Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 5 czerwca 2013 r., II SA/Gd 119/13 oddalił skargę Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania wypłaty ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej.
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] Starosta W., na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) i art. 7 ust. 7 i art. 4 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. Nr 73, poz. 764 ze zm.) w związku z art. 138 § 2 k.p.a., stwierdził, że uprawa leśna położona na działce nr [...], obręb S. w gminie G., będącej własnością A. i Z. W., prowadzona jest niezgodnie z opracowanym "Planem zalesienia gruntów rolnych dla działki nr [...]", zwanym dalej "Planem zalesienia", opracowanym przez Nadleśnictwo [...] oraz orzekł o wstrzymaniu wypłaty ekwiwalentu za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej począwszy od miesiąca sierpnia 2004 r., jak również ustalił warunki przywrócenia ekwiwalentu.
Uzasadniając decyzję organ wskazał, że decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. Starosta W. orzekł o przeznaczeniu do zalesienia gruntów rolnych o powierzchni 3,87 ha, obejmujących część działki nr [...] w S., gm. G., a decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. stwierdził prawidłowe prowadzenie uprawy leśnej. Po uprawomocnieniu się ww. decyzji, właściciele zalesionego gruntu nabyli prawo do ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej wypłacanego przez Starostę W. w terminie do 10-go każdego miesiąca począwszy do miesiąca września 2002 r. W dniu [...] lipca 2004 r. wznowiono z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia powierzchni zalesionej oraz ustalenia wysokości wypłacanego ekwiwalentu za prowadzenie upraw leśnych. Organ wskazał, że w dniu [...] lipca 2004 r. tj. po dwóch latach od zalesienia gruntu, dokonano pierwszej oceny udatności uprawy leśnej – zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, którą oceniono na 50 %, jak również przeprowadzono kontrolne pomiary powierzchni zalesionej.
W związku z powyższym w sprawie wszczętej w przedmiocie wznowienia postępowania z urzędu w sprawie ustalenia powierzchni zalesionej oraz ustalenia wysokości wypłaconego ekwiwalentu za prowadzenie upraw leśnych na przedmiotowej działce, Starosta W. decyzją OS Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. uchylił ostateczną decyzję Starosty W. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. stwierdzającą prawidłowe prowadzenie uprawy leśnej przez A. i Z. W.; zmniejszył powierzchnię zalesioną do 3,5642 ha; ustalił ponownie wysokość należnego ekwiwalentu począwszy od września 2002 r.; orzekł o zwrocie nienależnie wypłaconego ekwiwalentu za okres od września 2002 r. do lipca 2004 r. w kwocie 1.074,13 zł oraz nadto poza przedmiotem postępowania wznowieniowego stwierdził nieprawidłowe prowadzenie uprawy leśnej - niezgodne z Planem zalesienia i wstrzymał wypłatę ekwiwalentu do czasu wykonania zaleconych prac. A. i Z. W. złożyli odwołanie od tej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzja z dnia [...] lutego 2005 r., sygn. akt [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W dniu [...] czerwca 2005 r. przeprowadzono powtórną kontrolę uprawy. Podczas kontroli wykonano ponownie pomiary powierzchni zalesionego gruntu oraz określono udatność uprawy. W wyniku kontroli stwierdzono, że średnia udatność uprawy wynosi około 50 %. Za przyczynę tak niskiej udatności uznano nie wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych określonych w Planie zalesienia, w szczególności brak ochrony sadzonek przed zgryzaniem przez zwierzynę oraz brakiem systematycznego wykaszania chwastów wokół drzewek.
W związku z powyższym Starosta W. decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. uchylił ostateczną decyzję Starosty W. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 oraz stwierdził nieprawidłowe prowadzenie uprawy leśnej i wstrzymał wypłatę ekwiwalentu za prowadzenie uprawy leśnej do czasu wykonania zaleconych prac i doprowadzenia jej do udatności powyżej 70%. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli A. i Z. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z dnia [...] września 2006 r., sygn. akt [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, uznając za zasadne wstrzymanie wypłaty ekwiwalentu i zobowiązanie właścicieli do wykonania prawidłowej pielęgnacji oraz zabezpieczenia uprawy.
