Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 8 czerwca 2017r., sygn. akt VII SA/Wa 1736/16, oddalił skargę Z. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia.
Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], decyzją z dnia [...] lutego 2011r. Nr [...] nakazał Z. G. rozbiórkę wybudowanego bez wymaganego przepisami pozwolenia budowlanego pawilonu handlowego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] listopada 2011r. odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012r. odmówił Z. G. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 372/12, oddalił skargę Z. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2014 r., stwierdzającą na podstawie art. 146 § 1 k.p.a., że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2011r. została wydana z naruszeniem prawa (brak udziału strony w prowadzonym postępowaniu), które to naruszenie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015r., sygn. akt VII SA/Gl 391/15, odrzucił skargę Z. G. na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt II OSK 2634/15, oddalił skargę kasacyjną postanowienia odrzucającego skargę.
W związku z niewykonaniem przez Z. G. obowiązku rozbiórki nakazanego decyzją z dnia [...] lutego 2011r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wszczął postępowanie egzekucyjne. Wystosował do zobowiązanego upomnienie z dnia [...] lipca 2011 r. oraz wystawił w dniu [...] sierpnia 2011r. tytuł wykonawczy nr [...]. Następnie postanowieniem z dnia [...]września 2011r. nałożył na Z. G. grzywnę w celu przymuszenia. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012r., po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanego, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2012r. ponownie nałożył na Z. G. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki pawilonu handlowego nakazanego decyzją z dnia [...] lutego 2011r. Organ egzekucyjny określił wysokość grzywny na kwotę 107.237,32 zł, stanowiącą iloczyn powierzchni zabudowy budynku objętego nakazem rozbiórki i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za III kwartał 2011 r., ogłoszonej w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 21 listopada 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2012 r., po rozpatrzeniu zażalenia Z. G., utrzymał w mocy powyższe postanowienie.
Z. G. w piśmie z dnia 23 listopada 2015 r. wniósł do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. Z. G. stwierdził, że zakwestionowane postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2012 r. zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, gdyż oba postanowienia bazują na błędnym założeniu, iż złożona i zabezpieczona przez niego na należącej do niego działce konstrukcja pawilonu stanowi "budynek" w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Dlatego wadliwie zastosowano metodę obliczenia wysokości grzywny.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (GINB) postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016r. odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012r. Następnie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016r. GINB utrzymał w mocy własne postanowienie. Organ wskazał, że z projektu zagospodarowania terenu sporządzonego w październiku 2005r. wynika, że powierzchnia zabudowy pawilonu handlowego wynosi 134,45 m2. Z kolei cena 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszona przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego (komunikat z dnia 21 listopada 2011r.) za III kwartał 2011 wynosiła 3.988,00 zł. Wyliczenie grzywny według wzoru 134,45 m2 x 1/5 x 3.988,00 = 107.237,32 zł, było zatem zgodne z art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Ponadto postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2012r. spełnia wymagania określone w art. 122 tej ustawy. Dlatego postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012r., utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, zostało wydane zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. GINB stwierdził następnie, że Z. G. nie sprecyzował zarzutów wobec postanowienia z dnia [...] kwietnia 2016 r., wobec czego nie było możliwości odniesienia się do nich. Postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. nie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Nie jest więc dotknięte wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak również nie jest dotknięte żadną z pozostałych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.
W skardze na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. Z. G. podniósł taką samą argumentację, jaką powołał we wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że skarga jest niezasadna. Sąd podniósł, że treść decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...], która stanowiła podstawę wystawienia tytułu wykonawczego z dnia [...]sierpnia 2011r. Nr [...][...], nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości co do tego, że organ nadzoru budowlanego zakwalifikował pawilon handlowy wybudowany bez pozwolenia na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], jako budynek. W uzasadnieniu tej decyzji PINB w [...] stwierdził m.in., że: Z. G. uzyskał pozwolenie na budowę [...]; budynek przedmiotowego [...] został wybudowany na działkach nr [...] i nr [...]; następnie budynek ten został przeniesiony przez Z. G. na działkę nr [...]. PINB potraktował przeniesienie pawilonu na inne miejsce jako nową budowę i w konsekwencji stwierdził samowolę budowlaną.
Sąd zaznaczył, że decyzja PINB z dnia [...] lutego 2011r. była przedmiotem weryfikacji w administracyjnych trybach nadzwyczajnych. Przeprowadzono postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją oraz w sprawie stwierdzenia jej nieważności. W toku tych postępowań Z. G. kwestionował zakwalifikowanie spornego obiektu jako budynku. W obu przypadkach (w decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. dot. stwierdzenia nieważności oraz w decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. dot. wznowienia postępowania) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że wobec tego, iż przedmiotowy pawilon handlowy wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, ewentualne wątpliwości, co do zakwalifikowania go jako budynku, nie miały znaczenia dla prawidłowości decyzji PINB z dnia [...] lutego 2011r. W decyzjach kończących oba postępowania nadzwyczajne organ stopnia wojewódzkiego wyraził ponadto jednoznaczne stanowisko, że sporny obiekt budowlany jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane.
