Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 791/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę [...] z/s w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w Warszawie z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu pierwszej instancji pismem z dnia 12 kwietnia 2013 r. [...] zwróciła się do Prezydenta m. st. Warszawy o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego z drogami, parkingami i infrastrukturą techniczną na działce ew. nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w Warszawie. W toku prowadzonego postępowania Urząd Dzielnicy Białołęka m. st. Warszawy zwrócił się do Marszałka Województwa Mazowieckiego o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla ww. inwestycji.
Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., znak: [...], Marszałek Województwa Mazowieckiego odmówił uzgodnienia ww. projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...] w zakresie zadań samorządu województwa. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła [...], podnosząc brak wskazania w zaskarżonym postanowieniu konkretnych naruszeń ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. oraz planu zagospodarowania przestrzennego województwa mazowieckiego.
Rozpoznając powyższe zażalenie SKO w Warszawie postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., znak: [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.
Wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2823/13, WSA w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie SKO w Warszawie z dnia [...] października 2013 r. oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] września 2013 r. Sąd ten stwierdził, że stan przedstawionych mu dokumentów, a także ich treść uniemożliwia kontrolę legalności zaskarżonego orzeczenia. W ocenie sądu wojewódzkiego, zbadanie w toku postępowania uzgodnieniowego, czy inwestor ma zamiar realizować inwestycję objętą planem wojewódzkim, jest konieczną przesłanką materialną do wydania rozstrzygnięcia. Jednym z kryterium, które pozwala na zbadanie tego zamiaru jest kwestia, czy została ustalona lokalizacja takiej inwestycji, czy został uchwalony plan miejscowy, który przewiduje taką inwestycję, tymczasem organ II instancji w ogóle nie wypowiedział się w tej kwestii. Wyrok ten jest prawomocny.
Jak wynika dalej z zaskarżonego obecnie wyroku, Marszałek Województwa Mazowieckiego wydał w dniu [...] lipca 2014 r., znak: [...], postanowienie odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego z drogami, parkingami i infrastrukturą techniczną na działce ew. nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w Warszawie. W podstawie prawnej tego postanowienia powołano się na przepisy art. 53 ust. 4 pkt 10a w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., dalej Upzp) oraz art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej K.p.a.).
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła [...] (Spółka), podnosząc brak wskazania w zaskarżonym postanowieniu konkretnych naruszeń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. oraz planu zagospodarowania przestrzennego województwa mazowieckiego.
Rozpoznając powyższe zażalenie postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. SKO w Warszawie utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2014 r.
Organ II instancji stwierdził, że planowana przez Spółkę inwestycja pozostaje w kolizji z inwestycją celu publicznego o ponadlokalnym znaczeniu, co uniemożliwia pozytywne uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Według SKO w Warszawie, organ uzgadniający – dokonując oceny projektu tej decyzji z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego regulującego określoną kwestię – w sposób prawidłowy uznał, że w realiach niniejszej sprawy istotne są również postanowienia zawarte w uchwale Sejmiku Województwa Mazowieckiego nr 65/2004 z dnia 7 czerwca 2004 r. w sprawie uchwalenia Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Mazowieckiego (Dz. Urz. Woj. z dnia 28 sierpnia 2004 r. Nr 217, poz. 5811, dalej "plan wojewódzki z 2004"). Kolegium wskazało, że organ dokonujący uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji skarżącej nie mógł pominąć ustaleń planu wojewódzkiego z 2004, stanowiących o planowanej budowie Trasy Olszynki Grochowskiej na terenie, na którym znajduje się nieruchomość żalącej się Spółki. SKO w Warszawie odniosło się także do wskazań zawartych w wiążącym w sprawie prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2823/13.