A. i Z. W. wnieśli skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję W wyroku Sąd wskazał, że decyzja została wydana z naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu przewidzianej w art. 10 § 1 k.p.a.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku ponownie rozpatrzyło odwołanie A. i Z. W. od decyzji Starosty W. OS Nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. i decyzją z dnia [...] maja 2009 r. sygn. akt. [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Na tę decyzję ponownie złożyli skargę A. i Z. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 3 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Gd 450/09 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2009 r. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego. W wyroku tym wskazano na wadliwe potraktowanie jako strony postępowania odwoławczego organu II instancji i nadanie wypowiedziom pełnomocnika organu waloru środka dowodowego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2010 r. po ponownym rozpatrzeniu odwołania A. i Z. W. od decyzji Starosty W. OS Nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpoznania przez organ I instancji (sygn. akt [...]).
Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. stwierdził, że uprawa leśna położona na działce nr [...], obręb S. w gminie G., będącej własnością A. i Z. W., prowadzona jest niezgodnie z opracowanym "Planem zalesienia gruntów rolnych dla działki nr [...] (część o pow. 3,87 ha)", wykonanym przez Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] oraz orzekł o wstrzymaniu wypłaty ekwiwalentu za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej na działce nr [...], obręb S. w gminie G., będącej własnością A. i Z. W., z powodu nieprawidłowego prowadzenia uprawy leśnej, do czasu pozytywnego zatwierdzenia wykonanych warunków przywrócenia ekwiwalentu podanych w uzasadnieniu decyzji. Organ w uzasadnieniu ustalił warunki przywrócenia ekwiwalentu. Organ ustalił, że pielęgnacja uprawy w pierwszych trzech latach po posadzeniu nie była wykonywana zgodnie z Planem zalesienia opracowanym przez Nadleśnictwo.
Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. dopuścił dowód z opinii biegłego, który w oparciu o wyniki przeprowadzonych z udziałem strony oględzin nieruchomości opracował opinię na okoliczność prawidłowości prowadzenia uprawy leśnej na części działki nr [...], obrębu S. w gminie G. W dniu [...] grudnia 2010 r. do Starostwa Powiatowego w W. - Wydziału Środowiska wpłynęła opinia J. D. - biegłego sądowego ds. leśnictwa, łowiectwa, szkółkarstwa z dnia [...] listopada 2010 r. Biegły dokonał lustracji uprawy leśnej w dniach: [...] września i [...] października 2010 r., w wyniku której stwierdził min.: szkody od zwierzyny, objawy chorobowe na jesionie spowodowane grzybami i atakami owadów i nieprawidłową pielęgnację uprawy, którą określono na podstawie protokołów z odbioru uprawy oraz oceny uprawy.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł skarżący Z. W., zarzucając decyzji organu I instancji oraz postępowaniu prowadzącemu do jej wydania naruszenie:
- • naruszenie art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania i wydanie zaskarżonej decyzji przez pracownika - Naczelnika Wydziału Środowiska Starostwa W. pomimo istnienia przesłanek do jego wyłączenia od udziału w postępowaniu w sprawie,
- • naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie umorzenia w części postępowania dotyczącego ustalenia powierzchni zalesionej, kiedy przedmiotowe postępowanie dotyczyło tej kwestii i w tym zakresie dokonywano czynności w sprawie,
- • naruszenie art. 6, 8, 130 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez faktyczne wstrzymanie wykonania decyzji Starosty W. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 roku m.in. w przedmiocie ustalenia wysokości i wypłat ekwiwalentu pomimo braku postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania tej decyzji, co skutkuje do dnia dzisiejszego bezprawnym i bezpodstawnym faktycznym niewykonywaniem obowiązującej i ostatecznej decyzji,
