Uzasadnienie
II OSK 2430 / 12
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę G. G. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodziskim decyzją z dnia [...] października 2011 r. na podstawie art. 49b ust. 1 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 104 K.p.a., po ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej legalności odbudowy budynku gospodarczego (usytuowanego bezpośrednio przy granicy działki) na działce nr ew. [...] przy ulicy S. w P. nakazał K. i G. G. rozbiórkę przedmiotowego budynku. Jak wskazał organ, inwestorzy w 2001 r. dokonali odbudowy budynku gospodarczego bez wymaganego zgłoszenia właściwemu organowi, który to obowiązek wynikał z art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyli K. i G. G. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz na podstawie art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego uchylił w całości zaskarżoną decyzję i na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał K. i G. G. rozbiórkę budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr ew. [...] przy ul. S. w P. Zdaniem organu odwoławczego, organ powiatowy słusznie nakazał obowiązek rozbiórki przedmiotowego budynku, jednak dokonał złej oceny stanu prawnego, bowiem nakaz rozbiórki powinien być orzeczony na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Jak wynika z akt sprawy w toku realizowanych prac inwestorzy rozebrali część budynku gospodarczego poprzez usunięcie całego przykrycia, rozebrali górne fragmenty ścian nośnych wraz z nadprożami. W czasie przeprowadzonej w dniu 14 maja 2009 r. kontroli ustalono, iż na działce nr [...] istnieje budynek gospodarczy o wymiarach 6,15, m x 4,10 m z dachem jednospadowym, usytuowany w granicy z działką sąsiednią nr [...].
Przeprowadzonych prac budowlanych nie można traktować jako remontu (art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego), gdyż zastąpienie ścian budynku z drewna ścianami murowanymi nie jest odtworzeniem stanu pierwotnego. Inwestorzy dokonali odbudowy przedmiotowego budynku, która wymagała uzyskania zgody właściwego organu administracji architektoniczno- budowlanej, tj. uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stanowisko to podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 maja 2011 r. Złożone w dniu 21 sierpnia 2001 r. zgłoszenie wykonania robót remontowych obejmowało m.in. wymianę pokrycia dachowego, wymianę drzwi, remont posadzki oraz częściową wymianę tynków zewnętrznych i wewnętrznych.
Natomiast inwestorzy rozebrali część budynku wraz z jego elementami konstrukcyjnymi, stąd w sprawie nie można mówić o "przekroczeniu zakresu zgłoszenia". Odwołując się do treść art. 28 ust. 1 i art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i wskazując na wymiary przedmiotowego budynku gospodarczego, organ II instancji uznał, że wymagał on uzyskania pozwolenia na budowę. Organ I instancji z informacji z Urzędu Miasta Podkowa Leśna oraz z przedłożonego do sprawy wypisu z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta - Ogrodu Podkowa Leśna wywiódł, że brak jest szczegółowych informacji zawierających dane dotyczące możliwości sytuowania budynków w granicy z działką budowlaną. W § 57 ww. wypisu uregulowane jest prawo do realizacji w obrębie działek budowlanych, stałych budynków gospodarczych lub garaży (po jednym obiekcie na działce, jednokondygnacyjnych, o powierzchni całkowitej nie większej niż 50 m2 z poddaszem użytkowym z wykluczeniem funkcji mieszkalnej) pod warunkiem dostosowania ich do istniejącego drzewostanu i ukształtowania terenu oraz zachowania wszystkich innych ustaleń planu miejscowego, dotyczących zabudowy.
Wskazując z kolei na § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz ustalenia Miejscowego Planu, organ odwoławczy wywiódł, iż w niniejszej sprawie nie było możliwości usytuowania budynku gospodarczego bezpośrednio przy granicy działki zgodnie z § 12 ust. 2 oraz ust. 3 pkt 4 ww. rozporządzenia z uwagi na wymiary przedmiotowego obiektu.
