Uzasadnienie
II OSK 2437 / 12
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę "[...]" Spółki z o.o. w P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie wniesienia sprzeciwu.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] października 2011 r. Prezydent m.st. Warszawy na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym) wniósł sprzeciw wobec złożonego przez "[...]" Sp. z o. o. zgłoszenia zamiaru przystąpienia do robót budowlanych, polegających na instalacji tablicy reklamowej nie związanej trwale z gruntem o wym. 6 m x 18 m i wysokości 9 m, na terenie nieruchomości przy ulicy [...] na dz. ew. [...] obręb [...] w W. Jak wskazał organ, z treści zgłoszenia wynika, iż na uprzednio wypoziomowanym gruncie zostaną ułożone płyty żelbetowe. Do stóp fundamentowych przykręcone zostaną rurowe słupy stalowe reklamy, na których będą zainstalowane rygle poziome nośnika reklamowego. Na konstrukcji nośnika nastąpi zainstalowanie baneru z treścią reklamy. Przedmiotowa tablica reklamowa zamocowana będzie na czterech stopach fundamentowych, położonych na powierzchni gruntu o wymiarach 1,5 m x 4,5 m i wysokości 0,6 m.
Zdaniem organu przedmiotowa tablica nie stanowi instalacji w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Jej parametry techniczne, wielkość i sposób związania z gruntem za pomocą betonowego fundamentu powierzchniowego, nie pozwalają na uznanie, że postawienie tej tablicy stanowić będzie roboty budowlane w postaci instalacji. Roboty te zaliczyć należy do budowli stanowiącej całość techniczno- użytkową, czyli jako urządzenie reklamowe wolno stojące trwale związane z gruntem, o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Z tych też przyczyn nie ma zastosowania do zgłoszonych robót przepis art. 29 ust. 2 pkt 6, ale art. 28 Prawa budowlanego, co uzasadniało zgłoszenie sprzeciwu.
Po rozpoznaniu odwołania "[...]" Sp. z o.o., Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 K.p.a. utrzymał w mocy powyższą decyzję.
Organ odwoławczy zgodził się z ustaleniami poczynionymi przez organ I instancji, co do stanu faktycznego i prawnego sprawy. Wielkość urządzenia i jego konstrukcja świadczą, że jest to wolno stojące trwale związane gruntem urządzenie reklamowe a więc budowla, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zamiarem inwestora jest trwałe powiązanie z gruntem projektowanej konstrukcji, a tak projektowana inwestycja wymaga pozwolenia na budowę. Nie jest to urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Ustawienie przedmiotowego nośnika reklamowego stanowi roboty budowlane (budowę) w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Rozmiar i charakter prac przewidzianych w projekcie technicznym dla ustawienia przedmiotowej konstrukcji oraz okoliczność, iż na skutek tych prac powstaje nowy (od podstaw) w określonym miejscu obiekt budowlany uzasadnia uznanie, iż jest to budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 ww. ustawy, wymagająca pozwolenia na budowę.
Skargę na powyższą decyzję złożyła "[...]" Sp. z o. o., wnosząc o uchylenie jej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zarzucając jej naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 80 w związku z art. 107 § 3 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał ją za niezasadną.
Sąd stwierdził, iż w sprawie zgłoszenia robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic reklamowych posadowionych na gruncie ustalenia wymaga okoliczność, czy zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego zgłoszone roboty dotyczą "budowli", do której zalicza się wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, czy też prace te polegać będą na "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych" w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organ prawidłowo dokonał oceny zgłoszenia. Podając za organem wymiary przedmiotowej tablicy reklamowej, sposobu jej posadowienia i konstrukcji, Sąd stwierdził, że nie stanowi ona instalacji, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Parametry techniczne projektowanej tablicy reklamowej, jej wielkość i sposób związania z gruntem za pomocą betonowego fundamentu powierzchniowego nie pozwalają na uznanie, że postawienie tej tablicy stanowić będzie roboty budowlane w postaci instalacji.
Wielkość urządzenia reklamowego, jak i sposób jego związania z gruntem, świadczy o tym, że jest to wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 tej ustawy.
Słusznie, zdaniem Sądu pierwszej instancji organ stwierdził, że nie ma zastosowania w niniejszej sprawie przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, a zatem zgoda na lokalizację ww. obiektu objęta jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 Prawa budowlanego). Z tych też przyczyn organ prawidłowo wniósł sprzeciw do przedmiotowego zgłoszonia. Nadto, Sąd stwierdził, iż organ przeprowadził prawidłowe postępowanie z poszanowaniem zasad zawartych w art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a.
Wskazując na powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła "[...]" Sp. z o.o. w P., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.
- - art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie zgłaszanego urządzenia reklamowego za budowlę, opierając się na nieuprawnionym przyjęciu, iż jest ono trwale związane z gruntem,
- - art. 32 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego "poprzez błędne jego zastosowanie polegające na",
- 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6 K.p.a. poprzez uznanie istnienia definicji pojęcia "trwałego związania a gruntem" opartej na parametrach wielkości i masy obiektu budowlanego.
