Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 344/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę P.P. (dalej jako "skarżący") na uchwałę Rady Gminy Lutomiersk z dnia 17 maja 2010 r., nr XLIX/348/10 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w obrębach geodezyjnych Czołczyn, Jerwonice, Zofiówka w Gminie Lutomiersk.
Skarżący zaskarżył wskazaną wyżej uchwałę Rady Gminy Lutomiersk z dnia 17 maja 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w obrębach geodezyjnych Czołczyn, Jerwonice i Zofiówka w Gminie Lutomiersk w części tekstowej i graficznej w zakresie odnoszącym się do zapisu § 13 pkt 12 lit. c) ustalającej zmianę obsługi komunikacyjnej terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 01 KDL, działki nr [...] w Czołczynie.
Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że Wojewódzki Sad Administracyjny w Łodzi prawomocnym wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 695/11, stwierdził nieważność § 21 pkt 9 a) przedmiotowej uchwały z dnia 17 maja 2010 r. w części ustalającej obsługę komunikacyjną terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 1 ML drogą oznaczoną na rysunku planu symbolem 01 KDP. Tym samym orzekał merytorycznie w przedmiocie kwestionowanej uchwały, a zatem dokonał kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem w zakresie, czy zaskarżony plan miejscowy nie został uchwalony z naruszeniem przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej jako "u.p.z.p.").
W konsekwencji dokonanie przez sąd administracyjny kontroli procedury planistycznej przeprowadzonej w stosunku do zaskarżonej uchwały, zasad sporządzania planu oraz właściwości organów, Sąd I instancji stwierdził, że elementy te nie zostały naruszone i w tym zakresie odnośnie kontrolowanego aktu mamy do czynienia z zasadą powagi rzeczy osądzonej.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wytyczenia drogi 01KDL Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p., w planie określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Zgodnie z § 4 pkt 9 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1587 – dalej jako "rozporządzenie") ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać m.in. określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych i określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym. Z treści tegoż rozporządzenia wynika także, że trasy dróg publicznych mogą być wyznaczane w obszarze planu miejscowego kolorem białym i symbolem KD.
Jeżeli więc, wiążące organy planistyczne rozporządzenie określa zasady wyznaczania dróg wewnętrznych, to nie można czynić zarzutu tym organom, że z tej możliwości korzystają. Okoliczność zaś, że drogi wewnętrzne są wyznaczane na terenach prywatnych (niepublicznych) i tym samym ingeruje się we własność poszczególnych właścicieli, jest konsekwencją ustawowego przyjęcia, że plan miejscowy może ograniczać prawo własności. Dodatkowo Sąd I instancji wskazał na przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.) które w § 7 ust. 1 w odniesieniu do jednojezdniowych dróg powiatowych (gminnych) klasy "L" przewidują najmniejszą szerokość w liniach rozgraniczających 12 metrów.
W ocenie Sądu I instancji, w takim wypadku przyjęcie przez organ rozwiązania wynikającego z § 7 ust. 1 rozporządzenia nie może skutkować skutecznym zarzutem naruszenia prawa. Zatem skoro odnośnie spornej drogi 01 KDL, zapisano w treści § 19 zaskarżonej uchwały, że jest to droga istniejąca, mająca mieć szerokość w liniach rozgraniczających minimum 12 metrów, to nie można zarzucić organowi naruszenia prawa przy wyznaczaniu warunków funkcjonalno – technicznych dla tej drogi, tym bardziej, że jest to istniejąca droga lokalna, będąca w zarządzie powiatu. Normatywy wynikające z § 7 ust. 1 rozporządzenia są bowiem normatywami minimalnymi dla tego typu inwestycji drogowych, a linie rozgraniczające, o których mowa w rozporządzeniu dotyczą pasa drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., nr 19, poz. 115 ze zm. – dalej jako "ustawa o drogach publicznych").
