Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 lutego 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1617/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.), oddalił skargę Prezydenta Miasta S. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 maja 2018 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zwłokę w wydaniu decyzji.
W skardze kasacyjnej Prezydent Miasta S. W. zaskarżył powyższy wyrok w całości,
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- I. w trybie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, w takim stopniu, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 145 § 1 pkt1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przez uznanie, że zaskarżone postanowienia zapadły po wyjaśnieniu wszystkich okoliczności w sprawie;
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 10, art. 61 § 4 i art. 35 § 1 k.p.a., przez uznanie, że termin do wydania decyzji powinien być liczony od dnia 20 czerwca 2016 r. a nie od dnia 29 września 2016 r. (korekta wniosku);
- 3. art. 151 p.p.s.a. przez jego zastosowanie, w sytuacji gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że doszło do naruszeń prawa w działaniu organów administracji, wydających zaskarżone postanowienie;
- 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do uchylenia postanowień;
- II. w trybie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie naruszenie art. 35 ust. 6 pkt 1 i ust. 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności opisane w ww. przepisach, skutkujące nałożeniem kary w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.
Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.
Wbrew zarzutom kasacyjnym Sąd Wojewódzki dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonego postanowienia dochodząc do wniosku, że przeprowadzone w sprawie postępowanie wyjaśniające odpowiada wymogom proceduralnym a podjęte rozstrzygnięcia w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej znajdują oparcie w art. 35 ust. 6 pkt 1 i ust. 8 Prawa budowlanego.
Uwzględniając udokumentowany w aktach przebieg postępowania zakończonego decyzją Prezydenta m.... W. z dnia 24 listopada 2016 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę, zasadnie Sąd Wojewódzki przyjął w zaskarżonym wyroku, że w przedmiotowej sprawie doszło do 15-dniowego przekroczenia terminy załatwienia wniosku, co skutkowało wymierzeniem kary w wysokości 7500 zł, zgodnie z art. 35 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego.
W szczególności zgodzić się należało z wnioskowaniem Sądu co do prawidłowo określonych przez organy terminów podlegających odliczeniu, stosownie do art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego, stanowiącego że: do terminu, o którym mowa w ust. 6, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu.
Mianowicie w kontrolowanych postanowieniach organy prawidłowo określiły, że odliczeniu od całego okresu trwania postępowania podlegał termin obejmujący 77 dni, liczony od daty postanowienia wydanego na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego (14 lipca 2016 r.) do dnia poprawiania i uzupełnienia dokumentacji projektu budowlanego przez inwestora (29 września 2016 r.) Natomiast brak było podstaw do uznania, że do terminu załatwienia sprawy nie powinien być zaliczony również okres od 20 czerwca do 13 lipca 2016 r.
Jak trafnie stwierdził Sąd Wojewódzki, termin do wydania decyzji rozpoczął swój bieg w dacie złożenia wniosku (20 czerwca 2016 r.), a nie dopiero po jego korekcie (21 września 2016 r.), czy uzupełnieniu w następstwie usunięcia nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z 14 lipca 2016 r.
Odnosząc się do tego zagadnienia Sąd Wojewódzki w sposób właściwy wyjaśnił, że w przypadku gdy wniosek o wydanie pozwolenia na budowę jest niekompletny, to w zależności od charakteru braków organ administracji architektoniczno-budowlanej stosuje art. 64 § 2 k.p.a. lub art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Jeżeli wniosek jest niekompletny pod względem formalnoprawnym, organ powinien wezwać do usunięcia braków w trybie art. 64 § 2 k.p.a., a po bezskutecznym upływie 7-dniowego terminu pozostawić wniosek bez rozpoznania. Natomiast w przypadku materialnoprawnych braków wniosku, powinien być zastosowany art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, przewidujący nałożenie postanowieniem obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości w określonym terminie pod rygorem wydania decyzji odmownej.
Dalej Sąd Wojewódzki słusznie wskazał, że o ile wniosek niekompletny pod względem formalnoprawnym nie wszczyna postępowania administracyjnego, to niekompletność wniosku pod względem materialnym powoduje jedynie przesłanki z art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego, a więc warunkuje odliczenie od ustanowionego terminu 65 dni – przewidzianych na załatwienie wniosku - czasu związanego z usunięciem nieprawidłowości w dokumentacji projektu budowlanego.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy, organy obu instancji oraz Sąd Wojewódzki zasadnie wywiodły, że odliczeniu w myśl art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego podlegał okres od momentu wydania postanowienia w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego do dnia uzupełnienia dokumentacji w celu usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych przez organ administracji.
Podkreślić należy, że skoro nie wzywano inwestora do usunięcia braków formalnych wniosku na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. (aktualnie art. 33 ust. 6 Prawa budowlanego) oraz zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania w sprawie, to brak jest podstaw do uznania, że wniosek był niekompletny pod względem formalnym, a termin przewidziany na załatwienie sprawy rozpoczął bieg dopiero po usunięciu nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Podniesiona zatem w skardze kasacyjnej argumentacja dotycząca braków formalnych wniosku nie mogła podważyć stanowiska Sądu Wojewódzkiego, że wszczęcie postępowania nastąpiło 20 czerwca 2016 r. i okres do 13 lipca 2016 r., a następnie od 30 września 2016 r. do daty wydanej decyzji, musiał być traktowany jak czas, w którym organ rozpatrywał wniosek.
Z kolei dokonana przez inwestora korekta wniosku nie mogła mieć wpływu na powyższe ustalenia zwłaszcza, że nie spowodowała podjęcia dodatkowych czynności przez organ, które warunkowałyby dalsze korekty terminów w myśl art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego, w szczególności nie wydano postanowienia w trybie art. 35 ust. 3.
W rezultacie uprawniona była ocena Sądu Wojewódzkiego, że organy obu instancji wyjaśniły w sposób wystarczający istotne okoliczności sprawy, a rozstrzygnięcia w przedmiocie nałożonej kary za zwłokę w wydaniu decyzji są zgodne z przepisami art. 35 ust. 6 i ust. 8 Prawa budowlanego.
Z tych wszystkich względów niezasadne okazały się zarzuty kasacyjne dotyczące przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz w zw. z art. 10, art. 61 § 4 i art. 35 § 1 k.p.a., jak też przepisów art. 35 ust. 6 pkt 1 i ust. 8 Prawa budowlanego.
W konsekwencji skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.
- - ---------------------- 4