Wskazując na powyższe zarzuty kasacji, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że postawiona przez Sąd teza o występowaniu trwałego związania z gruntem planowanej inwestycji wynika z bliżej niedoprecyzowanych względów. "Ocena" zjawiska nie została oparta na przepisach prawa. Jak zaznaczyła skarżącą Spółka do wyłącznej kompetencji organu należy ocena, czy dany obiekt jest trwale związany z gruntem, czy też nie. Nikt jednak nie jest w stanie określić jaka wielkość i jaka waga przesądza o trwałym związaniu z gruntem. W orzecznictwie wskazuje się na nierozerwalny związek istnienia trwałego związania z gruntem wówczas, gdy winno być zapewnione bezpieczeństwo samej konstrukcji i ludzi przebywających przy tym urządzeniu. Trwałe związanie z gruntem ma według tych wyroków gwarantować to, iż konstrukcja oprze się zewnętrznym czynnikom atmosferycznym i zapobiegnie przewróceniu się obiektu. Skoro jednak nie można jednoznacznie stwierdzić, iż zgłoszone urządzenie reklamowe jest związane trwale z gruntem, uznać należy za nieuprawnione twierdzenie, że stanowi ono budowlę w myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Oceniając wniesioną skargę kasacyjną w granicach określonych przepisem art. 183 § 1 P.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym wystąpienia przesłanek nieważności, o których mowa w § 2 tego przepisu, za bezzasadny a przy tym błędnie skonstruowany należało uznać zarzut naruszenia art. 32 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Przedstawiając analizowany zarzut, autor kasacji ani nie wskazał, na czym owo naruszenie miałoby polegać, jak również nie dostrzegł, że przepis art. 32 ust. 6 nie został podzielony na punkty. Przepis art. 32 ust. 6 Prawa budowlanego stanowi: " Wzory wniosku i oświadczenia, o których mowa w ust. 5, powinny obejmować w szczególności dane osobowe lub nazwę inwestora oraz inne informacje niezbędne do podjęcia rozstrzygnięcia w prowadzonym postępowaniu. Wzór decyzji o pozwoleniu na budowę powinien obejmować w szczególności określenie organu wydającego decyzję, dane osobowe lub nazwę inwestora i innych stron postępowania oraz inne informacje niezbędne inwestorowi do legalnego wykonywania robót budowlanych." Zważywszy na to, iż strona skarżąca nie określiła na czym polegało jej zdaniem naruszenie powyższej normy przez jej "błędne zastosowanie", stwierdzić trzeba, iż uwzględniając przedmiot sprawy nie jest możliwe dokonanie analizy wskazywanego uchybienia.
Nie można również podzielić zarzutu naruszenia art. 6 K.p.a. Wbrew ocenie skarżącej Spółki, Sąd pierwszej instancji, dokonując oceny kontrolowanych w sprawie decyzji, nie tworzył ani jak stwierdza się w kasacji nie "uznawał istnienia" definicji pojęcia "trwałego związania z gruntem". Działanie Sądu w tym zakresie sprowadzało się do podstawowej czynności w procesie stosowania prawa, a mianowicie do wykładni użytego w przepisie pojęcia niedookreślonego. Dokonując jego interpretacji, wyłożenia sposobu jego rozumienia, Sąd wskazał na cechy, jakie winien spełniać obiekt budowlany, aby mógł zostać uznany za trwale związany z gruntem, tj. wielkość obiektu budowlanego, jego masa, parametry techniczne, względy bezpieczeństwa, trwałość, możliwość przesunięcia w inne miejsce, czy zniszczenia na skutek działania czynników atmosferycznych.
Nie można z tych przyczyn podzielić twierdzeń autora kasacji, iż ocena istnienia trwałego związania z gruntem została dokonana "wyłącznie na podstawie wyroków sądów administracyjnych bez odniesienia się do obowiązujących przepisów prawa powszechnie obowiązującego". Stwierdzenie to stanowi nieuprawnioną polemikę, oderwaną od argumentacji przedstawionej przez Sąd pierwszej instancji.
Zauważyć też trzeba, iż skarżąca, eksponując potrzebę uwzględnienia przepisów prawa powszechnie obowiązującego nie wskazała ani jednego z nich, nie podjęła również jakichkolwiek prób odmiennego wyłożenia pojęcia "trwałego związania z gruntem". Z pewnością za takie nie można uznać rozważań skarżącej na tle namiotów okresowo ustawianych przed hipermarketami, czy "wielkogabarytowych" naczep samochodów ciężarowych. Fakt ich stabilności, czy jak wskazuje autor kasacji "nieprzewracania się" i zapewnienia bezpieczeństwa, odnosi się tylko do części cech obiektu budowlanego trwale związanego z gruntem, na które wskazywał tak Sąd pierwszej instancji, jak i organy administracyjne orzekające w sprawie. Posiadanie cech opisanych w skarżonym wyroku przez przedmiotowe zamierzenie budowlane nie było kwestionowane w rozpoznawanej kasacji. Z tych też przyczyn, bezzasadny pozostawał zarzut naruszenia przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji kontroli działań organów administracyjnych.
W konsekwencji oddaleniu podlegał zarzut naruszenia art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W ustalonym stanie faktycznym sprawy, organy administracyjne prawidłowo uznały projektowane urządzenie reklamowe za budowlę, a Sąd pierwszej instancji zasadnie zaakceptował to stanowisko.
Z tych też względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.