Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 12 marca 2019 r. oddalił skargę J. Z. i H. Z. na uchwałę Rady Miejskiej w G. (dalej również "Rada Miejska") z dnia [...] października 2017 r., w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
J. Z. i H. Z. wnieśli o stwierdzenie nieważności wskazanej wyżej uchwały w całości, zarzucając jej naruszenie:
- 1) interesu prawnego skarżących, wynikającego z art. 140 k.c. w zw. z art. 64 Konstytucji RP, poprzez naruszenie prawa własności należącej do skarżących nieruchomości, która objęta została zaskarżoną uchwałą, polegające na uniemożliwieniu skarżącym korzystania z tej nieruchomości w celu wybudowania budynku biurowego wraz z węzłem betoniarskim i towarzyszącą infrastrukturą, tj. wykorzystania tej nieruchomości na cele przemysłowe, związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżących, o których to celach Rada Miejska wiedziała przed przystąpieniem do sporządzenia planu miejscowego;
- 2) art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.), poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego i przeznaczenie nieruchomości należących do skarżących pod zabudowę jednorodzinną, przez co naruszony został interes prawny wynikający z prawa własności skarżących, którzy podjęli działania w celu zagospodarowania swoich nieruchomości na cele przemysłowe, a ich zamiar był wiadomy organowi w momencie podejmowania uchwały o przystąpieniu do uchwalenia planu miejscowego, jak również w momencie podejmowania zaskarżonej uchwały;
- 3) art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. poprzez uwzględnienie przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały wyłącznie interesu osób trzecich, który jest sprzeczny z interesem prawnym skarżących i który nie znajduje uzasadnienia w faktycznym układzie stosunków miejscowych na terenie objętym planem miejscowym, w sytuacji gdy możliwe było wyważenie interesów skarżących oraz pozostałych właścicieli nieruchomości objętych planem miejscowym przyjętym w zaskarżonej uchwale.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę.
Sąd wskazał, że skarżący domagają się umożliwienia im zagospodarowania ich nieruchomości – działek nr [...] – na cele przemysłowe. Obszar objęty planem obejmuje 8,93 ha i jest wyznaczony ciągiem pieszo-jezdnym (KDx) od strony południowej, drogą publiczną (1KD) od strony wschodniej, terenami zieleni nieurządzonej (Zn) od strony zachodniej. Od strony północnej teren objęty planem sąsiaduje po części z nieruchomościami zabudowanymi (strona północno-wschodnia) i po części z nieruchomościami niezabudowanymi (strona północno-zachodnia). Centralnie, przez środek obszaru planu, przebiega droga publiczna (1KD) w kierunku wschód-zachód. Nieruchomości skarżących znajdują się w południowo-zachodnim obszarze planu, na południe od ww. drogi publicznej, bezpośrednio przy granicy obszaru planu (odpowiednio działki [...]). Cały obszar planu, z wyłączeniem terenów przeznaczonych pod drogi oraz zieleń, został przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (1-5 MN).
W ocenie Sądu takie ukształtowanie przeznaczenia terenu jest uprawnione i realizuje obowiązek uwzględnienia ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), przez który ustawodawca rozumie takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Wprowadzenie jednorodnej, mieszkaniowej funkcji objętych planem terenów, sprzyja zachowaniu ładu przestrzennego. Wyraża ono również ochronę interesów podmiotów będących właścicielami nieruchomości – art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. Z akt planistycznych wynika, że inicjatywa podjęcia prac planistycznych oraz przyjętych rozwiązań co do przeznaczenia nieruchomości objętych planem wyszła od większości właścicieli tych nieruchomości, którzy wnioskiem z dnia [...] marca 2013 r. jednoznacznie sformułowali swoje oczekiwania, co do przeznaczenia ich działek pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.
Zarówno z samego wniosku, jak i z akt planistycznych wynika, że działki objęte planem stanową jeden zwarty obszar o jednolitej charakterystyce – grunty orne (z niewielkim udziałem gruntów leśnych – 0,02 ha). Część terenu planu już jest zabudowana budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, dla trzech działek wydano decyzję o warunkach zabudowy dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych, a dla jednej działki pozwolenie na budowę. W tym stanie rzeczy przeznaczenie działek skarżących pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinna jawi się jako prawnie uzasadnione. Dopuszczenie w tym obszarze zabudowy przemysłowej – obejmującej budowę budynku biurowego wraz z węzłem betoniarskim i towarzyszącą infrastrukturą – po pierwsze: stanowiłoby odstępstwo od przyjętego, dominującego przeznaczenia terenów objętych planem, a po drugie: skutkowałoby kolizją wartości inkorporowanych przez te przeznaczenia; z jednej strony intensyfikacja przemysłowa terenu nastawiona na zyski z prowadzonej działalności gospodarczej, a z drugiej, działania ukierunkowane na zagwarantowanie spokojnego i bezpiecznego życia rodzinnego.
