Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 688/10 po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską – skargę oddalił.
Wyrok wydany został w następującym stanie sprawy.
Skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia [...] stycznia 2008 r., sygn. akt [...] został uznany winnym tego, że w dniu 13 marca 2007 r. w miejscowości Mazury kierował samochodem osobowym marki [...] o nr rej. [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości 2,3 promila alkoholu we krwi, tj. popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk i skazany na karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych. Dodatkowo Sąd orzekł środki karne w postaci świadczenia pieniężnego oraz zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i rowerów na okres 2 lat. W toku postępowania organy Policji ustaliły także, że J. P. był już uprzednio, wyrokiem tego samego Sądu z dnia [...] grudnia 2004 r., sygn. akt [...] karany za to, że w dniu [...] września 2004 roku o godz. 11:00 w miejscowości W., droga nr 36 kierował samochodem osobowym marki [...] o nr rej. [...] będąc w stanie po spożyciu alkoholu - 0,13 mg/l w wydychanym powietrzu.
W tym samym miejscu i czasie podczas wykonywania manewru skrętu w lewo nie udzielił pierwszeństwa kierującemu samochodem marki [...] o nr rej. [...] T. K., który wykonywał manewr wyprzedzania i znajdował się na lewym pasie drogi, tj. za wykroczenie z art. 87 § 1 k.w. i art. 86 § 2 kw, przy czym skazanie za to wykroczenie uległo zatarciu.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w Poznaniu cofnął J. P. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
W uzasadnieniu wskazał, że zarówno fakt popełnienia przez stronę przestępstwa z art. 178a § 1 kk, jak i fakt popełnienia wyżej wymienionego wykroczenia z art. 87 § 1 kw i art. 86 § 2 kw w pełni pozwalają na zakwalifikowanie J. P. do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W odwołaniu od powyższej decyzji J. P. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji przez uchylenie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ podniósł, że strona, decydując się dwukrotnie na prowadzenie pojazdu mechanicznego po użyciu alkoholu, wykazała się skrajną nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni, bowiem narażała na uszczerbek nie tylko swoje życie, zdrowie i mienie, ale także innych uczestników ruchu drogowego, zagrażając w ten sposób - pośrednio - także tym dobrom chronionym prawem. Co więcej, nie wyciągnęła wniosków po popełnieniu wykroczenia po spożyciu alkoholu i ponownie popełniła czyn po spożyciu alkoholu - przestępstwo w stanie nietrzeźwości (art. 178a § 1 kk). Podkreślić przy tym należy, że do czynu tego strona nie przyznała się, a przedstawiona przez nią przed sądem wersja wydarzeń z dnia 13 marca 2007 r. miała na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej. Organ podniósł dalej, że powyższe okoliczności mają znaczenie dla oceny postępowania J. P. w kontekście możliwości posiadania przez niego broni palnej.
Zarówno bowiem wskazane wcześniej ustalenie organów Policji co do skazania go za przestępstwa z art. 178 a § 1 kk, jak i te dotyczące popełnienia przez niego w przeszłości wykroczenia z art. 86 § 2 kw w zw. z art. 87 § 1 kw dają podstawę do przyjęcia, że jego cechy charakteru, oraz jego stosunek do porządku prawnego stwarzają uzasadnioną obawę, że może on użyć broni palnej w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Organ wskazał, że od posiadaczy broni organy Policji wymagają nieskazitelnej postawy, a strona dopuszczając się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji w stanie nietrzeźwości, oraz w przeszłości wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji w stanie po spożyciu alkoholu takiej postawy nie wykazała. Ponadto, organy Policji prowadzą rygorystyczną politykę w zakresie zachowania pozwoleń na broń osobom, które dopuszczają się naruszeń porządku prawnego. Stoją na stanowisku, iż osobom posiadającym pozwolenie na broń, które popełniają takie przestępstwo, za jakie strona została skazana, prawo to winno być cofnięte na podstawie dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzji J. P. zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego przez wyrażenie błędnego poglądu, że zainteresowany należy do osób, które stwarzają ryzyko i powodują zagrożenie bezpieczeństwa w posiadaniu broni spowodowanego skazaniem za czyn z art. 178a §1 kk oraz obrazę przepisów proceduralnych tj. art. 7, art. 75, art. 80 kpa oraz art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji. J. P. w skardze podniósł, iż od wielu lat jest leśniczym i równocześnie myśliwym. Od zdarzenia mającego charakter popełnionego przez niego przestępstwa z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego minęło już prawie 3 lata. Podnoszenie więc przez organ I i II instancji, że broń myśliwska w jego rękach może stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego jest bezzasadne. Od czasu tamtego, jednorazowego naruszenia normy prawa karnego nic więcej o charakterze prawno-karnym nie wydarzyło się w życiu J. P..