- • naruszenie art. 6, 8, 84 §1 k.p.a. poprzez wystąpienie organu I instancji z wnioskiem o "opinie uzupełniające'''' - tj. "opinię uzupełniającą" (sporządzona w dniu [...] czerwca 2011 r.) i "pismo biegłego'''' (sporządzone w dniu [...] października 2011 r.) bez uprzedniego wydania postanowienia o dopuszczeniu dowodu z opinii uzupełniającej biegłego,
- • naruszenie art. 7, 84 §1 k.p.a. poprzez gromadzenie materiału dowodowego - pisma biegłego z dnia 11 października 2011 r. w sposób niedopuszczalny w świetle przepisów k.p.a., tj. poprzez przesłanie go do Starostwa pocztą elektroniczną bez podpisu, następnie osobiste uzyskanie podpisanego egzemplarza przez Naczelnika Wydziału Środowiska w miejscu pracy biegłego i ostatecznie umieszczenie w aktach sprawy bez jakiejkolwiek informacji o dacie wpływu, bez prezentaty Kancelarii Ogólnej Starostwa Powiatowego w W. i Wydziału Środowiska Starostwa Powiatowego w W., czyli bez pokwitowania przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy,
- • naruszenie art. 6, 8, 39 k.p.a. poprzez doręczenie biegłemu pisma skarżącego z dnia 2 sierpnia 2011 r. faxem bez żadnego pisma przewodniego, postanowienia czy też żądania ustosunkowania się do treści, kiedy tego typu czynność powinna zostać dokonana za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy,
- • naruszenie art. 6, 7, 8, 107 §3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji wyłącznie w oparciu o treść opinii biegłego, "opinii uzupełniającej" z 12 czerwca 2011 r. oraz "pisma biegłego" z 11 października 2011 r. bez dokonania jakichkolwiek ustaleń w zakresie objętym ich treścią oraz bez oceny tych dokumentów jako dowodu w sprawie, do czego organ I instancji był obowiązany,
- • naruszenie art. 7, 77 §1 i 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności, pominięcie dokumentów nieustannie podnoszonych przez skarżącego oraz zawarcie w treści decyzji sprzecznych ustaleń.
Odwołująca się strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, wyłączenie od udziału w postępowaniu pracownika organu I instancji M. M. wyznaczenie do załatwienia sprawy innego organu I instancji.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku na podstawie art. 7 ust. 7 i art. 4 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia w związku z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił ustalenia i argumentację organu I instancji.
Nadto organ w uzasadnieniu wskazał, że decyzja Starosty W. z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] zgodnie z art. 7 ust. 7 ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia jest decyzją w sprawie "wypłaty ekwiwalentu" i tym samym dotyczy sprawy odrębnej od spraw wcześniej rozstrzyganych przez Starostę W., gdyż w oparciu o art. 61 § 1 oraz 104 § 1 w zw. z art. 1 pkt 1 k.p.a. postępowanie w sprawie "wstrzymania ekwiwalentu" jest odrębnym postępowaniem prowadzonym w trybie zwykłym. Przedmiotem tego postępowania nie jest weryfikacja decyzji wcześniej wydanych w sprawie "przeznaczenia do zalesienie gruntu rolnego". Organ przyznał, że wcześniej prowadzono postępowanie w sprawie wznowienia postępowania w przedmiocie ustalenia powierzchni zalesionej oraz ustalenia wysokości wypłacanego ekwiwalentu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nieprawidłowo określając przedmiot i tryb postępowania, jednakże podkreślił, że dopuszczalna jest zmiana w toku postępowania podstawy prawnej i trybu postępowania jeśli ma to miejsce w toku postępowania przed organem I instancji, a więc z zachowaniem zasady dwuinstancyjności oraz prawa strony do udziału w postępowaniu.
Zdaniem organu, decyzja wydana w przedmiotowej sprawie nie ma wpływu na treść decyzji wydanych w sprawach wcześniejszych, nie modyfikuje ich treść, lecz rozstrzyga o wstrzymaniu realizacji (wypłaty) prawa do ekwiwalentu z tytułu prowadzenia uprawy leśnej. Czynni to ze skutkiem na przyszłość. Ponadto zaznaczył, że zamiana trybu postępowania ma w obecnej sprawie ten również skutek, iż, wobec formalnego wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, postępowanie to jak dotąd nie zostało zakończone przez organ I instancji i wymaga wydania stosownej decyzji.
