Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 316/16 oddalił skargę [...] w R.–H. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych czynności.
[...] w R.-H. złożył skargę kasacyjną od ww. wyroku. Zaskarżając orzeczenie Sądu pierwszej instancji w całości, skarżący kasacyjnie oparł swój zarzut na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej powoływana również jako "p.p.s.a."), zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 302 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).
Podnosząc powyższy zarzut, [...] w R.-H. wniósł o:
- 1. uchylenie, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wyrokiem z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 316/16, w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania,
- 2. zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia zatem w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a.
NSA, przy uwzględnieniu powyższych kryteriów uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna, gdyż nie opiera się na usprawiedliwionych podstawach kasacyjnych.
Stosownie do art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć tylko i wyłącznie na takim naruszeniu prawa materialnego, do którego doszło przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej względnie, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie “podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej.
Skarga kasacyjna opiera się na zarzucie sprowadzającym się do naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 302 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem w pomieszczeniu przeznaczonym na zbiorowy pobyt dzieci oraz osób niepełnosprawnych na grzejnikach centralnego ogrzewania należy umieszczać osłony, ochraniające od bezpośredniego kontaktu z elementem grzejnym. W ocenie skarżącego kasacyjnie przepis ten jest alternatywny i daje możliwość nie montowania osłon na grzejnikach w zależności od temperatury zasilania, bądź elementów grzejnych, zaś znaczenie wyrazu "należy" nie zawiera w sobie nakazu. Z taką argumentacją nie można się zgodzić.
Zarówno treść, jak i znaczenie oraz zakres zastosowania § 302 ust. 3 ww. rozporządzenia nie wywołują żadnych wątpliwości. Celem tego przepisu jest ochrona dzieci i osób niepełnosprawnych przed powstaniem obrażeń ciała, które potencjalnie mogą powstać na skutek kontaktu z nieosłoniętymi grzejnikami centralnego ogrzewania, w szczególności (choć nie tylko) w postaci ewentualnych oparzeń. Od obowiązku montowania osłon na grzejnikach należy odróżnić dyspozycję zawartą w § 302 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Mowa jest w nim bowiem o zakazie przekraczania temperatury 90°C w odniesieniu do powierzchni wszystkich elementów centralnego ogrzewania. Nie dotyczy ona zatem samych grzejników, lecz wszystkich elementów instalacji grzewczej, a ponadto odnosi się do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt wszystkich ludzi (nie tylko dzieci i osób niepełnosprawnych).
Zgodzić się również należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że zwrot "należy" zawiera w sobie powinność określonego zachowania, co w znaczeniu normatywnym wyraża się poprzez nakaz lub zakaz w stosunku do adresata normy. W konsekwencji powinność umieszczenia, na grzejnikach centralnego ogrzewania, osłon ochraniających od bezpośredniego kontaktu z elementem grzejnym, nie zawiera żadnej alternatywy dla adresata normy, lecz wprost nakaz wykonania takiego obowiązku.
Odnosząc się do twierdzeń skarżącego kasacyjnie o nieaktualności § 302 ust. 3 ww. rozporządzenia i bezsensowności montowania osłon w przypadku nowoczesnych instalacji niskotemperaturowej w placówkach oświatowych, należy stwierdzić, że stanowi ona co najwyżej argumentację na poparcie ewentualnych postulatów o charakterze "de lege ferenda", zaadresowanych do prawodawcy, natomiast nie może stanowić o skuteczności zarzutu naruszenia prawa materialnego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.