Skargę na powyższą decyzję złożył G. G., wnosząc o jej uchylenie i zarzucając jej naruszenie: art. 10 § 1 oraz art. 81 K.p.a., art. 49 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r. zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 roku (sygn. akt P 27/05), art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, art. 28, art. 29 oraz art. 30 w związku z art. 3 pkt 7 oraz pkt 8 Prawa budowlanego, § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 7, art. 11 i art. 104 § 2 K.p.a., art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 7 i art. 8 w związku z art. 107 § 3 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a., art. 1 sporządzonego w dniu 20 marca 1952 r. Protokołu Nr 1 ratyfikowanego przez Polskę w dniu 10 października 1994 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 26, poz. 175) do sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., a następnie zmienionej Protokołem Nr 3, Nr 5 i Nr 8 oraz uzupełnionej Protokołem Nr 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 roku Nr 61, poz. 284) i art. 7, art. 8, art. 12 i art. 80 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznawał już sprawę przedmiotowego budynku i w wyroku z dnia 6 maja 2011 r. (sygn. akt VII SA/Wa 215/11) przesądził, że inwestorzy wykonali prace budowlane w zakresie znacznie odbiegającym od wskazanych w zgłoszeniu. W budynku zdemontowano cały dach (więźbę dachową i jego pokrycie), rozebrano fragmenty ścian w tym ścian konstrukcyjnych, zewnętrznych, zdemontowano okna i drzwi. Budynek nie posiada również tynków zewnętrznych i wewnętrznych. Zdaniem Sądu, przeprowadzone roboty budowlane nie mieściły się w pojęciu "remontu" i wymagały uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. W konkluzji wyroku z dnia 6 maja 2011 r. uznano, że skoro inwestorzy zdemontowali dach w części zarówno jego pokrycia, jak i więźby oraz dokonali rozbiórki górnych fragmentów zewnętrznych ścian w przedmiotowym budynku (co najmniej z 3 stron – elewacja wschodnia nie jest widoczna na zdjęciach) to tego rodzaju roboty prawidłowo organ odwoławczy zakwalifikował jako wymagające uzyskania pozwolenia na budowę.
W konsekwencji postępowanie w sprawie wykonania tych robót winno toczyć się w oparciu o przepisy art. 48 i 49 Prawa budowlanego. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.).
Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu II instancji. Przedmiotowy budynek ma wymiary 6,15 m, na 4,10 m. Jego powierzchnia wynosi, zatem 25,215 m2, czyli nie wypełnia dyspozycji z art. 29 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Z tego względu do rozbiórki obiektu należało zastosować art. 48 ust. 1 tej ustawy. Przytaczając treść art. 48 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, Sąd zaznaczył, iż organ odwoławczy rozważał możliwość legalizacji budowy i w tym zakresie prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Organ wskazał, że usytuowanie budynku na przedmiotowej działce narusza przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i nie było możliwości usytuowania budynku gospodarczego bezpośrednio przy granicy działki, gdyż Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Miasta - Ogrodu Podkowa Leśna nie przewiduje takiej możliwości.
Stanowi o tym również treść pisma z Urzędu Miasta Podkowy Leśnej z dnia 5 października 2011 r. oraz § 57 ww. Planu. Z uwagi również na wymiary przedmiotowego obiektu budowlanego nie mógł znaleźć w sprawie zastosowania § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia.
W tym stanie sprawy, zdaniem Sądu pierwszej instancji uchylenie decyzji organu I instancji i orzeczenie nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego było prawidłowe.
Czynności odbudowy powyższego budynku zostały przeprowadzone na jesieni 2001 r., o czym świadczą zdjęcia wskazujące na zdemontowaną konstrukcję dachową wraz z górnymi fragmentami ścian konstrukcyjnych dołączone do pisma uczestników postępowania z dnia 7 września 2001 r. skierowanego do Starosty Powiatu Grodziskiego. Częściowo potwierdza to również pismo skarżącego będące zgłoszeniem zamiaru wykonania robót budowlanych z dnia 21 sierpnia 2001 r. Zatem, w sprawie nie zachodzi sytuacja, w której można byłoby stosować przepis art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r. Zgodnie z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r. (sygn. akt. P 27/05), aby móc zastosować art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r. konieczne jest ustalenie, iż termin 5 letni od zakończenia budowy upłynął do dnia 10 lipca 2003 r., co w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło.
Za bezzasadny uznał także Sąd pierwszej instancji zarzut wydania decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego bez wdrożenia procedury legalizacyjnej. Ustalony stan faktyczny sprawy wskazuje na brak możliwości usytuowania odbudowywanego budynku bezpośrednio przy granicy działki na podstawie § 12 ust. 1 rozporządzenia w związku z treścią obowiązującego miejscowego planu zagospodarowanie przestrzennego Miasta – Ogrodu Podkowa Leśna. Tym samym brak było podstawy do stosowania ust. 2 art. 48 Prawa budowlanego.