Konsekwencją tej kolizji byłoby, zdaniem Sądu, zakłócenie ładu przestrzennego. Odmowa uwzględnienia interesów skarżących, jako właścicieli nieruchomości objętych planem, jest więc uzasadniona, o ile uwzględni się fakt, że rada miejska działała w celu kształtowania przeznaczenia terenu w sposób jak najbardziej racjonalny, bezkolizyjny i zgodny z ładem przestrzennym. W sprawie kluczowe, zdaniem Sądu, znaczenia miał również fakt, że wyrokiem z dnia 17 lipca 2018 r., II SA/Rz 555/18, WSA w Rzeszowie stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w G. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w sprawie uchwalenia XVII zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy G. w części obejmującej działki nr [...] położone w obr. [...] L., gm. G. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podzielił argumenty skarżących i przyjął, że Studium jest nieobiektywne, albowiem w sposób nieuzasadniony przeznacza cały objęty nim obszar pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, podczas gdy już w toku procedury uchwalania studium skarżący wnioskowali o przeznaczenie stanowiących ich własność działek nr [...] pod zabudowę przemysłową lub produkcyjną, zwłaszcza z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo z terenami o podobnej funkcji (zakład produkcji kruszywa i betonu "K.") oraz podjęte przez nich działania zmierzające w kierunku takiego ich zagospodarowania (akceptowane przez Burmistrza G. i znajdujące m.in. wyraz w decyzji z [...] grudnia 2015 r. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia obejmującego budowę budynku biurowego wraz z węzłem betoniarskim i towarzyszącą infrastrukturą).
Wyrokiem z dnia 12 lutego 2019 r., II OSK 3575/18, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok z 17 lipca 2018 r. i skargę oddalił. Tym samym NSA przesądził, że przyjęte przez radę miejską założenie o przeznaczeniu całego obszaru objętego studium i w konsekwencji również planem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną było prawnie uzasadnione. W tym kontekście, wobec ustawowego nakazu formułowania postanowień planu w zgodzie z ustaleniami Studium – art. 20 ust. 1 u.p.z.p. – skarżony plan Sąd ocenił jako zgodny z prawem i nie naruszający zasad jego sporządzania – art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Dopuszczenie w planie zabudowy przemysłowej na działkach skarżących byłoby, w ocenie Sądu, sprzeczne ze studium, co przesądzałoby o jego wadliwości.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli J. Z. i H. Z., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy WSA w Rzeszowie do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucili naruszenie:
- I. przepisów prawa materialnego, tj:
- 1. art. 3 ust. 1 u.p.z.p. przez jego błędną interpretację polegającą na uznaniu, że:
- a. skorzystanie z prawa do ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na nieruchomościach skarżących, w sytuacji oczywistej sprzeczności interesu prawnego skarżących z zamierzonym w planie sposobem przeznaczenia nieruchomości skarżących, nie stanowi naruszenia prawa;
- b. przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały nie doszło do przekroczenia granic władztwa planistycznego w wyniku przeznaczenia nieruchomości należących do skarżących pod zabudowę jednorodzinną i nie doszło do nieuzasadnionego naruszenia interesu prawnego skarżących wynikającego z prawa własności ich nieruchomości, pomimo podjęcia przez skarżących działań w celu zagospodarowania swoich nieruchomości na cele przemysłowe, który to zamiar był wiadomy organowi w momencie podejmowania uchwały o przystąpieniu do uchwalenia planu miejscowego, jak również w momencie podejmowania zaskarżonej uchwały;
- c. dopuszczenie w obszarze objętym planem zabudowy przemysłowej, planowanej przez skarżących stanowiłoby odstępstwo od przyjętego, dominującego przeznaczenia terenów objętych planem, podczas gdy w aktach sprawy znajdują się dokumenty, w tym decyzje administracyjne pochodzące od Burmistrza G., świadczące o tym, że w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżących znajdują się obiekty przemysłowe - m.in. Zakład Górniczy "K." oraz budynki magazynowe firmy transportowej;
- 2. art. 6 ust. 2 pkt. 2 u.p.z.p. poprzez jego błędną interpretację polegającą na uznaniu, że:
- a. w sprawie nie doszło do uwzględnienia przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały wyłącznie interesu osób trzecich, który jest sprzeczny z interesem prawnym skarżących, i który nie znajduje uzasadnienia w faktycznym układzie stosunków miejscowych na terenie objętym planem miejscowym;
- b. nie stanowi naruszenia tego przepisu nie uwzględnienie wnioskowanego przez skarżących sposobu przeznaczenia ich nieruchomości, w sytuacji gdy możliwe jest pogodzenie interesów skarżących oraz pozostałych właścicieli nieruchomości objętych planem miejscowym;
- c. podjęcie zaskarżonej uchwały nie stanowi nadużycia władztwa planistycznego, nie narusza zasady proporcjonalności ingerencji w prawa skarżących i prowadzi do uzasadnionego interesem nadrzędnym ograniczenia skarżących w przysługującym im prawie własności, pomimo tego, że sąd nie wskazuje jaki interes publiczny lub jakie wartości nadrzędne istotne dla wspólnoty lokalnej, których nie da się osiągnąć inaczej jak poprzez poświęcenie interesu skarżących, urzeczywistnia uchwalony plan, szczególnie jeśli wziąć pod uwagę fakt, że nieruchomości skarżących są położone przy granicy terenu objętego planem, w bezpośrednim sąsiedztwie obiektów przemysłowych;
- 3. art. 140 k.c., poprzez jego błędną interpretację prowadzącą do uznania, że zmiana przeznaczenia nieruchomości skarżących wprowadzona zaskarżoną uchwałą nie stanowi naruszenia prawa własności nieruchomości ponad dopuszczalną miarę, pomimo, że zaskarżona uchwała była podstawą wydania przez organ decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy nieruchomości budynkiem biurowym wraz z węzłem betoniarskim i towarzyszącą infrastrukturą, przez co w sposób bezpośredni skarżący nie mogli korzystać z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem, tj. na cele przemysłowe, związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżących;
- 4. art. 64 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez błędną interpretację tych przepisów polegającą na uznaniu, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, ograniczenie prawa własności skarżących jest uzasadnione z przyczyn wskazanych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP;
- II. naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- 1. art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez uznanie, że interes prawny lub uprawnienie skarżących nie zostały bezprawnie naruszone w wyniku podjęcia zaskarżonej uchwały;
- 2. niezastosowanie art. 147 § 1 p.p.s.a. w wyniku uznania, że zaskarżona uchwała nie została podjęta z naruszeniem przepisów:
- a. art. 3 ust. 1 u.p.z.p., poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego i przeznaczenie nieruchomości pod zabudowę jednorodzinną, co narusza prawo własności skarżących, którzy podjęli działania w celu zagospodarowania swoich nieruchomości na cele przemysłowe;
- b. art. 6 ust. 2 pkt. 2 u.p.z.p. poprzez uwzględnienie przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały wyłącznie interesu osób trzecich, który jest sprzeczny z interesem prawnym skarżących, i który nie znajduje uzasadnienia w faktycznym układzie stosunków miejscowych na terenie objętym wprowadzoną zmianą studium.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina G. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1 u.p.z.p. zaznaczyć wypada, że przepis ten upoważnia gminę do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których gmina ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu. Gmina może na tej podstawie ograniczyć sposób wykonywania prawa własności przez właścicieli poszczególnych nieruchomości (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.), a pośrednio też swobodę prowadzenia przez nich działalności gospodarczej. Ograniczenia wolności działalności gospodarczej mogą zostać wprowadzone ze względu na ważny interes publiczny, a więc zwłaszcza ze względu na przesłanki wymienione w art. 31 ust. 3 Konstytucji, tj. ochronę bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ochronę środowiska, zdrowia publicznego, wolności i praw innych osób (wyrok NSA z 3.04.2019 r., II OSK 662/17, LEX nr 2702064). Władztwo planistyczne stanowi kompetencją gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami oraz zapewnieniem ładu przestrzennego, kształtowania polityki przestrzennej.
Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez radę gminy przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określanie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Uchwalając plan miejscowy najczęściej następuje wyważanie interesów prywatnego i publicznego, co nieuchronnie prowadzi do powstawania konfliktów interesów indywidualnych z interesem publicznym (wyroki NSA z 6.03.2018 r., II OSK 1189/16, LEX nr 2499744; z 13.03.2019 r., II OSK 1026/17, LEX nr 2644880; z 13.11.2019 r., II OSK 3260/17, LEX nr 2772132). O przekroczeniu władztwa planistycznego można mówić dopiero wtedy, gdy działanie gminy jest dowolne i nieuzasadnione. Jeżeli organy planistyczne gminy działają na podstawie i w ramach obowiązującego prawa, a samo uwzględnienie interesu indywidualnego byłoby sprzeczne z interesem publicznym lub chronioną przez ustawodawcę wartością wysoko cenioną, to nie można im zarzucić bezprawności działania, chociażby organy te nie uwzględniły złożonych w trakcie postępowania wniosków lub uwag.