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2010 r., na podstawie art. 151 P.p.s.a., stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Sąd wskazał, że zgodnie z treścią art. 15 ust 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji, który znajduje zastosowanie w sprawie niniejszej w myśl regulacji zawartej w art.18 ust.1 pkt.2 wyżej wymienionej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Aby możliwe było cofnięcie pozwolenia na broń, jej posiadacz musi należeć do kategorii osób skazanych prawomocnym wyrokiem za wyżej wymienione przestępstwa albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw lub też sposób postępowania, czy cechy charakteru posiadacza broni rodzą uzasadnioną obawę, iż mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Przedmiotowa obawa musi zaś mieć charakter realny. Powinna wynikać z analizy zachowania danej osoby, jej cech charakteru, stosunku do norm prawnych. W sytuacji, gdy podstawą cofnięcia pozwolenia na broń jest fakt prowadzenia postępowania karnego wobec posiadacza broni, czy też fakt skazania, przedmiotowa obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego winna też być oceniana przez pryzmat charakteru zarzucanego czynu. Należałoby więc poddać badaniu ten czyn pod kątem jego związku z posiadaniem broni, czy obowiązkami ciążącymi na posiadaczu broni. Dopiero bowiem taka analiza całokształtu okoliczności faktycznych umożliwi realną ocenę istnienia omawianej obawy.
Sąd wskazał, że okolicznością niesporną jest fakt skazania skarżącego w 2008 r. prawomocnym wyrokiem Sądu, za prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu. Poza sporem pozostaje też fakt ukarania skarżącego w 2004 r. grzywną za prowadzenie samochodu w stanie po spożyciu alkoholu.
W ocenie Sądu okoliczności te świadczą o tym, że skarżący wykazuje lekceważący stosunek do norm prawnych. Mimo oczywistego i niekwestionowanego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych pod wpływem alkoholu, oceniana osoba dopuściła się już dwukrotnie takiego czynu. Chronologia zdarzeń może wskazywać na to, iż zamiast poprawy zachowania, tj. przestrzegania zakazów ustawowych, po stronie skarżącego daje się zauważyć zjawisko odwrotne. Oprócz kwestii lekceważenia podstawowych norm prawnych, należy również wziąć pod uwagę charakter czynów, których dopuszczał się skarżący.
Prowadzenie pojazdu po spożyciu alkoholu należy oceniać z całą surowością jako postępowanie sprowadzające na inne osoby bezpośrednie niebezpieczeństwo uszkodzenia ciała czy też nawet śmierci. Nie wymaga dowodzenia, iż osoba pijana ma osłabione nie tylko reakcje psychofizyczne, ale także osłabione postrzeganie rzeczywistości. Skarżący co najmniej musiał godzić z tym, że może doprowadzić do nieszczęścia polegającego na uszkodzeniu ciała innych osób lub nawet na ich śmierci. Takie postępowanie świadczy o skrajnej nieodpowiedzialności skarżącego. Pozbawia go też przymiotu osoby budzącej zaufanie.
Zdaniem Sądu, skarżącego należy oceniać jako osobę, której cechy charakteru i wynikające z nich postępowanie budzą wątpliwości co do tego, czy będzie w stanie używać posiadanej broni w sposób zgodny z zasadami bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skoro bowiem popełnione czyny wskazują na brak odpowiedzialności przy używaniu środków transportu, to pojawia się wątpliwość, czy takim brakiem odpowiedzialności skarżący nie wykaże się używając broni. W sytuacji zaś istnienia choćby cienia wątpliwości co do tego, czy nieodpowiedzialności kierowcy skarżący nie przeniesie na niwę korzystania z broni palnej, za prawidłowe należy uznać postępowanie organu administracji, który działając prewencyjnie, wydał skarżoną decyzję.
