Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi E. T., uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2009 r. i poprzedzającą ją decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] września 2009 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Decyzją z dnia [...] września 2009 r. Komendant Stołeczny Policji, działając na podstawie art. 18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn.: Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), cofnął E. T. pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej. W uzasadnieniu wskazano, że został on oskarżony o to, że w dniu 29 lipca 2004 r. w Piasecznie, działając w celu osiągnięcia korzyści materialnej wspólnie i w porozumieniu, wprowadził w błąd pracownika kasy hipermarketu "[...]" w ten sposób, że przekleił kody paskowe na towarach, zaniżając ich cenę i w ten sposób doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 460 zł na szkodę "[...]", tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2008 r., [...] Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa, na podstawie art. 66 § 1 i 2 k.k. oraz art. 67 § 1 k.k., warunkowo umorzył postępowanie karne na okres próby 2 lat.
Organ uznał, że okoliczności popełnienia czynu nie budzą wątpliwości i wina sprawcy została uznana. Skarżący należy zatem do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, bowiem już samo podejrzenie popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu uzasadnia obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w konsekwencji stanowi bezwzględną przesłankę wykluczającą posiadanie broni przez sprawcę tego rodzaju przestępstwa.
Po rozpatrzeniu odwołania E. T. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, co oznacza, iż organ Policji po ujawnieniu wskazanych wyżej okoliczności jest obowiązany do cofnięcia pozwolenia na broń.
Interpretacja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji musi uwzględniać fakt, iż od osób posiadających pozwolenia na broń należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. W stosunku do takich osób obowiązuje miernik najwyższej staranności. Prawomocne, potwierdzające fakt popełnienia czynów zabronionych prawem, orzeczenia sądu są dla organów Policji wiążące w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń, bowiem pozwalają zbadać, czy w konkretnym przypadku zaistniał związek między dotychczasowym postępowaniem danej osoby a obawą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Społeczna szkodliwość czynu, właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniający przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania dana osoba będzie przestrzegała porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa stanowiące podstawę do warunkowego umorzenia postępowania karnego, nie wiążą organów Policji w sprawach dotyczących pozwoleń na broń.
Niezależnie bowiem od sposobu zakończenia postępowania karnego, organ Policji może we własnym zakresie dokonać oceny ustalonego stanu faktycznego w kontekście przesłanek określonych w ustawie o broni i amunicji, stanowiących podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń. Wyjątek stanowią tu prawomocne skazujące wyroki sądów, które są dla organów Policji wiążące, zaś waloru takiego nie mają jednak wyroki uniewinniające bądź umarzające postępowanie sądowe. Organ Policji nie był zatem związany treścią prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa co do zastosowanej instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego. Mógł natomiast ocenić to orzeczenie w kontekście dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ podkreślił, że dla rozstrzygania sprawy dotyczącej broni istotny jest nie tyle fakt skazania, rodzaj i wymiar zastosowanej kary, lecz rodzaj czynu i okoliczności jego popełnienia.
Ustawodawca wiąże istnienie obawy użycia broni sprzecznie z prawem z popełnieniem przez posiadacza pozwolenia na broń przestępstwa przeciwko, m. in. mieniu. Niewątpliwie skarżący popełnił przestępstwo godzące w mienie, co daje podstawę do sformułowania poglądu, iż nie jest on wiarygodny co do posiadania i używania broni zgodnie z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego, a tym samym wzbudza obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, E. T. podniósł zarzut naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oraz art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez pominięcie dowodów wskazujących na brak obaw co do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w sprawie bezspornym jest, że postępowanie karne o czyn z art. 286 § 1 k.k. wobec skarżącego E. T. zostało warunkowo umorzone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa z dnia 2 kwietnia 2008 r., na podstawie art. 66 § 1 i 2 k.k. oraz art. 67 § 1 k.k. Wyrok ten potwierdza fakt popełnienia czynu, jak i winę sprawcy, jednak nie została spełniona przesłanka w postaci toczącego się wobec skarżącego postępowania karnego o popełnienie tego przestępstwa ani też skazania go prawomocnym orzeczeniem sądu za to przestępstwo. Podejmując decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń organ mógł zatem jedynie powołać się na przesłankę uzasadnionej obawy użycia przez skarżącego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co zdaniem Sądu I instancji czyni niezrozumiałym stwierdzenie, że skoro skarżący popełnił przestępstwo przeciwko mieniu, to tym samym "niewątpliwie" należy go zaliczyć do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.
