Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 578/12 oddalił skargę [...] S.A. z siedzibą w G. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku stan faktyczny i prawny sprawy Sąd wskazał, że decyzją nr [...] z dnia [...] marca 1995 r. Wojewoda [...] przekazał na rzecz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa nieruchomości rolne położone na terenie gminy W. o łącznej pow. [...] ha, w tym działkę nr [...].
Wnioskiem z dnia 12 sierpnia 2011 r. [...] S.A. w G. wystąpił, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji Wojewody [...] w części dotyczącej działek nr: [...] z obrębu [...] oraz [...] z obrębu [...].
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] orzekł o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 1995 r., w części dot. działki nr [...] o pow. [...] ha, z obrębu [...], położonej na terenie gminy W. W uzasadnieniu Minister wskazał, że decyzja wojewody była już przedmiotem postępowania w trybie nieważnościowym w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpiła spółka [...] S.A. podnosząc, że postanowienie to wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 61 a § 1 k.p.a.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpoznaniu wniosku [...] S.A. z siedzibą w G. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu Minister wskazał, że w stosunku do decyzji Wojewody W. nr [...] z dnia [...] marca 1995 r., w części dotyczącej przekazania na rzecz Agencji Własności Skarbu Państwa działki nr [...], było już prowadzone postępowanie nieważnościowe zakończone decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2006 r. utrzymującą w mocy decyzję Ministra z dnia [...] grudnia 2005 r., orzekającą o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] w opisanej części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 września 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1136/06, oddalił skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2006 r., wskazując w uzasadnieniu, że decyzja Wojewody [...] nie naruszała obowiązujących wówczas przepisów ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw.
Tym samym, zdaniem Ministra, uznać należy, iż Sąd nie dopatrzył się naruszenia któregokolwiek z przepisów tej ustawy, a prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko wszystkie strony, ale też organy państwowe. Oznacza to, że ww. podmioty zobowiązane są brać to orzeczenie pod uwagę. A zatem przesądzenie określonych kwestii we wcześniejszym prawomocnym wyroku czyni niedopuszczalnym ponowne prowadzenie postępowania wyjaśniającego na okoliczności objęte tym prawomocnym orzeczeniem.
Odpowiadając na zarzut spółki [...] S.A. dotyczący braku tożsamości sprawy zakończonej ww. decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...]kwietnia 2006 r. oraz kwestionowanym postanowieniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2011 r. Minister wskazał, że ocena istnienia tożsamości sprawy administracyjnej w wypadku trybów nadzwyczajnych powinna uwzględniać, że nieuchronne zmiany stanu faktycznego nie mogą mieć na nią wpływu. Pomimo, że doszło do pozornej zmiany podmiotowej (zmienił się użytkownik wieczysty działki nr [...]) ocena sprawy wyrażona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ww. wyroku z dnia 15 września 2006 r. pozostaje w pełni aktualna.
Pismem z dnia 14 lutego 2012 r. [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem organ nie naruszył obowiązujących przepisów odmawiając wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie.
Sąd podkreślił, że organ administracji nie może wydawać decyzji w sprawie, w której wydano już ostateczną decyzję administracyjną. Wynika to z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., w którym stanowi się, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Zatem ponowna decyzja, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] w części dotyczącej działki nr [...] o pow. [...] ha z obrębu [...] byłaby dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
W ocenie Sądu Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zasadnie przyjął, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z tożsamą sprawą, jak ta będąca przedmiotem postępowania zakończonego decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2006 r. utrzymująca w mocy decyzję Ministra z dnia [...] grudnia 2005 r. Według Sądu sama zmiana użytkownika wieczystego działki nr [...] nie prowadzi do powstania nowej sprawy administracyjnej. Zgodnie z zasadą trwałości decyzji i zaufania do organów w przypadku zmiany użytkownika wieczystego nieruchomości (gdy przedmiot uprawnień i podstawa prawna obowiązku nie ulegają zmianie) organy nie mogą po raz kolejny badać zasadności przekazania na rzecz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa (obecnie Agencji Nieruchomości Rolnych) działki nr [...].