Ustaleń tych nie zmienia fakt, iż jak wynika z oświadczenia skarżącego, dysponuje on ponownie prawem jazdy. Kwestie uzasadniające odzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi są bowiem odmienne od tych, które świadczą o posiadaniu przez skarżącego cech charakteru, wskazujących iż daje on rękojmie prawidłowego i bezpiecznego obchodzenia się z bronią palną.
W ocenie Sądu, bez wpływu na poprawność skarżonej decyzji pozostaje też legitymowanie się przez skarżącego pozytywnymi opiniami środowiskowymi. Posiadanie takich opinii nie niweluje bowiem faktu skazania prawomocnym wyrokiem Sądu w 2008 r. Ustalenia dokonane przez Sąd karny w prawomocnym wyroku są bowiem wiążące erga omnes.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 688/10 skargę kasacyjną wniósł J. P., reprezentowany przez radcę prawnego.
Zaskarżając wyrok w całości skarżący kasacyjnie wniósł o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi lub uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52 poz. 525 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż prawomocne skazanie skarżącego J. P. o popełnienie przestępstwa z art. 178a kk powoduje, iż wobec wymienionego zachodzi uzasadniona obawa, że użyje on broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, gdy tymczasem z całokształtu okoliczności sprawy wynika brak podstaw do realnego istnienia takiej obawy;
- 2. naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art.7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaakceptowanie dowolnego ustalenia organów policji, opartego przede wszystkim na fakcie skazania strony w 2008 r. za czyn określony w art. 178a kk z którego wynika, iż skarżący jest osobą, co do której istnieje realna i uzasadniona obawa, że użyje broni w sposób zagrażający bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu, podczas gdy z analizy dotychczasowego zachowania strony pod kątem cech osobistych, charakteru, sposobu życia czy też faktu wieloletniego korzystania z pozwolenia na broń zgodnie z przepisami prawa, obawa ta nie jest ani realna, ani uzasadniona.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik podniósł, iż kwestionuje prawidłowość stanowiska zawartego w skarżonym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego który uznał, iż w przypadku skarżącego występuje uzasadniona obawa użycia broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
W ocenie skarżącego kasacyjnie nie ulega wątpliwości, że czyn J. P. polegający na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości jako nieodpowiedzialny należy ocenić negatywnie. Jednakże podkreślenia wymaga, iż czyn ten nie wiązał się z żadną agresją, brutalnością, czy atakiem na kogokolwiek, a skłonności do takich zachowań w przypadku osób dysponujących pozwoleniem na broń palną mogą być szczególnie niebezpieczne i uzasadniać obawę jej użycia w sposób o którym mowa w cytowanych wyżej przepisach.
Z uwagi na niedookreślony charakter użytego w art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pojęcia "uzasadniona obawa" jego interpretacja odpowiadać powinna celowi regulacji polegającemu na ochronie bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem skarżącego stwierdzenie zaistnienia uzasadnionej obawy, byłoby w rozpatrywanej sprawie możliwe dopiero po uprzednim wykazaniu bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem i cechami jego charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które stwarzałoby realne obawy, że jako posiadacz pozwolenia na broń może użyć jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Pełnomocnik podkreślił, że niezbędne jest przede wszystkim rozważenie, czy dany rodzaj czynu zabronionego jest w ogóle związany z użyciem broni z punktu widzenia jego znamion przedmiotowych.
Skarżący kasacyjnie wskazał, iż nie można przyjąć - wobec ogólnikowego potraktowania w niniejszej sprawie okoliczności dotyczących cech osobowych skarżącego - iż skazanie danej osoby za określone przestępstwo świadczy wprost o tym, iż osoba ta "uzasadnia obawę" braku przestrzegania innych przepisów. Takie wnioskowanie pełnomocnik uznał za dowolne i sprzeczne z regułami doświadczenia życiowego.
Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że skarżący nie tylko jest w stanie używać broni palnej w sposób zgodny z zasadami bezpieczeństwa i porządku publicznego, ale co więcej robi to od około 40 lat. Biorąc pod uwagę wskazane w pozytywnych opiniach środowiskowych cechy charakteru skarżącego, uzasadnione jest twierdzenie, iż powyższe obawy nie są w tym przypadku uzasadnione. Zatem jego wieloletnie postępowanie, a przede wszystkim prawidłowe, zgodnie z literą prawa korzystanie z broni palnej uzasadnia twierdzenie, iż nadal daje on rękojmię używania broni palnej w zgodzie z obowiązującym porządkiem prawnym, nie naruszając przy tym bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem pełnomocnika trudno przyjąć, że incydentalne zachowania skarżącego - nawet będące przestępstwem - mogą stanowić racjonalną podstawę do twierdzenia o wystąpieniu uzasadnionej obawy przewidywanych zachowań tj. użycia broni w sposób sprzeczny z prawem.
Naruszenie przepisów postępowania polega w ocenie strony na zaakceptowaniu dowolnego ustalenia organów policji, opartego przede wszystkim na fakcie skazania strony w 2008 r. za czyn określony w art. 178a kk, z którego wynika, iż skarżący jest osobą, co do której istnieje realna i uzasadniona obawa, że użyje broni w sposób zagrażający bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu, podczas gdy z analizy dotychczasowego zachowania strony pod kątem cech osobistych, charakteru, sposobu życia, czy też faktu wieloletniego korzystania z pozwolenia na broń w zgodzie z przepisami prawa obawa ta nie jest ani realna, ani też uzasadniona.
Podnoszony zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. polega na braku wnikliwej analizy i rozważenia całokształtu materiału dowodowego, w tym w szczególności braku przy rozpoznaniu skargi uwzględnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy dotyczących w szczególności cech osobistych i sposobu życia uprawnionego. Z zabranego w sprawie materiału dowodowego w postaci opinii środowiskowych wynika, iż J. P. cieszy się dobrą opinią jako osoba koleżeńska i zrównoważona o wysokim morale etycznym. Zdaniem skarżącego jedynie wspomnienie przez Sąd o istnieniu pozytywnych opinii o skarżącym bezsprzecznie wskazuje na automatyzm działania Sądu w przedmiotowym przypadku i brak ich wszechstronnego rozpatrzenia.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Pełnomocnik podniósł, że organy wzięły pod uwagę wszystkie zgromadzone dowody w tym również nienaganna opinię w środowisku łowieckim i w miejscu zamieszkania. Jednak okoliczności te nie mogły mieć zasadniczego znaczenia przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy, bowiem nie zmienia to faktu istnienia obawy o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy a wynikającej z uprzednich zachowań skarżącego polegających na kierowaniu pojazdami pod wpływem alkoholu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach.
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w sprawie niniejszej zarzuty naruszenia przepisów postępowania rozpatrzone zostaną łącznie z zarzutem naruszenia prawa materialnego. Zarzuty naruszenia przepisów procesowych pozostają bowiem w tym przypadku w ścisłym związku z wykładnią i zastosowaniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji. Autor skargi kasacyjnej, stawiając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. zakwestionował bowiem ustalenie Sądu, że skarżący jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Zarzuty te nie są trafne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zarówno zastosowania przez organ przepisów procesowych, jak i wykładni oraz zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodzić należy się ze stwierdzeniem Sądu I instancji, iż organ zasadnie – w stanie faktycznym niniejszej sprawy – uznał, że skarżący jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Ustawodawca nie pozostawił zatem uznaniu organu Policji kwestii cofnięcia pozwolenia na broń w odniesieniu do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6.
Powołany wyżej przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 zastosowany został w niniejszej sprawie w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, stanowiącym, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
W sprawie jest bezsporne, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim J. P. został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk. Wprawdzie przestępstwo, za które skazany został skarżący ustawodawca zaliczył do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a nie do przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, jednakże skazanie za to właśnie przestępstwo nie wyklucza zaliczenia skarżącego do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Na gruncie reguł wykładni językowej (gramatycznej), wyrażenie: "w szczególności" pełni co do istoty funkcję uszczegółowienia egzemplifikacyjnego wyrażenia bardziej ogólnego, wskazanego w części wypowiedzi normatywnej, znajdującej się przed zwrotem "w szczególności". Polega ono na tym, że wyliczenia występujące po nim mają charakter przykładowy i określają zwykle szczególne przypadki zjawiska ogólnego. Konstrukcja normatywna art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy zakłada przesądzenie przez ustawodawcę, że w każdym przypadku popełnienia wskazanych tam przestępstw lub toczenia się postępowania o ich popełnienie obawa zachodzi niejako automatycznie i nie wymaga odrębnego badania. Takie badanie winno mieć natomiast miejsce wówczas, gdy okoliczności wskazane w drugiej części zdania złożonego nie mają miejsca (por. wyrok NSA z 28 października 2011 r., sygn. II OSK 1562/10, www.nsa.gov.pl).