Ustalenie istnienia obawy musi nastąpić w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Tymczasem organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jego wynik. Nie podjęto niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a po drugie nie przedstawiono w uzasadnieniu decyzji – poza ogólnikowymi i gołosłownymi stwierdzeniami – przekonywujących motywów rozstrzygnięcia. Owa gołosłowność przejawia się chociażby tezą sprowadzającą się do stwierdzenia, że skoro skarżący niewątpliwie popełnił przestępstwo godzące w mienie, a więc w dobro wprost wskazane przez ustawodawcę, to jest to przesłanka uzasadnionej obawy użycia broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.
Sąd I instancji uznał za dowolne powoływanie się przez organ jedynie na samą sentencję prawomocnego wyroku i wyroku sądu II instancji, a brak w aktach administracyjnych sprawy uzasadnień owych wyroków świadczy o niekompletności materiału dowodowego. Zatem gołosłownym jest stwierdzenie organu, że prawomocne, potwierdzające fakt popełnienia czynów zabronionych prawem, orzeczenia sądu, są dla organu Policji wiążące w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek wydania lub cofnięcia pozwolenia na broń, bowiem pozwalają zbadać, czy w konkretnym przypadku zaistniał związek między dotychczasowym postępowaniem danej osoby a obawą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Nie da się wszak – w ocenie Sądu – ustalić tego związku bez analizy uzasadnień wyroków. Tym bardziej, iż treść art. 66 § 1 k.k. wskazuje na przesłanki zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego, do których w szczególności zalicza się nieznaczną winę i społeczną szkodliwość czynu, a nade wszystko okoliczność, że postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy tryb życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie on przestrzegał porządku prawnego i nie popełni przestępstwa.
Nie sposób się zgodzić, zdaniem Sądu, ze stanowiskiem organu, iż na jego ocenę nie mogą mieć wpływu pozytywne opinie środowiskowe. Po pierwsze to właśnie są one jednym z dowodów dotyczących wykazania związku wynikającego z treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Nie można zatem w trakcie prowadzonego postępowania pomijać tych dowodów poprzez stwierdzenie, że nie mają one wpływu na wydaną decyzję. Po drugie zaś, o ile nawet nie zostaną one uwzględnione przy uzasadnianiu obaw co do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego, to fakt ów winien być poprzedzony rzetelną analizą dowodową i wyciągnięciem logicznych wniosków, a nie jedynie lakonicznym stwierdzeniem, że nie eliminują one powyższych obaw. Za błędną uznał Sąd I instancji konkluzję organu, jakoby "uzasadnionej obawy" nie należało udowadniać. Przesłanka "uzasadnionej obawy" podlega bowiem takim samym regułom dowodowym, jak każda inna.
Reasumując Sąd uznał, że organy obu instancji, nie podejmując w rozpatrywanej sprawie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i oceny prawnej, dopuściły się naruszenia wskazanych powyżej reguł procesowych.
W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Komendant Główny Policji, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, podniósł zarzuty naruszenia:
- 1) prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że wobec strony, która została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo z art. 286 § 1 kk nie zachodzi uzasadniona obawa, że użyje ona broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, gdy tymczasem już sam fakt prowadzenia postępowania karnego o popełnienie czynu został przez ustawodawcę oznaczony jako wskazujący na zaistnienie takiej obawy;
- 2) przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 kpa, polegające na przyjęciu, że organy Policji wydały zaskarżone decyzje bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz bez rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. II OPS 4/09, w której uznano, że z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika, że sam fakt skazania bądź prowadzenia postępowania karnego za wymienione w nim przestępstwa uzasadnia cofnięcie przez organ pozwolenia na broń. Organ nie musi zatem wobec takich osób prowadzić oceny, czy uzasadniona obawa rzeczywiście istnieje, albowiem to ustawodawca w sposób wiążący oceny tej dokonał. Zdaniem autora skargi kasacyjnej fakt, że w stosunku do posiadacza pozwolenia na broń sąd warunkowo umorzył postępowanie karne nie wyłącza możliwości cofnięcia pozwolenia na broń, skoro Sąd uznał, że fakt popełnienia przestępstwa i wina sprawy nie ulegają wątpliwości.