W przeciwnym wypadku planowanie straciłoby jakikolwiek sens i ograniczyłoby się tylko do terenów będących własnością podmiotów publicznoprawnych albo uzależnione byłoby od zgody lub żądań właścicieli nieruchomości kierujących się interesem indywidualnym (wyrok NSA z 6.03.2018 r., II OSK 1189/16, LEX nr 2499744). O przekroczeniu władztwa planistycznego można mówić jedynie wówczas, gdy rozwiązania planistyczne są dowolne i pozbawione uzasadnienia merytorycznego (wyrok NSA z 11.07.2017 r., II OSK 2812/15, LEX nr 2355653).
W rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 3 ust. 1 u.p.z.p., gdyż – jak trafnie ocenił Sąd I instancji – Gmina G. należycie wykazała przyczyny, z powodu których dla obszaru obejmującego nieruchomość skarżących kasacyjnie przewidziano przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Zauważyć przy tym trzeba, że przeznaczenie to jest zgodne ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy G., a ocena prawidłowości tego studium była poddana kontroli sądowoadministracyjnej. W jej wyniku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 lutego 2019 r., II OSK 3575/18, przesądził, iż przyjęte przez radę miejską założenie o przeznaczeniu m.in. działek skarżących kasacyjnie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną było prawnie uzasadnione. Na powyższe słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, gdyż wspomniany wyrok w sposób wiążący kwestię tę przesądził.
Realizując zatem zadania własne w zakresie kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy Rada Miejska w G. nie przekroczyła granic udzielonego jej przez ustawę władztwa planistycznego.
Nie jest też trafny zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Stosownie do tego przepisu każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Przepis ten stanowi samoistną regulację chroniącą interes prawny podmiotu przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Zasada wynikająca z przepisu art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w istocie dotyczy naruszenia interesu prawnego osoby trzeciej na skutek ustalenia warunków zabudowy lub warunków lokalizacji celu publicznego na rzecz innych osób lub jednostek organizacyjnych. Przepis ten nie może być wobec tego źródłem prawa materialnego w postępowaniu opartym o art. 101 u.s.g. w skardze skierowanej przeciwko uchwale o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, gdyż przepis ten nie kształtuje sytuacji prawnej wnoszącej skargę kasacyjną (wyrok NSA z 11.01.2008 r., II OSK 1413/07, LEX nr 463987).
W rozpatrywanej sprawie skarżący kasacyjnie nie dopatrują się naruszenia własnego interesu prawnego przez przeznaczenie terenów należących do innych osób pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, lecz uważają, że wskutek takiego zagospodarowania tych terenów należące do nich działki również zostały przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a nie – jak chcieliby – na cele przemysłowe, związane z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą.
Przeznaczenie danego obszaru w miejscowy planie zagospodarowania przestrzennego na taki sam cel jak tereny sąsiednie nie stanowi naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Przepis ten ma na celu ochronę danego obszaru przed zagospodarowaniem terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych w sposób uciążliwy dla tego obszaru (np. wskutek emisji hałasu, zanieczyszczenia powietrza itp.), a nie przed przyjęciem w planie miejscowym takiego samego przeznaczenia dla tegoż obszaru jak dla terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.
W tej sytuacji przeznaczenie nieruchomości skarżących kasacyjnie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a nie – jak chcieliby – na cele przemysłowe, związane z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą, nie stanowi naruszenia art. 140 k.c., ani też art. 64 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ponieważ takie przeznaczenie stanowi wynik zgodnego z prawem, a w szczególności z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, działania organu stanowiącego gminy.
Z uwagi na powyższe Sąd I instancji nie miał podstaw do uwzględnienia skargi, a zatem zarzut naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a. nie jest zasadny.
Chybiony jest też zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., bowiem Sąd Wojewódzki przepisu tego nie stosował. Stosownie do tego unormowania Sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W niniejszej sprawie Sąd nie odrzucił skargi ze względu na brak naruszenia interesu prawnego skarżących, lecz ją oddalił przyjmując, że do naruszenia interesu prawnego skarżących doszło zgodnie z obowiązującym prawem.
W tym stanie rzeczy wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.
Biorąc pod uwagę, że ze względu na kwestionowaną treść zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skarżący kasacyjnie nie mają możliwości korzystania w pełni z własności należących do nich nieruchomości, uznać należy, że w niniejszej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek przemawiający za odstąpieniem od zasądzenia od nich na rzecz Gminy zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku.