Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia z dnia 17 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1906/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że Wójt Gminy Z. decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] – po rozpatrzeniu wniosku M. i Z. P. -orzekł, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), dalej jako "ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych", o wymeldowaniu J. S. z pobytu stałego w miejscowości B., ul. D. [...], gmina Z.. Organ I instancji ustalił, że J. S. nie mieszka w miejscu zameldowania na pobyt stały. Do wniosku o wymeldowanie M. i Z. P. dołączyli protokół z eksmisji J. S. dokonanej w dniu 12 czerwca 2014 r. z budynku pod adresem: [...]-[...] B., ul. D. [...] (karta nr 12). Eksmisja została dokonana na podstawie tytułu wykonawczego Sądu Rejonowego dla K. K. w K. Wydział I Cywilny z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt [...] przez Komornika Sądowego [...] przy Sądzie Rejonowym dla K.-K. (karta nr 18).
W dniu 12 czerwca 2014 r. J. S. podpisał z Gminą Z. umowę najmu pomieszczenia tymczasowego nr [...] (karty nr 20 do 23). Wójt Gminy Z. stwierdził, że opuszczenie przez J. S. dotychczasowego miejsca pobytu stałego ma charakter trwały, o czym świadczy powyższy wyrok Sądu Rejonowego dla K. - K. w K. wydany w sprawie o sygn. akt [...] na podstawie którego wykonano eksmisję. Spełniona zatem została przesłanka niezbędna do wymeldowania, którą jest opuszczenie lokalu. Konsekwencją opuszczenia dotychczasowego miejsca zameldowania jest wymeldowanie z tego lokalu. J. S. nie dopełnił obowiązku wymeldowania - art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych Zameldowanie służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym budynku (art. 10 ust. 2 ww. ustawy). Osoba winna być zameldowana tam gdzie faktycznie przebywa.
W odwołaniu od powyższej decyzji J. S. zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego przez nieuzasadnione przyjęcie, że sporny lokal przestał być jego miejscem pobytu stałego. Podał, iż budynek w części 5/6 należy do niego, natomiast w toku pozostaje sprawa o dział spadku, w skład którego wchodzi przedmiotowy budynek. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego materiał dowodowy pozwala na dokonanie oceny, że J. S. opuścił miejsce pobytu stałego dobrowolnie i trwałe. Wyrokiem Sądu Rejonowego dla K. K. w K. Wydział I Cywilny z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt [...] nakazano J. S., aby opuścił i opróżnił lokal mieszkalny składający się z czterech pomieszczeń o łącznej powierzchni 75 m2 w budynku oznaczonym numerem administracyjnym [...], a znajdującym się na działce [...] w B. w terminie 3 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia.
W II punkcie wyroku ustalono, iż pozwanemu J. S. nie przysługuje prawo do lokalu socjalnego. J. S. nie wykonał powyższego wyroku. W wyniku czynności komorniczych podjętych w dniu 12 czerwca 2014 r. J. S. opróżnił z rzeczy budynek numer [...] przy ul. D. w B., który został oddany M. P. i Z. P. J. S. tymczasowo zamieszkał w lokalu nr 7 przy ul. G. [...] w Z. Umowa najmu pomieszczenia tymczasowego nr [...] z dnia 12 czerwca 2014 r. została zawarta pomiędzy Wójtem Gminy Z. a J. S. na okres 5 miesięcy, tj. od dnia 12 czerwca 2014 r. do dnia 11 listopada 2014 r. Obecnie J. S. przebywa pod adresem: Z., ul. G. [...].