Skarżący kasacyjnie organ podkreślił ponadto, że zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane ze sprawą i przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej.
Powołując takie zarzuty w ramach podstaw kasacyjnych skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy co do istoty ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie stosownych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną E. T., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W piśmie wskazano, że autor skargi kasacyjnej błędnie utożsamia wyrok skazujący z wyrokiem warunkowo umarzającym postępowanie, co w rozpoznawanej sprawie jest kluczowe, gdyż ma bezpośrednie przełożenie na możliwość cofnięcia pozwolenia na broń. Wobec braku wyroku skazującego, cofnięcie pozwolenia na broń winno być uzasadnione istnieniem uzasadnionej obawy użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powyższa obawa nie została jednak uzasadniona, zatem zasadnie skarżone decyzje zostały wyeliminowane z obrotu prawnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, a poza kontrolą pozostawała natomiast zgodność orzeczenia z innymi przepisami prawa.
Rozpoznawana skarga kasacyjna oparta została na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, z których żaden nie może wywołać zamierzonego rezultatu w postaci uchylenia zaskarżonego orzeczenia.
Punkt wyjścia do rozważań stanowić musi art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn.: Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), stosownie do którego właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 ustawy. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że wobec skarżącego E. T. toczyło się postępowanie karne o czyn z art. 286 § 1 k.k., polegający na tym że w dniu 29 lipca 2004 r. w Piasecznie, woj. mazowieckie, działając w celu osiągnięcia korzyści materialnej wspólnie i w porozumieniu, wprowadził w błąd pracownika kasy hipermarketu "[...]" w ten sposób, że przekleił kody paskowe na towarach, zaniżając ich cenę i w ten sposób doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 460 zł na szkodę "[...]". Jednakże prawomocnym wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa, na mocy art. 66 § 1 i 2 k.k. oraz art. 67 § 1 k.k., warunkowo umorzył postępowanie karne na okres próby wynoszący 2 lata.
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie, czy cofnięcie pozwolenia na broń osobie, w stosunku do której nastąpiło warunkowe umorzenie postępowania karnego wymaga uprzedniego wykazania uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał w zaskarżonym wyroku, że chociaż nie budzi wątpliwości fakt popełnienia przestępstwa ani wina sprawcy, to w przypadku warunkowego umorzenia postępowania karnego nie zostają spełnione przesłanki, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji – brak jest zarówno prawomocnego wyroku skazującego, jak i toczącego się postępowania.
Zwalczając zasadność powyższego twierdzenia Sądu I instancji, autor skargi kasacyjnej, w ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., podniósł zarzut naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędne przyjęcie, że wobec strony, która została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo z art. 286 § 1 kk nie zachodzi uzasadniona obawa, że użyje ona broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tak sformułowany zarzut nie może okazać się skuteczny. Nie ulega bowiem wątpliwości, że z żadnego fragmentu uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby taka wykładnia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dokonana została przez Sąd I instancji. Analiza uzasadnienia orzeczenia sądu meriti wyraźnie wskazuje, iż wszelkie rozważania dotyczące konieczności wykazania uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego zostały podjęte z uwzględnieniem tego, że postępowanie karne zostało warunkowo umorzone.
Abstrahując od powyższego należy zauważyć, iż w uchwale z dnia 18 listopada 2009 r., II OPS 4/09 Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że skoro w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji określono najpierw "osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a następnie wskazano, że "w szczególności" są to osoby "skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu", to niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymienionych w grupie pierwszej - szerszej, obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności". Jak wskazano w uzasadnieniu uchwały, przyjęcie przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji konstrukcji prawnej polegającej na użyciu słów "w szczególności", poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, że co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni.