Zdaniem Sądu zastosowania w niniejszej sprawie nie znajduje uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego wydana w dniu 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09. Uchwała dotyczy, bowiem sytuacji, gdy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji złożony został w sprawie, w której decyzja była przedmiotem skargi do sądu administracyjnego i oceny tego sądu. W niniejszej sprawie natomiast toczyło się już postępowanie nadzwyczajne oparte na zarzucie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a i w związku z tym zgodne z prawem - było rozstrzygnięcie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, którym na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] w części dot. działki nr [...].
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] S.A. z siedzibą w G. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 171 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2006 r., wydany w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 1136/06 stanowi przeszkodę do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 1995 r. w części dotyczącej działki nr [...] o pow. [...] ha z obrębu [...], nawet z innych przyczyn niż faktycznie rozpoznawane w 2006 r.;
- b) art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2006 r., utrzymująca w mocy decyzję Ministra z dnia [...] grudnia 2005 r. stanowi przeszkodę do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1995 r. w części dotyczącej działki nr [...] o pow. [...] ha z obrębu [...];
- c) art. 134 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że z braku związania wnioskami i zarzutami stron wynika fakt, że Sąd zawsze rozpatruje wszystkie możliwe podstawy stwierdzenia nieważności, jakie potencjalnie mogą wystąpić w danej sprawie;
art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 61a § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż organ zasadnie wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1995 r. w części dotyczącej działki nr [...]o pow. [...] ha z obrębu [...] w sytuacji, gdy nie zachodziły jakiekolwiek przesłanki uniemożliwiające wszczęcie postępowania w przedmiotowej sprawie.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że przyjęcie poglądu jakoby wcześniejsze badanie aktu administracyjnego pod kątem którejkolwiek z przesłanek określonych w 156 § 1 k.p.a. wykluczało późniejsze stwierdzenie nieważności z innych przyczyn, jest ewidentnie bezpodstawne i sprzeczne z obowiązującymi przepisami. Przyjęcie bowiem fikcji, że organ lub Sąd rozpoznając jedną z nich, rozważył również i wszystkie inne przesłanki art. 156 § 1 k.p.a., nie znajduje uzasadnienia ani na gruncie przepisów prawa, ani zasad logiki, ani doświadczenia życiowego.
W skardze kasacyjnej podniesiono, że przesłanki stwierdzenia nieważności wskazane we wniosku z dnia 12 sierpnia 2011 r. są na tyle doniosłe z punktu widzenia porządku prawnego, że ich wystąpienie może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji bez względu na upływ czasu, co wynika z art. 156 § 2 k.p.a. Do takich przesłanek należy bowiem wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, na czym oparł się skarżący składając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] w części dotyczącej działek nr; [...],[...],[...] i [...] z obrębu [...] oraz [...] z obrębu [...].
Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną niniejsza sprawa nie jest sprawą tożsamą wobec tej, która zakończyła się decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...]kwietnia 2006 r. Nie zachodzi tu bowiem i tożsamość podmiotowa sprawy - wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] w części dotyczącej działki nr [...] o pow. [...] ha, został złożony przez zupełnie inny podmiot - [...] sp. z o.o. Ponadto pomimo tego, iż [...] S.A. w chwili wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. była użytkownikiem wieczystym przedmiotowej działki, a także działek powstałych z jej podziału, jednakże nie była stroną postępowania nieważnościowego przeprowadzonego z wniosku [...] sp. z o.o.
Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, że doszło do zmiany użytkownika wieczystego nieruchomości. Niedopuszczalnym jest również przyjęcie, że ma miejsce tożsamość przedmiotowa obu spraw. Spółka [...] w swoim wniosku podnosiła przecież zupełnie inne zarzuty.
Na poparcie powyższych wywodów, w skardze kasacyjnej przytoczono obszerne fragmenty uchwały NSA z dnia 7 grudnia 2009 r., I OPS 6/09.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną złożyły: Agencja Nieruchomości Rolnych oraz Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, wnosząc o jej oddalenie. Uczestniczka postępowania Agencja Nieruchomości Rolnych wnosiła także o zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy istniały podstawy do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca. 1995 r., w części dotyczącej działki nr [...], z uwagi na wcześniejsze rozstrzygnięcie w przedmiocie tej decyzji przez organy administracji i sąd administracyjny. Innymi słowy, czy wydanie decyzji przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2005 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji tego organu z dnia [...] kwietnia 2006 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 1995 r., a następnie oddalenie skargi na tę decyzję przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 września 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1136/06, stanowiło przeszkodę do ponownego badania w trybie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 1995 r.