W ocenie organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że od dnia 12 czerwca 2014 r. J. S. nie koncentruje swoich spraw życiowych pod adresem ul. D. [...], B.. Skoro J. S. wszystkie czynności dnia codziennego wykonuje pod adresem: Z., ul. G. [...] to tam powinien być zameldowany zgodnie z charakterem pobytu Organ odwoławczy nie zgodził się ze stanowiskiem odwołującego się, iż organ błędnie ustalił krąg stron postępowania, wskazując, że w aktach sprawy znajduje się wydruk z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości, z którego wynika, iż M. i Z. P. są właścicielami nieruchomości gruntowej nr [...] w B.. Z dokumentacji będącej w posiadaniu Urzędu Gminy Z. wynika, iż na powyższej działce znajdują się dwa budynki mieszkalne: budynek nr [...] i budynek nr [...] przy ul. D.. Adres: B., ul. D. [...] to wcześniej adres: [...], który - wyrokiem Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny z 25 stycznia 2007 r., sygn. akt [...] - nakazano J. S. opuścić i opróżnić.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając:
- - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu, że nie przebywał na przedmiotowej nieruchomości, pominięcie że jest współwłaścicielem tej nieruchomości w 5/6, jak też, że sprawa o dział spadku i zniesienia współwłasności się toczy i że M. i Z. P. nie są właścicielami tej nieruchomości;
- - niewłaściwą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie polegającą na jego dowolnej ocenie sprzecznej z zasadami logicznego myślenia, doświadczeniem życiowym i z przekroczeniem zasady swobodnej oceny materiału dowodowego;
- - wydawanie decyzji i prowadzenie postępowanie przez urzędników, co do których były zastrzeżenia odnośnie ich bezstronności i rzetelności, pominięcie że jest w związku z tym prowadzone postępowanie karne w sprawie przekroczenia uprawnień przez pracowników Gminy Z.;
- - nie rozpoznanie istoty sprawy, polegające na tym, że nie przeprowadzono postępowania dowodowego pomimo tego, że skarżący w swoich pismach zwracał uwagę na fakt prowadzenia postępowania dotyczącego działu spadku, czy też prawa własności.
J. S. podniósł, iż w spornym budynku mieszka od urodzenia i pod tym adresem koncentrują się jego sprawy życiowe. Zarzucono, że organ nie sprawdził, czy wobec komornika, który podął bezprawne działania w sprawie egzekucji nie toczy się postępowanie karne. Organ odwoławczy, pomimo zastrzeżeń nie przeprowadził postępowania dowodowego, nie zwrócił się do Sądu Rejonowego dla K. - K. w K. Wydział I Cywilny, aby sprawdzić podane przez skarżącego informacje. Sprawę w Z.ch prowadził urzędnik, co do którego został złożony wniosek o jego wyłączenie, gdyż był stronniczy i nieobiektywny przy podejmowaniu decyzji. J. S. podniósł, że organ błędnie ustalił stan faktyczny, gdyż skarżący przez cały czas przebywał i przebywa na spornej nieruchomości. M. i Z. P. nie są właścicielami spornej nieruchomości i nie mają prawa żądać jego wymeldowania. Organ pominął również okoliczność, że w Sądzie Rejonowym dla K. K. w K. toczy się postępowanie o dział spadku i zniesienie współwłasności i przed zakończeniem tego postępowania nie powinno dojść do wymeldowania skarżącego, gdyż nie było jeszcze rozstrzygnięcia komu przypadnie własność nieruchomości.
Skarżący nie zgodził się również z poglądem, że wyrok Sądu Rejonowego dla K. - K. w K. w sprawie o sygn. akt [...] implikuje możliwość wymeldowania skarżącego z jego nieruchomości i pozbawieniu skarżącego prawa własności. Zarzucił, że materiał dowodowy został oceniony w sposób fragmentaryczny i nie zebrano wszystkich dowodów w sprawie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę jako niezasadną. Podniósł, że zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym, polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób. Osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana wykonywać obowiązek meldunkowy określony w tej ustawie. Ma zatem obowiązek zameldować się w miejscu pobytu stałego lub pobytu czasowego trwającego ponad 3 miesiące, a gdy opuszcza lokal, w którym jest zameldowana, wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Jeśli nie dopełni tego obowiązku to wówczas organ gminy na podstawie przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wydaje (na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu) decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Zgodnie z art. 10 ust. 2 tej ustawy zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Fakt opuszczenia lokalu stanowi przesłankę uprawniającą organ do wydania decyzji o wymeldowaniu. Zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na dokonanie oceny, że skarżący opuścił miejsce pobytu stałego dobrowolnie i trwale. Ocena ta jest zgodna z zasadami logicznego myślenia, doświadczeniem życiowym i z zachowaniem zasady swobodnej oceny materiału dowodowego. Faktem bezspornym jest, że komornik sądowy dokonał w dniu 12 czerwca 2014 r. eksmisji skarżącego z miejsca zamieszkania w B. przy ul. D. [...].
Sąd podkreślił, że orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, iż opuszczenie lokalu w wyniku eksmisji wykonanej przez komornika sądowego należy interpretować jako trwałe i dobrowolne. Opuszczenie lokalu mieszkalnego wskutek wykonania wyroku nakazującego eksmisję jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, które uzasadnia wydanie decyzji o wymeldowaniu osoby eksmitowanej zarówno wówczas, gdy wyrok zostanie wykonany dobrowolnie przez zobowiązanego, jak i wtedy, gdy wyrok zostanie wykonany w drodze egzekucji. Egzekucja wyroku sądu nakazującego eksmisję jest aktem równoznacznym z ustaniem pobytu w lokalu w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Z tych względów Sąd uznał za niezasadne zarzuty nieprawidłowego ustalenia przez organ, że skarżący w B. przy ul. D. [...] nie mieszka.