Mając zatem na uwadze treść decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, a także zakres i wynik ustaleń poczynionych w toku postępowań nadzwyczajnych, dotyczących rzeczonej decyzji, nie ma jakichkolwiek podstaw, aby uznać, że z akt sprawy jednoznacznie i bezspornie wynika, iż przedmiotowy obiekt budowlany nie jest budynkiem. Sąd podkreślił, że stosownie do art. 121 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2016r., poz. 599 ze zm.), jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, chyba że dotyczy obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w stanie nieoszpecającym otoczenia. Wedle art. 121 § 5 tejże ustawy wysokość grzywny, o której mowa w § 4, stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych.
W związku z powyższym nie może być mowy o tym, że ustalenie wysokości grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki stanowiło rażące naruszenie prawa. Zdaniem Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie stwierdził też, że postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 201 r. nie jest dotknięte żadną inną wadą wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a.
Skargą kasacyjną Z. G. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) w związku art. 7 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1960 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599) poprzez niezgromadzenie i nierozpatrzenie wszystkich dowodów i okoliczności sprawy;
- b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie za dopuszczalne ustalenie wysokości grzywny w oparciu o art. 121 § 5 ww. ustawy w stosunku do obiektu budowlanego, który nie jest budynkiem w rozumieniu prawa budowlanego i że nie stanowi to rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Z uwagi na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że Sąd nie uwzględnił, że organy nadzoru budowlanego wydając zaskarżone postanowienie nie przeprowadziły pełnego postępowania dowodowego i nie ustaliły rzeczywistej sytuacji obiektu, a przede wszystkim czy jest to budynek w rozumieniu prawa budowlanego. Organy w tym zakresie w całości oparły się na błędnym ustaleniu i przyjęciu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], który uznał, że przedmiotowy obiekt jest budynkiem w rozumieniu prawa budowlanego i wydał nakaz jego rozbiórki. Organ ten nie wziął pod uwagę, że przedmiotowy obiekt nie spełnia cech określonych w art. 3 pkt. 2 prawa budowlanego - nie jest on trwale związany z gruntem i może być przemieszczany, co też miało miejsce i co zostało potwierdzone w toku postępowania administracyjnego. Obiekt ten spełnia zatem cechy określone w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Obowiązkiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego było przeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego w kontekście zastosowania art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do obliczenia wysokości nałożonej na skarżącego grzywny i ewentualnego rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie był związany ustaleniami dokonanymi przez PINB w [...] co do przyjętej kwalifikacji obiektu i mógł samodzielnie dokonać odmiennych ustaleń przyjmując, że nie jest to budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, lecz tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, co oznaczałoby nieprawidłowe zastosowanie art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zamiast art. 121 § 4 tej ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.
Zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne z dwóch powodów. Po pierwsze zarzuty są niezasadne niejako w sposób "pierwotny", bowiem z samego założenia w istocie nie są skierowane przeciwko zaskarżonemu wyrokowi, lecz przeciw prawomocnemu rozstrzygnięciu przez sądy administracyjne sprawy samowoli budowlanej, tj. przeciwko decyzji w przedmiocie rozbiórki budynku gospodarczego. Po drugie (czy może w konsekwencji wskazanej wcześniej uwagi) skarżący nie dostrzega, że sformułowane przez stronę zarzuty nie dotyczą oceny postępowania egzekucyjnego, lecz odnoszą się do obowiązku, który podlega egzekucji. Sprawa dotycząca oceny legalności decyzji nakładającej obowiązek rozbiórki pawilonu handlowego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] nie może być przedmiotem postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu egzekucyjnym nie ma możliwości negowania nakazu rozbiórki orzeczonego na podstawie ustawy - Prawo budowlane.
Ewentualna wadliwość tytułu wykonawczego może być podnoszona w innym, odrębnym postępowaniu, nie zaś w sprawie, której przedmiotem jest wyłącznie ocena legalności zastosowanego środka egzekucyjnego. W przeciwnym wypadku organ egzekucyjny orzekałby o meritum sprawy, a to należy do organu wydającego rozstrzygnięcie będące podstawą egzekucji administracyjnej – nawet wówczas, gdy organem egzekucyjnym jest organ, który wydał decyzję. Nie można bowiem łączyć postępowania egzekucyjnego z trybami postępowania administracyjnego.
Z powyższych względów podkreślić należy, iż organ egzekucyjny - stosownie do art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2016r., poz. 599 ze zm. – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia) bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.
Badanie, o którym mowa w art. 29 u.p.e.a. obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie. Badanie to ma charakter formalny (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 946/10, LEX nr [...]083713). Warunkiem dopuszczalności egzekucji administracyjnej jest to, aby obowiązek wynikał z decyzji lub postanowień właściwych organów albo bezpośrednio z przepisu prawa (art. 3 § 1 u.p.e.a.). Przesłanką zaś stwierdzenia wymagalności obowiązku objętego tytułem jest - w przypadku obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej - uprzednie ustalenie, że decyzja nakładająca określony obowiązek jest ostateczna, bądź nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności. Wymagalność obowiązku (np. obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego - jak w niniejszej sprawie), dająca podstawę do prowadzenia egzekucji administracyjnej oznacza, że na zobowiązanym ciąży skonkretyzowany obowiązek, a zobowiązany, mimo upływu terminu wyznaczonego do wykonania tego obowiązku, nie wykonał go dobrowolnie.