Ponadto zgodnie z art. 38 ust. 1 tej ustawy istniejące w pasie drogowym obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką drogową lub obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego i nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi, mogą pozostać w dotychczasowym stanie.
Dodatkowo Sąd I instancji wyjaśnił, że dla terenów przyległych do dróg publicznych o usytuowaniu obiektów w odniesieniu do przebiegu drogi rozstrzyga art. 43 ustawy o drogach publicznych, ustalający wymagania w zakresie odległości w jakiej obiekty mogą być sytuowane od krawędzi drogi. Wymagania zawarte w tym uregulowaniu w istocie wyznaczają linię zabudowy na terenach przebiegu dróg publicznych.
Sąd I instancji podkreślił ponadto, że art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących, gdzie linie zabudowy powinny być wyznaczone, w tym także, żeby istniał obowiązek ich określenia dla wszystkich terenów przeznaczonych pod zabudowę, zaś przewidziany tym przepisem obowiązek wyznaczenia linii zabudowy ma charakter względnie obowiązującego. Plan miejscowy powinien bowiem zawierać obligatoryjnie tylko te ustalenia przewidziane w art. 15 ust. 2 u.p.z.p., jeżeli w terenie objętym planem powstają okoliczności faktycznie uzasadniające takie ustalenia.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieuzasadnionego ustanowienia nieprzekraczalnej linii zabudowy powodującego ograniczenie możliwości zagospodarowania nieruchomości, Sąd I instancji wskazał, że nie może on być rozpatrywany jako naruszenie istoty prawa własności. Ustanowienie nieprzekraczalnej linii zabudowy nie oznacza, że skarżący nie może zabudować nieruchomości w sposób zgodny z wyznaczoną linią. Ustalenie linii zabudowy stanowi realizację obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., zgodnie z którym ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu.
W ocenie Sądu I instancji, przepisy zawarte w szczególności w § 2 pkt 4, § 6 pkt 10 i pkt 11, § 13 pkt 7 a) kwestionowanej uchwały, odnoszące się do linii zabudowy stanowią właśnie realizację wskazanej normy. Ograniczenia w nich zawarte są zgodne z prawem i mają umocowanie ustawowe. Sąd I instancji podkreślił ponadto, że skoro działka skarżącego przylega do drogi to koniecznym było ustalenie linii zabudowy stosownie do treści art.. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p.
Sąd I instancji wyjaśnił, że stosownie do treści § 1 pkt 4 uchwały przez nieprzekraczalną linię zabudowy – należy rozumieć wyznaczone na rysunku planu linie, przed które nie może być wysunięte lico zewnętrznej nadziemnej ściany wznoszonego budynku z dopuszczeniem zgodnego z obowiązującymi przepisami wysunięcia przed nie na głębokość do 1,5 m gzymsów, balkonów, loggii, wykuszy, zadaszeń nad wejściami, pochylni i schodów zewnętrznych. Kwestionowany plan miejscowy w § 6 pkt 10 i 11 ustala (jako zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego), nieprzekraczalne linie zabudowy dla nowych i istniejących budynków w zakresie ich budowy, przebudowy, nadbudowy, rozbudowy, jednocześnie wskazując na możliwość przebudowy i remontu istniejących obiektów budowlanych, znajdujących się pomiędzy nieprzekraczalną linią zabudowy a linią rozgraniczającą drogi. Z § 1 pkt 4 uchwały wynika zaś, że wyznaczona nieprzekraczalna linia zabudowy dotyczy budynków wznoszonych czyli przyszłych.
Wprawdzie zapis § 6 pkt 10 ustala nieprzekraczalną linię zabudowy dla nowych i istniejących budynków w zakresie ich budowy przebudowy nadbudowy rozbudowy, jednakże jedynie w zakresie w jakim powstawałaby zabudowa nowa w stosunku do zabudowy już istniejącej. Wobec tego istniejące budynki można rozbudowywać nadbudowywać i przebudowywać, nie przekraczając ustalonej linii zabudowy.