Nie jest też trafny zarzut braku proporcjonalności i bezzasadnego zdaniem skarżącego, nakazania rozbiórki całego budynku. Nie ulega wątpliwości, że skarżący dokonał czynności odbudowy budynku gospodarczego. Zakres wykonanych przez skarżącego czynności stanowi o odbudowie. Brak pozwolenia budowlanego na wykonanie tych czynności uprawnia do nakazania rozbiórki całego obiektu. Organ nie dopuścił się naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji w zw. z art. 7 i 8 K.p.a. Nie doszło też do naruszenia innych przepisów postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ponadto, w ocenie Sądu pierwszej instancji doszło wprawdzie do naruszenia przez organ II instancji przepisu art. 10 K.p.a., ale naruszenie to nie wpływa w sposób istotny na wynik sprawy, gdyż organ ten przeprowadził postępowanie w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji. Skarżący w postępowaniu drugoinstancyjnym był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, a w skardze nie wykazał braku możności złożenia wniosków dowodowych, które mogłyby wpłynąć na wynik sprawy.
Z powyższych przyczyn i wskazując na moc wiążącą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2011 r. Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył G. G., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:
- - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt. 2 P.p.s.a.), a to art. 1 § 2 oraz art. 3 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych polegające na wadliwym wykonaniu obowiązku kontroli decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego pod względem jej zgodności z prawem, poprzez brak dostrzeżenia:
- 1. naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 81 K.p.a. polegającego na zaniechaniu powiadomienia przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego stron postępowania o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, co uniemożliwiło skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów;
- 2. naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 104 § 2 K.p.a. poprzez zaniechanie całościowego rozpoznania i rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy w oparciu o cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, poprzez nieuzasadnione pominięcie faktu, iż budynek gospodarczy na działce nr ew. [...] był naniesiony na mapach co najmniej od 1995 r. i został uwzględniony w planie realizacyjnym zagospodarowania działki przy zatwierdzaniu projektu budowlanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. wydaną przez Burmistrza Miasta Podkowa Leśna;
- 3. naruszenia art. 7, art. 8 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez naruszenie obowiązków nałożonych na organy administracji publicznej w toku postępowania, w szczególności stania na straży praworządności i podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli poprzez nieuwzględnienie faktu, iż plan zagospodarowania działki o nr ewidencyjnym [...] respektuje rygorystyczne zapisy Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Ogrodu Podkowy Leśnej uchwalonego przez Radę Miasta Podkowa Leśna uchwałą Nr 18/IV/94 z dnia 24 listopada 1994 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Warszawskiego Nr 24 z dnia 5 grudnia 1994 r., poz. 827;
- 4. naruszenie art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 7 K.p.a. i art. 8 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie sprawy w sposób wszechstronny i zgodnie z tzw. zasadą proporcjonalności (wyrażoną w art. 7 K.p.a. i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP - zob. artykuł Huberta Izdebskiego "Zasada proporcjonalności a władca dyskrecjonalna administracji publicznej w świetle polskiego orzecznictwa sądowego" w: Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 1(28)/2010) oraz brak uwzględnienia słusznego interesu strony;
- - naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a mianowicie:
- 1. naruszenie art. 49 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy od zakończenia budowy spornego obiektu do dnia 10 lipca 2003 r. upłynął pięcioletni termin, co zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r. (sygn. akt P 27/05), przesądzało o zastosowaniu art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu sprzed nowelizacji;
- 2. naruszenie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez błędne uznanie, iż usytuowanie budynku gospodarczego narusza przepisy, podczas gdy budynek ten został wybudowany wiele lat "wcześniej, nie stanowi samowoli budowlanej, a odwołujący się dokonali jedynie wymiany pokrycia dachu oraz murłaty".
Wskazując na powyższe zarzuty kasacji, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpatrzenia ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji, a w każdym przypadku o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Oceniając wniesioną kasację w granicach określonych treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, za bezzasadną należało uznać argumentację strony skarżącej dotyczącą naniesienia budynku gospodarczego na mapach co najmniej od 1995 r. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, jak zgodnie wskazywały organy administracyjne, a czemu również nie zaprzeczał skarżący, przedmiot postępowania stanowiły roboty budowlane polegające na odbudowie budynku gospodarczego usytuowanego bezpośrednio przy granicy działki. Wykonane prace budowlane, wbrew wyraźnym stwierdzeniom zawartym w uzasadnieniu kasacji nie stanowiły remontu, ale roboty budowlane wymagające wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę. Tę okoliczność prawomocnie przesądził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zapadłym uprzednio w sprawie wyroku z dnia 6 maja 2011 r. (sygn. akt VII SA/Wa 215/11), który to na zasadzie art. 153 i art. 170 P.p.s.a. pozostawał wiążący tak dla Sądu pierwszej instancji, jak i Sądu rozpoznającego niniejszą skargę kasacyjną.