W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił:
- • naruszenie art. 7 k.p.a., 9 k.p.a., 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo zmiany w toku postępowania tożsamości sprawy i trybu postępowania z nadzwyczajnego na zwyczajny, tj. wszczętej w przedmiocie wznowienia postępowania z urzędu w sprawie ustalenia powierzchni zalesionej oraz ustalenia wysokości wypłaconego ekwiwalentu za prowadzenie upraw leśnych na przedmiotowej działce, a ostatecznie zakończonej w zakresie niezgodności uprawy leśnej z Planem zalesienia i wstrzymania wypłaty ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych, co skutkuje w ocenie skarżącego nieważnością zaskarżonej decyzji organu II instancji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji,
- • naruszenie art. 15 k.p.a. i art. 142 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie zarzutu stawianego postanowieniu Starosty W. z dnia [...] marca 2010 r. ([...]) odmawiającemu wyłączenia Naczelnika Wydziału Środowiska –M. M. od udziału w przedmiotowym postępowaniu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy - prowadziło do wydania decyzji w I instancji przez pracownika podlegającego wyłączeniu oraz naruszeniu zasady dwuinstancyjności, co skutkuje w ocenie skarżącego nieważnością zaskarżonej decyzji organu II instancji, jak i poprzedzającej, a nadto:
- • naruszenie art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., 77 §1 k.p.a. i 84 §1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o opinie biegłego, które nie zostały dopuszczone postanowieniem - tj. "opinii uzupełniającej" sporządzonej w dniu [...] czerwca 2011 r. i "pisma biegłego" sporządzonego w dniu [...] października 2011 r., a które to dokumenty stanowiły podstawę rozstrzygnięcia decyzji organu II instancji, bez jednoczesnego dokonania ich należytej i wyczerpującej oceny jako dowodu w sprawie, co z kolei miało wpływ na wynik sprawy,
- • naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku ustosunkowania się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu z [...] grudnia 2011 r. wskazanych w pkt II. 1, 5, 6, 7, co miało wpływ na wynika sprawy - nie dokonano rozpatrzenia całego materiału zgromadzonego w sprawie, a nadto nie dało to skarżącemu możliwość podjęcia polemiki w niniejszej skardze oraz przedstawienia swojego stanowiska w sprawie odnośnie tak istotnych kwestii jak m.in. niewyłączenie od udziału w postępowaniu pracownika, który wydał decyzję w I instancji czy też sposobu gromadzenia materiału dowodowego - opinii biegłego.
Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej, ewentualnie o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ, odnosząc się do zarzutów skarżącego w przedmiocie wyłączenia od udziału w postępowaniu pracownika organu I instancji – M. M. oraz braku rozpoznania wniosku o jego wyłączenie podniósł, że do wniosku ustosunkował się w uzasadnieniu swojej decyzji wskazując, że k.p.a. nie przewiduje odrębnej formy dla negatywnego załatwienia wniosku o wyłączenie pracownika. W ocenie organu w toku postępowania przed organem II instancji wniosek ten jest bezprzedmiotowy, gdyż M. M. nie był i nie jest pracownikiem organu II instancji, nie podejmował czynności w imieniu organu II instancji, dlatego też nie mógł zostać od nich wyłączony przez organ II instancji.
Ponadto, nie było także podstaw do wyłączenia tej osoby od udziału w postępowaniu przed organem I instancji. Organ podkreślił również, że M. M. nie mógł być świadkiem w przedmiotowym postępowaniu, a jego wyjaśnienia składane w jednym z wcześniejszych postępowań przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym nie mogą stanowić postaw decyzji. Nie podlega zatem wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. tym bardziej, że sprawa po uchyleniu wcześniejszych decyzji przez Sąd rozpoznawana była w niniejszym postępowaniu od początku od nowa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku skargę oddalił. Sąd wskazał m.in., że zarzut wadliwości postanowienia Starosty W. z dnia [...] marca 2010 r. odmawiającego wyłączenia Naczelnika Wydziału Środowiska M. M. od udziału w przedmiotowym postępowaniu jest bezzasadny. Art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3. M. M. nie był w niniejszej sprawie świadkiem lub biegłym ani przedstawicielem jednej ze stron. Organ II instancji w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2009 r. wadliwie odebrał od niego wyjaśnienia, mimo braku podstaw do występowania pracownika organu I instancji w postępowaniu odwoławczym, na co słusznie wskazał Sąd w wyroku z dnia 3 grudnia 2009 r. Organ I instancji nie jest bowiem stroną w postępowaniu odwoławczym.
Naruszenie przepisów postępowania przez organ II instancji nie uczyniło M. M. przedstawicielem strony ani świadkiem, a jego wyjaśnienia nie zostały w żaden sposób w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji wykorzystane. Zasadnie skarżący zarzucił, że organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji nie ustosunkował się do tego zarzutu odwołania, co winien był uczynić. Wadliwość ta nie miała wpływu na wynik sprawy, gdyż podniesiony zarzut jest bezzasadny, na co słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę.
Od tego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, zarzucając mu naruszenie art. 3 §1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8 i 142 k.p.a. wobec niedostrzeżenia przez sąd, że wskazana przez skarżącego wadliwość w postaci nieodniesienia się przez organ II instancji do zarzutu wyłączenia Naczelnika Wydziału Środowiska Starostwa W. miała wpływ na wynik sprawy, albowiem jego rozpatrzenie przez organ, z uwagi na dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, winno było skutkować uchyleniem decyzji I instancji, gdyż był on świadkiem w przedmiotowej sprawie (na rozprawie administracyjnej przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Gdańsku sygn. [...]), a nadto okazując stosunek do strony, sprawy u następnie mając możliwość prowadzenia postępowania ponownie w I instancji rzutowało na dalszy tok postępowania, sposób jego prowadzenia, sposób podejmowania czynności dowodowych jak i wydawania orzeczeń, co stanowiło rażące naruszenie zasady praworządności i zaufania do organu władzy publicznej - Starosty W., a czego sąd również nie dostrzegł w ramach kontroli zaskarżonej decyzji. Wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nie stwierdziwszy przesłanek zaistnienia nieważności niniejszego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny związany powołanymi w skardze kasacyjnej zarzutami, rozpoznał sprawę w granicach tej skargi. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw a tym samym nie mogła być uwzględniona.
W skardze kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art.3 §1 i art.145 §1 pkt 1 lit.c p.p.s.a w zw. z art. 7, 8 i 142 k.p.a. wobec niedostrzeżenia przez Sąd, że wskazana przez skarżącego wadliwość w postaci nieodniesienia się przez organ II instancji do zarzutu wyłączenia Naczelnika Wydziału Środowiska Starostwa M. M. miała wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, na sposób i zakres sformułowanego zarzut, tym bardziej że jest to jedyny zarzut skargi kasacyjnej. Wskazano przepisy kodeksu postepowania administracyjnego tj art.7 wyrażający zasadę prawdy obiektywnej, art.8 wyrażający zasadę pogłębiana zaufania obywateli do organów Państwa, a także art.142, który stanowi, że na postanowienie na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Norma wynikająca z art.142 k.p.a. jest bezsporna, nie była ona przedmiotem jakichkolwiek sporów i wątpliwości w przedmiotowej sprawie.
W żadnym momencie postępowania nie było kwestionowane, że postanowienie organu o odmowie wyłączenia pracownika organu administracji publicznej, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji zgodnie z przepisem art. 142 k.p.a., tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Natomiast zarzut skargi kasacyjnej nie dotyczy naruszenia takich przepisów jak art.24 §1 pkt 4 k.p.a., czy też przepisów dotyczących samej decyzji.
Niemniej jednak zarzut skargi kasacyjnej jest bezprzedmiotowy również dlatego, że wbrew twierdzeniom skargi w uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze na str.9 odniosło się do podnoszonej kwestii wskazując, że M. M. nie można uznać za świadka w sprawie, jego wyjaśnienia składane przed Kolegium zostały uznane za niedopuszczalne i nie służyły jako podstawa ani decyzji I instancji ani decyzji Kolegium. Również Sąd pierwszej instancji dostrzegł ten problem i w uzasadnieniu wyroku na str.17 wyjaśnił dlaczego zarzut wadliwości postanowienia Starosty W. z dnia [...] marca 2010r. odmawiającego wyłączenia Naczelnika Wydziału Środowiska M. M. od udziału w przedmiotowym postepowaniu jest bezzasadny, albowiem nie doszło do naruszenia art.24 §1 pkt 4 k.p.a.. Organ I instancji, a w takim charakterze występował M. M. nie jest stroną w postępowaniu odwoławczym, naruszenie przepisów postepowania przez organ II instancji nie uczyniło go ani świadkiem, ani przedstawicielem strony, a jego wyjaśnienia nie zostały w żaden sposób w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji wykorzystane. Stąd też słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji, że wadliwość ta nie miała wpływu na wynik sprawy.
Z uwagi na powyższe, zaskarżony wyrok odpowiada prawu a zarzut skargi kasacyjnej nie mógł być uznany za usprawiedliwiony, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.