Przepis § 6 pkt 11 przewiduje możliwość przebudowy i remontu istniejących obiektów budowlanych (w tym budynków), jeśli znajdują się między ustaloną linią zabudowy, a linią rozgraniczającą drogi. W ocenie Sądu I instancji, wobec tego istnieje możliwość przebudowy i remontu istniejących obiektów budowlanych, znajdujących się pomiędzy nieprzekraczalną linią zabudowy, a linią rozgraniczającą drogi
Zdaniem Sądu I instancji, wbrew twierdzeniu skarżącego istnieje możliwość przebudowy i remontu istniejącego na jego działce budynku (pomiędzy ustaloną linią zabudowy a linią rozgraniczającą drogę 01 KDL). Ponadto także przebudowa musi ograniczać się do istniejącego budynku i obejmować jedynie roboty budowlane, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego. Z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji, podobnie jak remont, który swoim zakresem obejmuje wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego.
Natomiast nie ma jednak możliwości budowy, czyli wykonywania obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowy, rozbudowy, nadbudowy obiektu budowlanego budynku znajdującego się między ustaloną linią zabudowy, a linią rozgraniczającą drogę.
Odnosząc się do kwestii ewentualnej przyszłej nadbudowy budynku skarżącego i jego rozbudowy poziomej, Sąd I instancji wyjaśnił, że na mocy § 6 pkt 11 uchwały nie została wprowadzona możliwość rozbudowy i nadbudowy obiektów budowlanych pomiędzy ustaloną linią zabudowy, a linią rozgraniczającą drogi. Ma to na celu zachowanie istniejącej już zabudowy pomiędzy ustaloną linią zabudowy, a linią rozgraniczającą drogi i wynika z konieczności ustalenia (m.in. na terenie obejmującym działkę skarżącego) nieprzekraczalnej linii zabudowy ze względu na lokalizację dróg (w tym wypadku drogi 01 KDL). Nieprzekraczalna linia zabudowy oznacza zakaz zbliżenia budynku do drogi, czyli określa maksymalne zbliżenie budynku do pasa drogowego. W tej sytuacji zezwolenie na rozbudowę poziomą, czy nadbudowę budynku zlokalizowanego poza nieprzekraczalną linia zabudowy niweczyłoby sens ustalania nieprzekraczalnej linii zabudowy, bowiem prowadziłoby do powiększenia rozmiarów zabudowy zlokalizowanej za tą linią.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania:
Po pierwsze, art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej "p.p.s.a.") poprzez błąd w ustaleniach faktycznych i brak ustosunkowania się Sądu I do udokumentowanego zarzutu skarżącego, że doszło do poszerzenia drogi powiatowej przez Radę Gminy w Lutomiersku.
Po drugie, brak stanowiska w uzasadnieniu orzeczenia Sądu I instancji, co do stanu faktycznego poszerzenia lub nieposzerzenia pasa drogi oraz wyznaczenia 8 metrowej strefy nieprzekraczalnej zabudowy od krawędzi działki, a nie od krawędzi jezdni (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
Ponadto zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:
Po pierwsze, art. 6 a ust. 3 ustawy o drogach publicznych przez uznanie, że Rada Gminy miała prawo poszerzyć z 2, 6 m do 3 m drogę powiatową, kosztem działek wielu właścicieli i wyznaczyć i wyrysować linię nieprzekraczalnej zabudowy 8 m i to liczonej od przeniesionej niezgodnie z planem granicy pasów drogi, a nie od krawędzi jezdni.
Po drugie, niezastosowanie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. i brak stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy w Lutomiersku, mimo naruszenia właściwości organów w sytuacji poszerzenia drogi powiatowej.
Po trzecie, art. 43 ust. 3 ustawy o drogach publicznych przez uznanie, że Rada Gminy w Lutomiersku prawidłowo wyrysowała nieprzekraczalną linie zabudowy, licząc 8 m od granicy strefy pasa drogowego (z chodnikiem i poboczami), zamiast od krawędzi jezdni w terenie zabudowanym.