Fakt zatem, iż w aktach sprawy znajdują się mapy z 1995 r., na których zaznaczono istnienie budynku, w tym samym miejscu jak będący przedmiotem niniejszej sprawy, pozostawał bez znaczenia dla niniejszej sprawy, skoro nie kwestionowano w niej faktu uprzedniego istnienia w tym samym miejscu obiektu budowlanego, ale legalność odbudowanego w tym samym miejscu budynku. Chybiony jest też zarzut strony skarżącej dotyczący pominięcia faktu, iż budynek gospodarczy na działce nr ew. [...] był naniesiony na mapach, co najmniej od 1995 r. i został uwzględniony w planie realizacyjnym zagospodarowania działki przy zatwierdzaniu projektu budowlanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. wydaną przez Burmistrza Miasta Podkowa Leśna, bowiem decyzja powyższa dotyczyła tylko i wyłącznie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego. Z tych przyczyn zamieszczenie na załączonym do powyższej decyzji planie realizacyjnym jakichkolwiek obiektów dla oceny legalności przedmiotowego obiektu jest bez znaczenia, skoro wskazane wyżej pozwolenie obiektu tego nie obejmowało.
Wyklucza to zasadność zarzutu naruszenia art. 1 § 2 oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.- zwanej dalej P.u.s.a.) w związku z art. 77 § 1 i art. 104 § 2 K.p.a. (zarzut 2 kasacji).
Nie jest też trafny zarzut naruszenia przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwały Nr 18/IV/94 Rady Miasta Podkowa Leśna z dnia 24 listopada 1994 r., zarzut uchybienia dyspozycji § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zarzut 6 kasacji) oraz art. 1 § 2 i art. 3 § 2 P.u.s.a. w związku z art., 7, art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. (zarzut 3) z przyczyn szczegółowo omówionych w skarżonym wyroku, a czego rozpoznawana kasacja nie podważyła.
Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 1 § 2 oraz art. 3 § 2 P.u.s.a. w związku z art. 10 § 1 i art. 81 K.p.a. (zarzut 1 kasacji). Wbrew ocenie autora kasacji, Sąd pierwszej instancji dostrzegł wadliwość postępowania organu odwoławczego w świetle art. 10 § 1 K.p.a., a następnie dokonał jej oceny oraz wykazał, dlaczego uznał, iż zarzut nie mógł stanowić o zasadności skargi. Autor kasacji tak w treści zarzutu, jak i w rozbudowanym uzasadnieniu do niego, nie wskazał natomiast na żadne takie konkretne okoliczności sprawy, które poddawałyby w wątpliwość tę ocenę. We wniesionej kasacji ograniczono się w tym zakresie jedynie do szerokiego powołania poglądów orzecznictwa na tle ww. przepisu i konkludowania ich niczym nie popartym stwierdzeniem o wadliwości stanowiska Sądu pierwszej instancji. Z powyższych przyczyn oddaleniu podlegał zarzut naruszenia art. 1 § 2 oraz art. 3 § 2 P.u.s.a. w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 7, art. 8 K.p.a. w związku z art. 107 § 3 K.p.a. (zarzut 4 kasacji).
Autor kasacji również w tym zakresie szeroko odwołując się do poglądów judykatury oraz literatury na tle konstytucyjnej zasady proporcjonalności, w żaden sposób nie wykazał, aby działania organów administracyjnych prowadziły do jej naruszenia, jak również wskazanych w zarzucie przepisów procedury administracyjnej. W konsekwencji nie podważył również zajętego na tym tle stanowiska Sądu pierwszej instancji.
Za bezzasadny uznać należało także zarzut naruszenia prawa materialnego art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r. (zarzut 5 kasacji). Jak słusznie uznał Sąd pierwszej instancji, przepis ten nie mógł zostać uwzględniony, skoro do dnia 10 marca 2003 r. nie nastąpił upływ pięcioletniego terminu od zakończenia budowy. Jak bowiem ustalono w stanie faktycznym sprawy i co nie zostało skutecznie zakwestionowane w rozpoznawanej kasacji, czynności odbudowy zostały przeprowadzone na jesieni 2001 r.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną.