Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J.Z. na uchwałę Rady Gminy Raba Wyżna z dnia 29 października 2003 r. odrzucającą zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Raba Wyżna w obszarze wsi Skawa. W uzasadnieniu do zarzutu J. Z. i W. Z. podnieśli, iż przedmiotowy projekt planu miejscowego nie uwzględnia ustaleń statutu Uzdrowiska Rabka z dnia 10 października 1995 r. odnoszących się w szczególności do strefy "C" ochrony uzdrowiskowej, [...] i tym samym naruszono art. 9 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.
Skarżący zarzucili nadto, iż przeznaczenie terenów położonych w centrum wsi Skawa pod budowę drogi ekspresowej lub głównej ruchu przyspieszonego jest sprzeczne z charakterem uzdrowiskowym wsi Skawa oraz odbyło się z naruszeniem wartości przyrodniczych, kulturowych i krajobrazowych terenu. Zarzucono wreszcie przeznaczenie w projekcie planu działki nr 84/361, [...], pod budowę obiektów i urządzeń obsługi ruchu kołowego, sprzecznie z uzdrowiskowym charakterem miejscowości.
Sąd pierwszej instancji oddalenie skargi uzasadnił m.in. tym, iż strona skarżąca nie posiadała – co do zasady – legitymacji prawnej do wniesienia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Raba Wyżna w obszarze wsi Skawa. Tym samym wniesione przez nią uwagi – podniósł sąd – miały charakter protestu, a co za tym idzie skarżąca nie mogła skutecznie domagać się rozpatrzenia jej skargi na uchwałę rady gminy w sprawie odrzucenia jej uwag. Przepis art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. przyznaje takie uprawnienie – konkluduje sąd – tylko osobom wnoszącym zarzuty do projektu planu miejscowego.
Skargę kasacyjną na ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła J. Z., reprezentowana przez radcę prawnego T.K. Skarżąca w skardze kasacyjnej zarzuciła sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- 1) art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca [...] nie miała interesu prawnego w złożeniu zarzutu na nieuwzględnienie w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Raba Wyżna postanowień Statutu Uzdrowiska Rabka odnoszących się do strefy "C" ochrony uzdrowiskowej uzdrowiska Rabka – strefy obejmującej nieruchomość stanowiącą własność skarżącej;
- 2) art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie błędne przyjęcie, iż skarżąca [...] posiadając interes prawny niezbędny do złożenia zarzutów na nieuwzględnienie w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Raba Wyżna postanowień Statutu Uzdrowiska Rabka odnoszących się do strefy "C" ochrony uzdrowiskowej uzdrowiska Rabka – [...], w istocie wniosła jedynie protest;
- 3) art. 9 ust. 1 i 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez niezastosowanie, a mianowicie przyjęcie, że w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego gminy Raba Wyżna można było nie uwzględnić w obszarze wsi Skawa postanowień Statutu Uzdrowiska Rabka odnoszących się do strefy "C" ochrony uzdrowiskowej obejmującej między innymi wieś Skawa, a w konsekwencji obejmującej nieruchomość stanowiącą własność skarżącej;
- 4) art. 24 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie niewłaściwe przyjęcie, że zaskarżona uchwała zawiera obszerne i wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne;
- 5) art. 18 ust. 2 pkt 9 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie poprzez oddalenie skargi na uchwałę, przed podjęciem której pozbawiono skarżącą możliwości udziału w sesji Rady Gminy Raba Wyżna, na której rozpatrywane były zarzuty.
Mając powyższe na uwadze, powołując się na art. 176 i art. 210 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strona skarżąca wniosła o:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, lub jego zmianę poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały Rady Gminy Raba Wyżna z 29 października 2003 r. Nr XIII/130/2003;
- 2) zasądzenie na rzecz skarżącej należnych kosztów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie okoliczności, które mogą stanowić podstawę do orzeczenia nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji wymienione w art. 183 § 2 ww. ustawy. Jedną z okoliczności tu wymienionych jest niedopuszczalność drogi sądowej, którą Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, brał pod uwagę ze względu na to, iż w ocenie sądu pierwszej instancji zakwestionowana uchwała Rady Gminy Raba Wyżna w przedmiocie zgłoszonych uwag do przedmiotowego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miała w istocie charakter protestu, a nie zarzutu w rozumieniu przepisów art. 23 i art. 24, mającej zastosowanie w sprawie, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.
Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Jeżeli tak, to uwzględniwszy, iż na uchwałę o odrzuceniu protestu skarga do sądu administracyjnego nie przysługiwała, a mimo to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę J. Z. rozpoznał można przyjąć, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Mając jednak na uwadze skomplikowany charakter uwag strony skarżącej wniesionych do przedmiotowego projektu planu miejscowego, w tym to, iż część z nich, choć uwzględniona przed podjęciem zaskarżonej uchwały, miała charakter zarzutu, wymagając oceny pozostałych we wzajemnym powiązaniu z uwagami uwzględnionymi, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że sąd pierwszej instancji zasadnie rozpoznał sprawę, bo dopiero w wyniku szczegółowego badania mógł się wiążąco wypowiedzieć w kwestii interesu prawnego strony skarżącej. I aczkolwiek uzasadnienie wyroku nie w każdym fragmencie w pełni czytelne, to sam wyrok odpowiada prawu.
Sąd finalnie zasadnie doszedł do wniosku, że skarżąca nie miała interesu prawnego w kwestionowaniu ww. uchwały Rady Gminy Raba Wyżna, bo odrzucone tą uchwałą uwagi do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Raba Wyżna w obszarze wsi Skawa miały rzeczywiście charakter protestu.
O prawnym charakterze uwag zgłoszonych do przedmiotowego projektu planu (protest, a nie zarzut) przesądza brak interesu prawnego po stronie wnoszących zarzut. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej wnoszący zarzut, nie będąc właścicielami (użytkownikami wieczystymi) nieruchomości położonej na obszarze objętym projektem planu, nie mieli interesu prawem chronionego, tak jak właściciele działek położonych na obszarze objętym projektem planu. Mieli natomiast, jako właściciele działek położonych na obszarze miasta, interes w tym, żeby to wszystko co związane jest z zagospodarowaniem miasta, także poza obszarem objętym projektowanym planem, przebiegało zgodnie z ich przekonaniami o szczególnym charakterze miasta uzdrowiskowego. Tak pojmowanego interesu nie chroni jednak żadna norma prawna, powodując, że ma on charakter interesu faktycznego, przesądzając w konsekwencji o charakterze uwag zgłaszanych do projektu planu miejscowego pod rządami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. (protest, a nie zarzut).
W tej sytuacji faktycznej i prawnej usprawiedliwionych podstaw nie mają te zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów art. 23 i art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a wobec zasadnego, jak wyżej wskazano, przyjęcia, że skarżąca miała w sprawie tylko interes faktyczny, a nie prawny, na znaczeniu traci zarzut naruszenia przepisów art. 9 i art. 18 ww. ustawy, których sąd w sprawie nie stosował.
Mając to na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 wielokrotnie wyżej przywoływanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.