W niniejszej sprawie istnieje w obrocie prawnym decyzja ostateczna, z której można wywieść ciążący na skarżącym obowiązek wskazany w tytule wykonawczym. Wymagalność obowiązku rozbiórki potwierdza decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2011r. Nr [...], którą organ nakazał Z. G. rozbiórkę wybudowanego bez wymaganego przepisami pozwolenia budowlanego pawilonu handlowego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...]. W tytule wykonawczym wskazano treść podlegającego egzekucji obowiązku i podstawę prawną tego obowiązku – zgodnie z powyższą decyzją nakazującą rozbiórkę.
Podkreślić należy, iż w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego nakaz rozbiórki obiektu budowlanego, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do dokonywania oceny zgodności z prawem decyzji nakładającej ten obowiązek. Zasadą jest bowiem, że organ egzekucyjny nie może badać zasadności obowiązku określonego tytułem wykonawczym, a tym samym zasadności decyzji będącej podstawą egzekucji. Ta jedna z podstawowych zasad postępowania egzekucyjnego obowiązuje także wówczas, gdy organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem. Jak przyjmuje się w judykaturze i w doktrynie, w sytuacjach, gdy organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem (egzekwuje własne decyzje), mógłby zbadać decyzję pod względem merytorycznym, ale już nie jako organ egzekucyjny, lecz jako organ wydający decyzję (por. Z. Leoński [w:] R. Hauser, Z.Leoński, Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz, C.H.Beck, Warszawa 2003, s. 94).
Organ może wówczas dokonać weryfikacji decyzji w przypadkach i w trybach przewidzianych przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy pozwalają zaś na weryfikację decyzji ostatecznych w trybach nadzwyczajnych ustanowionych w k.p.a., a zatem w odrębnych postępowaniach od postępowania egzekucyjnego. Sąd administracyjny kontrolując postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, podobnie jak organ egzekucyjny, nie może kontrolować merytorycznych podstaw wydania decyzji nakładającej obowiązek na zobowiązanego (art. 29 u.p.e.a.), gdyż to nie należy do tego postępowania. A taki, niedopuszczalny prawnie w postępowaniu egzekucyjnym skutek, chciałaby osiągnąć strona podważając decyzję nakazującą rozbiórkę.
W tym stanie rzeczy chybiony jest zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niezgromadzenie i nierozpatrzenie wszystkich dowodów i okoliczności sprawy.
Decyzja nakazująca rozbiórkę - jak zasadnie podkreślił Sąd pierwszej instancji - znajduje się w obrocie prawnym, jest ostateczna, a obowiązek nałożony tą decyzją nie został wykonany dobrowolnie przez stronę zobowiązaną. Wbrew stanowisku skarżącego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego był związany ustaleniami dokonanymi przez PINB w [...] co do przyjętej kwalifikacji obiektu i nie mógł samodzielnie dokonać odmiennych ustaleń. A zatem, w toku postępowania egzekucyjnego organy nie mogły przyjąć, że przedmiotowy obiekt nie jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, lecz tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy – Prawo budowlane. Tym samym organom egzekucyjnym i Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie zarzucić, że nieprawidłowo zastosowano art. 121 § 5 u.p.e.a. zamiast art. 121 § 4 u.p.e.a.
Jak już wyżej wskazano, przedmiotem niniejszej sprawy może być wyłącznie postępowanie egzekucyjne dotyczące nałożenia na skarżącego grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w decyzji ostatecznej, tj. decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Sytuacja może ulec zmianie, jeśli w wyniku działań prawnych zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja stanowiąca podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, a więc w niniejszej sprawie decyzja nakazująca rozbiórkę. Zauważyć przy tym należy, iż działania podjęte przez skarżącego nie doprowadziły w trybie nadzwyczajnym do wyeliminowania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2011r. Nr [...] z obrotu prawnego.
Nie jest zatem także usprawiedliwiony zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 121 § 5 u.p.e.a.
Przypomnieć należy, iż celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków. Stosowanie egzekucji administracyjnej ma miejsce wówczas, gdy nałożono na zobowiązanego określone obowiązki, a zobowiązany tych obowiązków nie wykonuje dobrowolnie. Organ egzekucyjny obciąża obowiązek doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanego obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Skarżący nie wykonał obowiązku rozbiórki pawilonu handlowego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], którego dotyczy wskazana wyżej decyzja. W tej sytuacji do nakładania grzywny w celu przymuszenia do wykonania tego obowiązku zastosowanie znajdują przepisy art. 121 § 4 i 5 u.p.e.a. To zaś oznacza, iż Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia zarzucanych mu przepisów prawa, gdyż w okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać, że zaskarżone postanowienie dotknięte jest kwalifikowaną wadą, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.(rażące naruszenie prawa).
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.