Sąd wskazał, że wymeldowanie nie pozbawia osoby wymeldowanej praw do lokalu, jeśli osoba ta prawa te posiada. Decyzja o wymeldowaniu ma charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem zameldowania. Decyzja ta nie prowadzi do powstania, ani też do zmiany stosunków prawnorzeczowych na nieruchomości. Przesłankami wymeldowania są tylko okoliczności faktyczne (opuszczenie trwałe i dobrowolne miejsca stałego zameldowania bez dopełnienia obowiązku wymeldowania), nie zaś kwestie materialnoprawne, których rozstrzygnięcie mogłoby być przedmiotem postępowania przed sądem lub innym organem. Dlatego zarzuty, że organy pominęły okoliczność toczących się postępowań dotyczących działu spadku, zniesienia współwłasności czy też tego, że skarżący został w drodze wymeldowania pozbawiony prawa własności nie mogły przynieść zamierzonego skutku.
Sąd wyjaśnił, że zarzuty skarżącego dotyczące ewentualnych nieprawidłowości wykonywania wyroku eksmisyjnego przez komornika sądowego i kwestionowanie prawidłowości wykonania eksmisji przed sądem powszechnym kontrolującym działania organu egzekucyjnego nie ma wpływu na ocenę, czy spełnione zostały przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Sąd wskazał, że w dniu 3 lipca 2014 r. Wójt Gminy Z. wydał, na podstawie art. 24 § 3 k.p.a., postanowienie o odmowie wyłączenia pracownika od udziału w przedmiotowym postępowaniu (karta nr 27). Zdaniem Sądu postanowienie to jest prawidłowe, gdyż okoliczności przywołane przez skarżącego we wniosku o wyłączenie nie uprawdopodabniały istnienia okoliczności, które mogą wywołać bezstronności pracownika.
Nadto Sąd wskazał, że procesowe skutki naruszenia art. 24 k.p.a. określa art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; z tym zastrzeżeniem, że przesłanką wznowienia postępowania jest "wydanie decyzji" przez pracownika podlegającego wyłączeniu, a nie "udział" takiego pracownika w postępowaniu, w którym wydano decyzję ostateczną.
W skardze kasacyjnej J. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego z urzędu, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w z art. 7 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w sprawie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo że została ona wydana z naruszeniem słusznego interesu strony skarżącego albowiem postępowanie sądowe w sprawie spadkowej nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone, a co za tym idzie nie jest wykluczone, iż skarżący otrzyma udział spadkowy w nieruchomości, przysądzona będzie nań własność i w związku z tym również utrzyma tytuł administracyjny do nieruchomości.
W oparciu o powyższy zarzut wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego udzielonego skarżącemu z urzędu. Skarżący powołał się na treść art. 7 k.p.a. i wskazał, że nie zostało wyjaśnione czy opuszczenie miejsca zamieszkania przez skarżącego było przymusowe czy dobrowolne. Skarżący wskazał, że adres przy ul. D. [...] w B. jest jego centrum życiowym, posiada tam większość swoich rzeczy i nie wyprowadził się, a został wyrzucony. Brak jest zatem przesłanki do wymeldowania - art. 15 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Podkreślił, że organy i Sąd nie ustaliły przyczyn opuszczenia przez skarżącego miejsca zamieszkania. Organy nie przeprowadziły dowodów mających świadczyć o braku dobrowolności w opuszczeniu lokalu przez skarżącego, czego nie dostrzegł Sąd.