W tym kontekście wykładnia dokonana przez Sąd I instancji odpowiada przyjętym w doktrynie regułom językowo-gramatycznym i w tym sensie odpowiada prawu.
W ocenie NSA, użyty przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji zwrot "w szczególności" oznacza, że możliwe jest cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni osobie podejrzanej lub skazanej również za przestępstwo innego rodzaju niż przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu. Przykładem takiego przestępstwa jest w ocenie Sądu czyn z art. 178a § 1 kk (v. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 664/10, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 1818/10 (orzeczenia.nsa.gov.pl)).
W doktrynie prawa karnego podkreśla się, że przedmiotem ochrony przepisu art. 178a kk są te same dobra prawne co w innych typach rozdziału XXI, a więc życie, zdrowie i mienie. Błędem jest odnoszenie ochrony do mającego abstrakcyjny charakter pojęcia bezpieczeństwa w komunikacji" (zob. G. Bogdan, [w:] B. Barczak-Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas. J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część szczególna, tom II, Zakamycze 2006).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie może budzić wątpliwości interpretacyjnych, że osoba, która popełniła przestępstwo określone w art. 178a § 1 kk należy do osób, co do których zachodzi uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Prawidłowo zatem Sąd I instancji stwierdził, że popełnienie przez skarżącego przestępstwa opisanego w art. 178a § 1 kk, za które został prawomocnie skazany, rodzi uzasadnioną obawę, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie można zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że o uzasadnionej obawie można byłoby mówić w niniejszej sprawie dopiero po uprzednim wykazaniu bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, a cechami jego charakteru, jak również ustaleniem, czy dany rodzaj czynu zabronionego był związany z użyciem broni.
W sprawie niniejszej jest niewątpliwe, że zachowanie skarżącego stworzyło realne zagrożenie dla życia, zdrowia i mienia tak samego skarżącego, jak i pozostałych uczestników ruchu drogowego. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2026/09, że: "skoro posiadacz pozwolenia na broń będąc w stanie nietrzeźwym prowadzi pojazd po drodze publicznej, to stanowi o jego nieodpowiedzialnym zachowaniu będącym naruszeniem porządku prawnego w sposób szczególny, bo w stanie nietrzeźwości, podważa tym samym domniemanie, iż osoba ta będzie użytkowała broń w sposób zgodny z interesem porządku publicznego".
Fakt skazania za przestępstwo w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości burzy dotychczasowy porządek prawny. Ustalenia tego nie zmienia ani pozytywna opinia, ani cechy charakteru strony, czy jej dotychczasowe postępowanie. Powyższe nie zmienia również oceny, że w stosunku do skarżącego zachodzi uzasadniona obawa, iż może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podkreślenia wymaga, że posiadanie i używanie broni palnej stanowi sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Dostęp obywateli do broni został poddany istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu Państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OPS 4/09 (orzeczenia.nsa.gov.pl) podkreślono, że pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, że swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu.
Dodatkowo jedynie Sąd wskazuje, że w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 b ustawy zmienionej przez art. 1 pkt 10 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 195) nowelizującej z dniem 10 marca 2011 r. ustawę o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom skazanym prawomocnie za przestępstwo: "przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnionym w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia".
W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznał również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Prawidłowo Sąd I instancji stwierdził bowiem, że organ należycie zebrał i ocenił cały materiał dowodowy. Jak podkreślono już wyżej, pozytywne opinie o skarżącym, czy cechy jego charakteru, nie zmieniają ustalenia, iż skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwo opisane w art. 178a § 1 kk rodzi uzasadnioną obawę, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Wobec tego, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.