Poza sporem jest, że tak w niniejszej sprawie, jak też w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2006 r., przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 1995 r., w części dotyczącej przekazania do Zasobu Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa działki nr [...] położonej w W. o powierzchni [...] ha, dla której urządzona jest księga wieczysta KW nr [...]. Nie budzi zatem wątpliwości, że żądanie nieważności obu wniosków (tj. wniosku "[...]" Sp. z o.o. z dnia 23 sierpnia 2003 r. i wniosku [...] SA z dnia 12 sierpnia 2011 r.) dotyczy tej samej nieruchomości, przy czym w obu wnioskach kwestionuje się zasadność przekazania tej nieruchomości do Zasobu Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa i zarzuca się nieważność decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, czyli na podstawie określonej w art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. Analiza uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2006 r. prowadzi do wniosku, że Sąd ten badał legalność zaskarżonej decyzji w aspekcie przesłanek określonych w art.156 §1 pkt 2 k.p.a., co wynika wprost z wywodu zawartego w uzasadnieniu wyroku wydanego w tej sprawie.
W postępowaniu zakończonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2006 r. decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 1995 r. była poddana kontroli właśnie pod tym względem, czy przy przekazaniu spornej nieruchomości do Zasobu Agencji nie doszło do naruszenia prawa, skutkującego stwierdzeniem nieważności kwestionowanej decyzji. Jak zatem trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, w wyroku zaskarżonym skargą kasacyjną, zachodziły przeszkody do rozpoznania wniosku Spółki [...]. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej trzeba mieć na uwadze również, wynikający z art.134 p.p.s.a., obowiązek sądu administracyjnego wzięcia pod uwagę z urzędu przesłanek nieważności postępowania.
Należy zatem podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie zachodzi tożsamość sprawy, z tą sprawą, która była już przedmiotem kontroli zarówno organów administracji, jak również sądu administracyjnego. Prowadzenie postępowania z wniosku skarżącej Spółki miałoby bowiem na celu ponowną kontrolę kwestionowanej decyzji w aspekcie przesłanek określonych w art.156 §1 pkt 2 k.p.a. Nie wątpliwym jest również związanie organów administracji prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2006 r. Zatem, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, istotą sprawy toczącej się przed Sądem, a zakończonej wyrokiem z dnia 15 września 2006 r. nie było rozstrzygnięcie, jak twierdzi jej autor: "czy jednokrotne, negatywne rozpatrzenie którejkolwiek z przesłanek określonych w art.156 §1 k.p.a. daje decyzji przymiot niewzruszalności, nawet w oczywistych przypadkach, spełniających warunki innych przesłanek wymienionych w tym przepisie".
Wniosek Spółki [...] z dnia 12 sierpnia 2011 r. - co wprost wynika z jego treści - wskazywał, jako podstawę prawną stwierdzenia nieważności - przesłankę określoną w art.156 §1 pkt 2 k.p.a. Różnica polegała na wskazaniu na naruszenie innego przepisu ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa - art.13 tej ustawy. Nie jest to jednak tożsame z zacytowanym powyżej twierdzeniem skargi kasacyjnej. Sąd Wojewódzki rozpoznając skargę na poprzednio wydaną decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności badał ją w właśnie w aspekcie naruszenia art.156 §1 pkt 2 k.p.a. Natomiast, ani we wniosku o stwierdzenie nieważności złożonym przez Spółkę [...], ani w skardze wniesionej do Sądu pierwszej instancji, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie powołano się na jakąkolwiek inną, przesłankę z art.156 § 1 k.p.a. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że pod względem przedmiotowym zachodzi tożsamość sprawy rozstrzygniętej już decyzją ostateczną i prawomocną
Mimo, że wywody Sądu pierwszej instancji są w tej kwestii lakoniczne, to jednak trafne.
