ponadto podniesiony zarzut kasacyjny nie spełnia powyższych ustawowych wymagań, z tej przyczyny, że podnosi w jego uzasadnieniu zarzut naruszenia "art. 82 ust. 1 pkt b", ponieważ nie ma takiego przepisu, gdyż jest to w istocie art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b/ tejże ustawy.
Z kolei powołany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej art. 82 ust. 1 pkt 1 także jest nieokreślony. Oznacza to, że brak jest prawidłowego uzasadnienia tych zarzutów, ponieważ ich uzasadnienie zawarte w treści skargi kasacyjnej jest bardzo lakoniczne i w żaden sposób nie wyjaśnia przesłanek tych zarzutów w zakresie błędnej kontroli postępowania dowodowego, dokonanej przez Sąd I instancji, a w szczególności oceny podstawowego dowodu w sprawie, tj. raportu o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko, co skutkowało wbrew zarzutowi kasacyjnemu prawidłowym zastosowaniem art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a/-e/ ustawy środowiskowej.
Po trzecie, także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 82 ust. 2 ustawy środowiskowej jest całkowicie chybiony w świetle powyższych ustaleń stanu faktycznego poddanych prawidłowej kontroli przez Sąd I instancji. Zarzuty w tym zakresie skargi kasacyjnej są gołosłowne i nie oparte na materiale dowodowym będącym w aktach sprawy. Ponadto strona skarżąca nie przedstawiła żadnego własnego kontrdowodu, który wskazywałby na konieczność zastosowania w tej sprawie dyspozycji art. 82 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej w zakresie potrzeby przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko jak i postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę danego przedsięwzięcia, z powodu rzekomej kumulacji oddziaływań przedsięwzięć będących na obszarze, na który będzie oddziaływać dane przedsięwzięcie.
Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.