Po czwarte, art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez uznanie za zgodne z prawem wyznaczenie za szerokiej 15 m nieprzekraczalnej strefy zakazu zabudowy, w terenie zabudowanym w poprzek istniejących budynków uniemożliwiając ich nadbudowę i rozbudowę, gdy ustawodawca przewiduje minimum 8 m dla drogi powiatowej i to w terenie niezabudowanym, bez realnej potrzeby w najbliższej przyszłości i z przekroczeniem kompetencji Starostwa Powiatowego w Pabianicach;
Po piąte, § 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez użycie nieaktualnej mapy generowanej elektronicznie wykazującej szerokość drogi 01 KDL obsługującej teren 3 MN w Czołczynie 16 m zamiast dotychczasowych 13 m.
Skarżący wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i rozpoznanie skargi (art. 188 p.p.s.a), ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Ponadto w przypadku uchylenia wyroku i rozpoznanie skargi skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności i uchylenie § 13 pkt. 12 lit. c) zaskarżonej uchwały oraz części graficznej ustalającego obsługę komunikacyjną terenu działki nr [...] w Czołczynie drogą oznaczoną na rysunku planu symbolem 01 KDL oraz stwierdzenie nieważności i uchylenie wyrysu graficznego w zakresie ustanowienia nowej linii rozgraniczającej drogi powiatowej 01 K1DL obsługującej teren 3 MN w Czołczynie, ustalonej załącznikiem nr 1 do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] w Czołczynie i działek leżących po tej samej stronie drogi powiatowej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina Lutomiersk wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny aprobuje stanowisko zaprezentowane w wyczerpującym uzasadnieniu Sądu I instancji.
W pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, który zamyka się w istocie w zarzucie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podał, że z art. 17 pkt. 7 lit. a) u.p.z.p. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 21 października 2010 r.) wynika obowiązek uzgodnienia projektu planu z zarządem powiatu w zakresie zadań samorządowych. Podobnie uzgodnienia wymaga projekt planu z zarządem powiatu (starostwem) jako zarządcą drogi, ze względu na możliwość wpływania na ruch drogowy lub drogę i zmianę sposobu zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego. Ponadto zdaniem skarżącego, Rada Gminy w Lutomiersku podjęła uchwałę, z której wynikało, że poszerzyła drogę powiatowa, a to mogła zrobić tylko Rada Powiatu Pabianickiego w myśl art. 43 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. W ocenie skarżącego, postanowienia Rady Gminy w zakresie poszerzenia powiatowej drogi publicznej były nieważne.
Należy jednak podzielić stanowisko organu zaprezentowane zarówno w odpowiedzi na skargę jak i w odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz zacytowane w wyroku Sądu I instancji, że w ramach opracowania planu nie wprowadzono poszerzenia drogi przy działce skarżącego, co wynika z podkładu mapowego na podstawie którego sporządzono sporny plan, jak również z samego rysunku planu. Należy przy tym podkreślić, że ustalenie drogi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie jest tożsame z budową drogi – w tym przypadku drogi powiatowej. Nie nastąpiło więc także naruszenie przez Radę Gminy Lutomiersk swojej właściwości w tym zakresie.
Trzeba mieć na uwadze, że podnoszony w niniejszej sprawie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. skonstruowany został przez pryzmat naruszenia art. 17 pkt 7 lit. a u.p.z.p. w opisanym wyżej zakresie. Oznacza to, że skarżący zmierza w istocie do zakwestionowania trybu i procedury uchwalenia przedmiotowego planu. Tymczasem, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, w sprawie sygn. akt II SA/Łd 695/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dokonał kontroli zgodności z prawem przedmiotowej uchwały z dnia 17 maja 2010 r. w tym zakresie, a więc mamy do czynienia z zasadą powagi rzeczy osądzonej.