Stanowisko to jest także zgodne z szeroko zacytowaną w skardze kasacyjnej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. I OPS 6/09, publ. ONSAiWSA 2010 r., Nr 2, poz.18. Wprawdzie przedmiotem rozstrzygnięcia w tej uchwale było wskazanie sposobu rozstrzygnięcia, gdy zgłoszone zostało żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, zaś w rozpoznawanej sprawie pojawiła się kwestia ponownego rozpatrzenia w trybie nadzwyczajnym wniosku o stwierdzenia nieważności decyzji prawomocnej, to jednak należy mieć na względzie pogłębione rozważania dotyczące tego zagadnienia zawarte w uchwale. W tej kwestii nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że wymieniona uchwała nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny w powyższej uchwale stwierdził, że żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a. W motywach uchwały, jak słusznie podnosi autor skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m.in., że " ustalenie, czy żądanie przez stronę stwierdzenia nieważności decyzji poddanej ocenie sądu powinno zostać załatwione przez organ administracji publicznej rozstrzygnięciem wydanym na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., czy też decyzją o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 K.p.a.), wymaga zbadania, co było przedmiotem rozstrzygnięcia.
Niezbędne zatem jest stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 K.p.a.), wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji." Stwierdzenie to nie pozostaje w sprzeczności z rozstrzygnięciem wydanym w niniejszej sprawie. Wymaga również podkreślenia, że zasadą jest wyrażona w art.156 §1 pkt 3 k.p.a. niedopuszczalność ponownego rozpoznania sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną, zaś wyjątki od tej zasady wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w omawianej uchwale. Dotyczą one sytuacji, w której występujący z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wskaże okoliczności, które nie były objęte orzeczeniem sądu, np. fakt uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy inną decyzją ostateczną albo zwróci uwagę na fakt oddalenia skargi z powodu braku legitymacji skarżącego.
Dotyczyć to może również sytuacji, gdy nie zostało sporządzone uzasadnienie wyroku oddalającego skargę na decyzję, co do której wpływa ponowny wniosek o stwierdzenie jej nieważności. Żadna z tych sytuacji w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła.
Odnośnie do tożsamości sprawy pod względem podmiotowym zauważyć trzeba, że dla oceny tożsamości sprawy administracyjnej bez znaczenia pozostaje problem udziału w tym postępowaniu podmiotów na prawach strony, jak i innych uczestników postępowania, bowiem decyzja administracyjna nie rozstrzyga o ich prawach i obowiązkach, nie one są adresatami decyzji (por. A. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Wyd. CH. Beck. Warszawa 2008, s.765 oraz M. Wierzbowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Wyd. CH. Beck. Warszawa 2011, s. 910-911). W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z rozdzielnika decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 1995 r. jej adresatami byli - Agencja Nieruchomości Rolnych Skarbu Państwa i reprezentujący Skarb Państwa Kierownik Urzędu Rejonowego z zaznaczeniem: " celem protokolarnego przekazania w/w mienia Agencji, natomiast użytkownikowi wieczystemu [...] w W. decyzja została doręczona do wiadomości.
Niewątpliwie kwestionowana decyzja Wojewody [...] była adresowana wyłącznie do podmiotów, o których prawach i obowiązkach rozstrzygała. Skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniosła także, że nie brała udziału w tym postępowaniu i nie została jej doręczona kwestionowana decyzja, mimo że była użytkownikiem wieczystym działki nr [...]. Nie jest to jednak przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Należy mieć na uwadze, że w sytuacji, gdy decyzja ostateczna była przedmiotem rozpoznania sądu administracyjnego i stała się prawomocna, przyjmuje się, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy prawomocnie osądzonej doznaje ograniczenia tożsamość sprawy pod względem podmiotowym (szerzej: B. Adamiak. Przesłanki tożsamości sprawy sądowo administracyjnej. Zeszyty Naukowe NSA 2007 r., Nr 1, str.7).
Powyższe rozważania prowadzą do stwierdzenia, że nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku. Odnośnie do wniosku uczestniczki postępowania o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego nie został on uwzględniony, gdyż przepisy ustawy p.p.s.a. nie przewidują podstawy prawnej zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz uczestnika tego postępowania