Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Lublin z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], nakazującą K. Z. rozbiórkę stacji dystrybucji gazu propan-butan przy ul. D. M. M. [...] w L. Decyzja organu odwoławczego została doręczona skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2012 r. W treści decyzji zawarto pouczenie, że stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, którą należy wnieść za pośrednictwem Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie w terminie 30 dni od doręczenia decyzji.
K. Z. w dniu [...] września 2012 r. nadał w polskim urzędzie pocztowym na adres Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie skargę na decyzję tego organu z dnia [...] sierpnia 2012 r.
W odpowiedzi na skargę Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie wskazał na wniesienie skargi po terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że skarga podlega odrzuceniu.
Sąd I instancji stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 27 sierpnia 2012 r., co K. Z. potwierdził własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 118a akt adm. II instancji), nadto przyznając ten fakt w treści skargi. Mając na względzie datę doręczenia decyzji, trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 26 września 2012 r. Skarga K. Z. została natomiast wniesiona w dniu 27 września 2012 r. (data nadania k. 6 akt sądowych), a więc z uchybieniem terminu przewidzianego do jej wniesienia.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, postanowieniem z dnia 7 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Lu 930/12, na podstawie art. 58§ 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił.
Na podstawie art. 173 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł K. Z., zaskarżając je w całości.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj.:
- 1) art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez odrzucenie skargi, a przez to utrzymanie w mocy decyzji, naruszającej słuszny interes skarżącego;
- 2) art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez odrzucenie skargi i działanie w sposób podważający zaufanie uczestników postępowania do organów administracji publicznej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzono o wadliwości decyzji organu administracji publicznej.
Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) "Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. (...)".
W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji w pełni zasadnie ustalił stan faktyczny w sprawie, tj. poszczególne daty – doręczenia skarżącemu zaskarżonej przez niego decyzji i wniesienia przez skarżącego skargi na tą decyzję. Z akt sprawy wynika, że skarga została wniesiona po upływie przewidzianego w ww. przepisie terminu.
W tym stanie rzeczy Sąd I instancji w pełni prawidłowo zastosował przepis art. 58 §1 pkt 2 w zw. z art. 53 §1 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W sprawie nie bez znaczenia jest fakt, że skarżący w skardze osobiście przyznał, że zaskarżoną decyzję doręczono mu w dniu 27 sierpnia 2012 r.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.