Ponadto przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA z 2010 r., Nr 3, s. 39). Oznacza to, że skarżący nie mógł skutecznie podnieść w niniejszej sprawie tak skonstruowanego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., skoro Sąd I instancji przyjął wynikający z akt sprawy stan faktyczny sprawy w zakresie procedury uchwalenia planu miejscowego, stąd prawidłowe jest stwierdzenie Sądu, że kontrola legalności tej procedury byłaby naruszeniem zasady powagi rzeczy osądzonej.
Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak stanowiska w uzasadnieniu orzeczenia Sądu I instancji, co do wyznaczenia 8 metrowej strefy nieprzekraczalnej zabudowy od krawędzi działki, a nie od krawędzi jezdni. Jak słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, a także w postępowaniu przed Sądem I instancji, w myśl art. 43 pkt 1 ustawy o drogach publicznych obiekty budowlane przy drogach powiatowych w terenie zabudowanym powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 8 m. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że wymagana odległość znajduje swoje odzwierciedlenie w planie, a do kompetencji organu planistycznego należało ustalanie w planie miejscowym nieprzekraczalnej linii zabudowy.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że niewłaściwie zostały sformułowane zarzuty kasacyjne dotyczące błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej. Nie może bowiem jednocześnie wystąpić błędna wykładnia danego przepisu prawa materialnego czyli jego mylne rozumienie, jak i niewłaściwe zastosowanie (subsumcja) w danym stanie faktycznym.
Na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty naruszenia art. 6 a ust. 3 ustawy o drogach publicznych, w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Zarzuty te w istocie opierają się bowiem na stwierdzeniu, że Rada Gminy Lutomiersk poszerzyła drogę, co jak już wyżej wskazano nie mogło mieć miejsca w stosunku do już istniejącej, a nie dopiero projektowanej drogi powiatowej. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny podziela szczegółowe rozważania Sądu I instancji w tym zakresie.
Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 43 ust. 3 ustawy o drogach publicznych przez uznanie, że Rada Gminy w Lutomiersku nieprawidłowo wyrysowała nieprzekraczalną linie zabudowy, licząc 8 m od granicy strefy pasa drogowego (z chodnikiem i poboczami), zamiast od krawędzi jezdni w terenie zabudowanym. Jak już wyżej wskazano, akta postępowania planistycznego nie potwierdzają zarzutów skarżącego w tym zakresie. Zarzuty skarżącego w znacznej części opierają się na własnych obliczeniach i analizach map, jednak kwestionowanie map, na podstawie których sporządzona została część graficzna miejscowego planu nie powinna następować na etapie kwestionowania samego planu, lecz w drodze zakwestionowania zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej przez Starostwie Powiatowym w Pabianicach, bowiem na mapach z tego zasobu, jako dokumentach urzędowych w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., opierała się Gmina Lutomiersk uchwalając dany plan miejscowy.
Oznacza to, że Rada Gminy nie była uprawniona do kwestionowania mapy przekazanej i aktualnej na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia, a więc zgodnej w wymogami § 10 ust. 1 i 2 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tej też przyczyny na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia przepisu § 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia.
Ponadto na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Nieprzekraczalna linia zabudowy drogi 01KDL została ustalona w sposób prawidłowy. Również w tym przypadku zarzut ten opiera się na kwestionowaniu map pozostających w dyspozycji organu, bez ich skutecznego, wcześniejszego zakwestionowania oraz pomija okoliczność, że chodzi w niniejszej sprawie o drogę już istniejącą.
Z tych też przyczyn uznać należało, że Sąd I instancji prawidłowo dokonał kontroli legalności przedmiotowego planu miejscowego w kwestionowanym zakresie i prawidłowo też uznał, że brak było podstaw do stwierdzenia jego nieważności we wskazanej części wyznaczonej zarzutami naruszenia interesu prawnego skarżącego.
Z powyższych względów i na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.