Powyższe doprowadziło do wydania decyzji niekompletnych i nie odpowiadających rzeczywistemu stanowi rzeczy. Zarzucono, że rozważania zarówno Sądu, jak i organów koncentrowały się wokół nie wykonania przez skarżącego obowiązku wymeldowania się z posesji przy ul. D. [...]. Sąd z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie uchylił zaskarżonej decyzji pomimo, że organy z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. zaniechały poczynienia jakichkolwiek ustaleń faktycznych co do kluczowych okoliczności sprawy, w szczególności nie odniósł się do przymiotu "wyprowadzenia" się skarżącego, a zatem czy było to wyprowadzenie się dobrowolne i trwałe czy też nie. Zdaniem skarżącego kluczowe w niniejszej sprawie jest wyjaśnienie, czy komornicze usunięcie skarżącego z dotychczas zajmowanej posesji mieści się w ramach " dobrowolnego" wyprowadzenia się z posesji, a nadto czy w takiej sytuacji na skarżącym ciąży obowiązek wymeldowania się.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestniczka postępowania M. P. wniosła o jej oddalenie. Podniosła, że pomiędzy skarżącym a A. G. (jego siostrą przyrodnią, a jej matką) toczy się postępowanie o dział spadku o sygn. akt [...]. Postępowanie to nie obejmuje nieruchomości, której jest współwłaścicielem i której dotyczy decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie wymeldowania skarżącego. Uczestniczka postępowania wskazała, że razem z mężem jest współwłaścicielem nieruchomości położonej w B., w gminie Z.. Własność tej nieruchomości nabyła na podstawie umowy darowizny z dnia 2 maja 1997 r. Natomiast skarżący nie posiada i nigdy nie posiadał tytułu prawnego do tej nieruchomości. Stwierdziła, że od czasu eksmisji skarżący nie przebywa już na jej nieruchomości i nie zwrócił się z prośbą o odebranie jakichkolwiek rzeczy, które rzekomo posiada jeszcze w lokalu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku.
Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie posiada usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Nie jest bowiem zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w z art. 7 k.p.a., a to z poniższych względów.
Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej do Sądu administracyjnego decyzji - organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Konsekwencją takiego stanu prawnego jest uznanie, iż wyłączną przesłanką wymeldowania określonej osoby z lokalu jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym lokalu. Zameldowanie i wymeldowanie są jedynie aktami rejestracji danych dotyczących pobytu danej osoby w określonym lokalu bądź ustania tego pobytu w dotychczasowym miejscu (opuszczenia lokalu). Wymaganą prawem przesłankę wymeldowania stanowi ustanie pobytu w lokalu - nie przebywanie w lokalu.
Jednocześnie podkreślić należy, iż przebywanie w innym lokalu (w innej miejscowości) nie stanowi spełnienia przesłanki opuszczenia lokalu bez wymeldowania, chyba że towarzyszą temu inne okoliczności, wskazujące na zamiar stałego związania się z tym nowym miejscem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego1989 r., sygn. akt SA/Wr 789/88 ONSA 1989/2/72). Jak bowiem stanowi przepis art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na aspekty dotyczące oceny dobrowolnego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Podkreślić należy, iż ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd dotyczący dobrowolności i trwałości "opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu" nie stracił na aktualności w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. (sygn. akt K 20/01) - w wyniku którego z dniem 19 czerwca 2002 r. utracił moc art. 9 ust. 2 powołanej wyżej ustawy.
Pamiętać jednak należy, iż powyższe stwierdzenie, dotyczące dobrowolności opuszczenia lokalu, doznaje ograniczenia w przypadku wykonania prawomocnego wyroku sądu powszechnego nakazującego eksmisję danej osoby z określonego lokalu. Prawomocny wyrok sądu powszechnego orzekający eksmisję może bowiem polegać na dobrowolnym opuszczeniu lokalu przez zobowiązanego, albo też podlegać wykonaniu w drodze egzekucji. Skutkiem wykonania w drodze egzekucji wyroku orzekającego eksmisję danej osoby z lokalu jest bowiem ustanie pobytu tej osoby w tym lokalu w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 993 ze zm.).. Z tych względów za równoznaczną z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 tej ustawy należy uznać sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu w drodze egzekucji wyroku orzekającego eksmisję.
W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji zasadnie podzielił stanowisko organów, iż opuszczenie przez skarżącego przedmiotowego lokalu ma charakter trwały i dobrowolny. J. S. opuścił miejsce stałego pobytu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i z chwilą wykonania prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla K. K. w K. Wydział I Cywilny z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt [...] przez Komornika Sądowego [...] przy Sądzie Rejonowym dla K.-K. ewentualny zamiar powrotu do przedmiotowego lokalu nie może mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Z powyższych względów zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że - wbrew twierdzeniom skarżącego - w ustalonym stanie faktycznym obowiązujące przepisy prawa dostarczyły podstaw do wymeldowania J. S. z pobytu stałego w miejscowości B., ul. D. [...]. Organy administracji publicznej obu instancji i Sąd pierwszej instancji zasadnie rozważały kwestie dotyczące trwałości i dobrowolności opuszczenia lokalu w aspekcie wyroku sądu nakazującego skarżącemu opróżnienie spornego lokalu i wykonania tego wyroku w drodze egzekucji.
W tej sytuacji nie można podzielić zarzutu skargi kasacyjnej o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w z art. 7 k.p.a. z uwagi na brak – jak podnosi skarżący - wyjaśnienia dobrowolności i trwałości opuszczenia lokalu. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) orzekł jak w sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnika ustanowionego z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a.