W tym zakresie organ Policji jest, więc zwolniony z obowiązku dokonywania powyższej oceny. Z dyspozycji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika, że oprócz przesłanki w postaci prawomocnego skazującego orzeczenia sądu uzasadniającej ex lege pozbawienie prawa do posiadania broni, taką przesłanką jest okoliczność, że wobec osoby, której wydano pozwolenie na broń, toczy się postępowanie karne o popełnienie określonego typu przestępstwa. Podzielić należy przy tym pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2010 r., II OSK 1277/09, że pod pojęciem "toczy się postępowanie karne" rozumie się moment, w którym dochodzi do postawienia zarzutów. Prawnie skuteczne postawienie podejrzanemu zarzutu popełnienia przestępstwa kwalifikowanego, jako przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu wywoła więc zaistnienie przesłanki prowadzenia postępowania karnego.
Spowoduje to jednocześnie konieczność wszczęcia przez właściwy organ Policji postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń, w stosunku do osoby, której postawiono zarzuty. Przeciwko skarżącemu E. T. toczyło się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa, które zostało warunkowo umorzone na okres próby przed wydaniem decyzji administracyjnej. W konsekwencji Sąd I instancji prawidłowo uznał, że w przypadku wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne w sprawie o przestępstwo przeciwko mieniu organy Policji nie są zwolnione z przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego oraz z dokonania kompleksowej oceny postawy skarżącego, jako osoby dysponującej pozwoleniem na broń w celu ustalenia istnienia obawy użycia broni niezgodnie z celem jej posiadania.
Jeśli zaś idzie o zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to w ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie podniósł zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 kpa poprzez przyjęcie, że organy Policji wydały zaskarżone decyzje bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz bez rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe zarzuty również nie są uzasadnione.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że podstawowymi dowodami, które przesądzały w ocenie skarżącego organu o istnieniu przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń był sam fakt popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu oraz wykroczeń drogowych. Słusznie przy tym uznał Sąd I instancji, że powoływanie się na popełnienie tych ostatnich jest niedopuszczalne, skoro uległy one zatarciu. Ponadto zasadnie stwierdzono w zaskarżonym wyroku, że z treści decyzji administracyjnych w żaden sposób nie da się wywieść, dlaczego z powodu popełnienia akurat tych czynów istnieje uzasadniona obawa użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Poza sporem musi pozostawać fakt, iż wyrok o warunkowym umorzeniu postępowania karnego nie może być w toku prowadzonego postępowania o cofnięcie pozwolenia na broń jedynym elementem materiału dowodowego i stanowić de facto wyłączną przesłankę wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń.
Okoliczność, że w stosunku do skarżącego toczyło się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, zakończone wyrokiem warunkowo umarzającym postępowanie, powinna być przez organ rozważona w toku postępowania o cofnięcie pozwolenia na broń, jednak ustalenia zawarte w orzeczeniu o warunkowym umorzeniu powinny podlegać swobodnej ocenie organu na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Oznacza to, że Sąd I instancji zasadnie uznał, że w rozpoznawanej sprawie organy Policji były zobowiązane przeprowadzić postępowanie dowodowe, które umożliwiłoby dokonanie oceny istnienia, bądź nieistnienia "uzasadnionej obawy", o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w szczególności zebrać i poddać wnikliwej ocenie wszystkie istotne w sprawie dowody. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tym samym stanowisko skarżącego kasacyjnie, że w toku postępowania administracyjne zostały zbadane wszystkie okoliczności faktyczne związane ze sprawą i przeprowadzone dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, zwłaszcza, że jak zauważył Sąd I instancji organ Policji nie dysponował uzasadnieniem wyroku o warunkowym umorzeniu postępowania karnego.
Reasumując, warunkowe umorzenie postępowania karnego nie przesądza automatycznie istnienia obawy, że broń może zostać użyta w celu sprzecznym z celem jej posiadania, a w konsekwencji konieczne jest dokonanie oceny, czy istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, to na mocy art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. jak w pkt 2.