Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2019 r. II SA/Gd 397/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę [...] S.A. z siedzibą w W., [...] sp.k. z siedzibą w W. i [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta Gdańsk z dnia 22 lutego 2018 r. nr XLVIII/1465/18 w przedmiocie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych z jakich mogą być wykonane na terenie miasta Gdańska.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodły [...] S.A. z siedzibą w W. i [...] sp.k. z siedzibą w W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 t.j.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania m.in. przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Sądowi z urzędu wiadomym jest, że postanowieniami z dnia 6 czerwca 2019 r. II OSK 166/18 i z dnia 6 października 2020 r. II OSK 1954/19 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawne: "Czy art. 37a ust. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.), w zakresie w jakim przewiduje obowiązek określenia w uchwale, o której mowa w art. 37a ust. 1 powołanej ustawy, warunków i terminu dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie, wzniesionych na podstawie zgody budowlanej, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów określonych w tej uchwale, bez zapewnienia ustawowych podstaw i trybu dochodzenia odszkodowania przez podmioty, które są zobowiązane do ich usunięcia, jest zgodny z art. 2, art. 21, art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 20 marca 1952 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175 ze zm.)".
Jak wskazano skarżące kasacyjnie spółki są właścicielami m.in. nośników reklamowych na terenie objętym zaskarżoną uchwałą. W związku z tym, że jedna z podstaw kasacyjnych dotyczy zarzutu naruszenia art. 37a ust. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym który stanowić będzie wzorzec kontroli w sprawie, a pytania prawne dotyczą kwestii warunków i terminu dostosowania istniejących w dniu wejścia w życie uchwały, wzniesionych na podstawie zgód budowlanych, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów określonych w uchwale, bez zapewnienia ustawowych podstaw i trybu dochodzenia odszkodowania przez podmioty zobowiązane do ich usunięcia, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy w ww. zakresie będzie zatem zależało od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym. Powyższe czyni zasadnym zawieszenie postępowania z urzędu do czasu udzielenia odpowiedzi przez Trybunał Konstytucyjny na zadane pytania prawne.
Zauważyć należy, że w sytuacji wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia stwierdzającego niekonstytucyjność ww. przepisu, strona będzie miała ponadto możliwość przytaczania nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych uwzględniającego orzeczenie Trybunału (por. uchwałę NSA z 7 grudnia 2009 r. I OPS 9/09). Tym samym odpowiedź Trybunału na pytania prawne zdeterminuje ocenę Naczelnego Sądu Administracyjnego co do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 37a ust. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.