W skardze wniesionej do WSA w Warszawie na postanowienie SKO z dnia [...] lutego 2015 r., strona skarżąca zaskarżonemu postanowieniu, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm., aktualnie Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej Ppsa), zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, "a w szczególności": art. 124 § 2 K.p.a. poprzez:
- - "brak wskazania przez organ odwoławczy konkretnych naruszeń zapisów" Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego m. st. Warszawy (Uchwała Rady m. st. Warszawy nr XXXV/199/92 z dnia 28 września 1992 r.), oraz planu wojewódzkiego z 2004);
- - brak szczegółowej analizy przez organ odwoławczy poszczególnych ustaleń planu wojewódzkiego z 2004;
- - naruszenie art. 6, 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia przez organ odwoławczy zgromadzonego materiału dowodowego oraz brak szczegółowej analizy zapisów dokumentów stanowiących podstawę wydania zaskarżonego postanowienia;
- - naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 10a i art. 53 ust. 5 Upzp - poprzez utrzymanie przez SKO w Warszawie w mocy postanowienia Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia 15 lipca 2014 r., co w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia przez organ odwoławczy, że nie jest możliwe uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanej przez [...] inwestycji, co w następstwie determinuje dalszy tok postępowania przez Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiotowej sprawie.
Według skarżącej Spółki, organ II instanmcji nie wykazał w uzasadnieniu swego postanowienia, że działka nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. L. [...] w Warszawie w ww. planie wojewódzkim z 2004 została przewidziana pod Trasę Olszynki Grochowskiej.
Strona skarżąca podniosła, że Miasto nie informowało [...] o swoich zamierzeniach inwestycyjnych na tym obszarze, nie podjęło prób nabycia prawa własności do działek objętych wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i nie podjęło nawet wstępnych negocjacji z właścicielem.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
WSA w Warszawie opisanym na wstępie wyrokiem skargę oddalił.
W motywach tego wyroku sąd wojewódzki stwierdził, że w sposób prawidłowy organy przeprowadziły postępowanie uzgodnieniowe, a wydane postanowienia odpowiadają prawu.
Sąd pierwszej instancji podniósł, że organ uzgadniający dokonując oceny projektu decyzji z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego regulującego określoną kwestię w sposób prawidłowy uznał, że w realiach niniejszej sprawy istotne są ustalenia zawarte w uchwale Sejmiku Województwa nr 65/2004 z dnia 7 czerwca 2004 r. w sprawie uchwalenia Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Mazowieckiego (plan wojewódzki z 2004), zgodnie z którymi na terenie planowanej inwestycji przewidziana jest inwestycja drogowa, a więc także i w tym dokumencie działka skarżącej Spółki objęta jest zamierzeniem realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym.
Jednocześnie sąd wojewódzki w dalszej części uzasadnienia wyjaśnił skarżącej Spółce – za organem II instancji – że właściciele nieruchomości znajdujących się na terenach, na których planowane są inwestycje celu publicznego o ponadlokalnym charakterze, znajdują ochronę w przepisach Upzp, w przypadku bierności organów odpowiedzialnych za realizację inwestycji celu publicznego.
Skargą kasacyjną – reprezentowana przez pełnomocnika – [...] zaskarżyła w całości ww. wyrok i sądowi pierwszej instancji zarzuciła:
na podstawie art. 174 pkt 1 Ppsa naruszenie prawa materialnego, tj. art. 53 ust. 5a w zw. z art. 2 pkt 5 Upzp w zw. z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518 z późn. zm., dalej Ugn) poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten ma zastosowanie do inwestycji, którą chce zrealizować skarżąca Spółka, polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego z drogami, parkingami i infrastrukturą techniczną na działce ew. nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w Warszawie, a w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy inwestycja skarżącej nie jest inwestycją celu publicznego, na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa, "rażące" naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- a) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (w skardze kasacyjnej powołano się na nieaktualny w chwili jej sporządzania tekst tej ustawy – Dz. U. Nr 153, poz. 1269, prawidłowo należało powołać Dz. U. z 2014 r., poz. 1647, dalej Pusa) oraz art. 3 § 1 Ppsa poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 Ppsa polegające na braku rozpoznania i oceny podniesionego przez skarżącą w skardze zarzutu naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności: art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a także nieustosunkowanie się przez WSA w Warszawie, w uzasadnieniu wyroku do tych zarzutów;
- b) art. 1 § 1 i 2 Pusa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 6, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu postanowień organów obu instancji, pomimo że postanowienia te zostały wydane bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, co skutkowało niewskazaniem w uzasadnieniach obu postanowień, na których konkretnie dokumentach, organy oparły ustalenia faktyczne sprawy, iż nieruchomość, na której skarżąca planuje zrealizować inwestycję, znajduje się w rezerwie terenu drogi ekspresowej – Trasy Olszynki Grochowskiej, oraz nie zbadanie kiedy i czy w ogóle budowa przedmiotowej drogi ekspresowej nastąpi;
- c) art. 1 § 1 i 2 Pusa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 134 § 1 Ppsa w zw. z art. 151 Ppsa z zw. z art. art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu postanowień organów obu instancji, pomimo że nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w tym w szczególności nie zbadano oraz nie wyjaśniono kiedy i czy w ogóle budowa drogi ekspresowej - Trasy Olszynki Grochowskiej będzie realizowana, co skutkowało nienależytym i niewyczerpującym wyjaśnieniem w uzasadnieniach obu postanowień, okoliczności faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącego, będących przedmiotem postępowania administracyjnego;
- d) art. 1 § 1 i 2 Pusa i w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia w toku postępowania przed organami I i II instancji przepisów art. 6, art. 8 i art. 9 K.p.a. oraz art. 141 § 4 Ppsa przez niepełne przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu faktycznego i prawnego oraz braku precyzyjnych wskazań co do dalszego postępowania.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie Spółka wnosi o:
- I. uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2015 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temuż sądowi,
- II. zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca Spółka podnosi, że pomimo wskazań zawartych w prawomocnym wyroku IV SA/Wa 2823/13 wydanym przez WSA w Warszawie, organy nie podjęły ustaleń, czy droga ekspresowa – Olszynka Grochowska w ogóle powstanie, a jeśli tak, to kiedy. Powołanie się w tym względzie przez organy na ustalenia zawarte w uchylonym z dniem 31 grudnia 2003 r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy oraz w planie wojewódzkim z 2004 uznano za niewystarczające. Trudno przesądzać czy te ustalenia są aktualne, co sprawia, że organy "podejmowały decyzję w oparciu o niepełny stan faktyczny".
Sąd wojewódzki nie ustosunkował się do zarzutów podnoszonych przez Spółkę w aspekcie uchybień przywoływanych przepisów K.p.a., jego motywy uznano za lakoniczne.
Inwestycja mająca polegać na budowie pawilonu handlowo-usługowego z drogami, parkingami i infrastrukturą techniczną, nie jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów Upzp. Zdaniem tejże strony w zaskarżonym wyroku sąd pierwszej instancji w sposób nieuprawniony dokonał wykładni rozszerzającej, błędnie wskazując na możliwość uzyskania przez skarżącą pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji zamierzonej na działce ew. nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w Warszawie, na podstawie art. 53 ust. 5a Upzp.
Za niedopuszczalną z punktu widzenia zasady zaufania obywateli do organów Państwa uznano blokowanie zamierzonej przez Spółkę inwestycji, poprzez powoływanie się na hipotetycznie, bliżej nie sprecyzowane zamiary realizacji inwestycji drogowej, brak takich zamierzeń winien skutkować albo ustaleniem warunków zabudowy, albo podjęciem rozmów o wykupie nieruchomości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nieważność postępowania zachodzi m. in. wówczas, gdy "pełnomocnik strony nie był należycie umocowany (art. 183 § 2 pkt 2 Ppsa), w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego taki przypadek zachodzi w przedmiotowej sprawie. Jak wynika z protokołu rozprawy przed WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2015 r., dopuszczono do udziału w postępowaniu w charakterze pełnomocnika skarżącej Spółki – adw. T. D., który złożył pełnomocnictwo wraz z dowodem uiszczenia opłaty od niego. Rzecz jednak w tym, co umknęło uwadze sądu pierwszej instancji, że w treści tego pełnomocnictwa (k. 46 akt sądowych) nie przewidziano, aby upoważniało ono do działania przed sądami administracyjnymi. Wynikało z niego, że adw. T. D. jest upoważniony do działania w imieniu Spółki przed organami administracji publicznej, w tym organami jednostek samorządu terytorialnego i organami administracji rządowej oraz innymi organami państwowymi, sądami powszechnymi i Sądem Najwyższym oraz organami egzekucyjnymi, policją, prokuratura oraz innymi organami ścigania.
Uznać zatem wypadnie, że nie było to pełnomocnictwo skuteczne do działania imieniem Spółki w sprawie sądowoadministracyjnej. Te okoliczności nakazują uchylenie zaskarżonego wyroku. WSA w Warszawie nie dostrzegł wadliwości udzielonego przez Spółkę pełnomocnictwa, nie wzywał do uzupełnienia skargi o należyte pełnomocnictwo, czym dopuścił się nieważności postępowania określonej w przepisie art. 183 § 2 pkt 2 Ppsa.
Jednocześnie, zważając na fakt, że pełnomocnik Spółki przedstawił w postępowaniu przez Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnictwo do działania imieniem Spółki przed sądami administracyjnymi (k. 92), a zarazem uznając iż istota sprawy sądowoadministracyjnej jest dostatecznie wyjaśniona, zachodzą przesłanki do orzekania w trybie art. 188 Ppsa poprzez rozpoznanie wniesionej skargi. Sąd administracyjny nie jest związany jej zarzutami i wnioskami, z tych względów dojść należy do wniosku, że niezależnie od argumentacji zawartej w skardze, zasługuje ona na uwzględnienie.
Zasadnicza argumentacja zawarta w zaskarżonym postanowieniu SKO w Warszawie sprowadzała się do wywodzenia, że zamierzona przez Spółkę inwestycja pozostaje w kolizji z inwestycją celu publicznego, przewidzianą w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. (art. 87 ust. 3 Upzp). Uznano przy tym, że w realiach sprawy istotne są również ustalenia zawarte w planie wojewódzkim z 2004. Rzecz jednak w tym, co całkowicie umknęło uwadze Kolegium, a co nie zostało także dostrzeżone w zaskarżonym wyroku, iż w dacie podejmowania przez SKO w Warszawie zaskarżonego postanowienia plan wojewódzki z 2004 już nie obowiązywał.
Jak wynika bowiem z treści Dziennika Urzędowego Województwa Mazowieckiego z 2014 r. pod poz. 6868 opublikowano uchwałę Nr 180/14 z dnia 7 lipca 2014 r. w sprawie Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Mazowieckiego (dalej "plan wojewódzki z 2014"). § 3 powyższej uchwały ma brzmienie: "Traci moc uchwała Nr 65/2004 Sejmiku Województwa Mazowieckiego z dnia 7 czerwca 2004 r. w sprawie uchwalenia Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Mazowieckiego". Z kolei § 4 planu wojewódzkiego z 2014 ma brzmienie: "Uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego", co nastąpiło z dniem 15 lipca 2014 r. (fakt notoryjny powszechnie). Innymi słowy na mocy § 3 w zw. z § 4 planu wojewódzkiego z 2014, z dniem jego wejścia w życie, tj. z dniem 29 lipca 2014 r., plan wojewódzki z 2004 już nie obowiązywał.
SKO w Warszawie utrzymując w mocy postanowienie Marszałka Województwa Mazowieckiego nie dostrzegło, że plan wojewódzki z 2004, na ustalenia którego powoływał się organ I instancji w czasie jego obowiązywania, przestał obowiązywać w dacie podejmowania rozstrzygnięcia przez organ II instancji. Tym samym wspieranie przez Kolegium stanowiska organu I instancji, poprzez utrzymanie w mocy odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, odwołującej się do rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym w planie wojewódzkim z 2004, który nie obowiązywał w dacie podejmowania zaskarżonego postanowienia, stanowi naruszenie prawa, przesądzające o skuteczności wniesionej skargi.
Zgodnie z art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Rozumieć pod tym pojęciem należy te przepisy prawa, które obowiązują w dacie orzekania przez właściwy w sprawie organ. Skoro do istoty sprawy administracyjnej należało ustalenie, czy odmowa uzgodnienia planowanej inwestycji Spółki znajduje wsparcie w treści planu zagospodarowania przestrzennego województwa, w którym określa się w szczególności rozmieszczenie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym (art. 39 ust. 3 pkt 3 Upzp), zaś SKO w Warszawie utrzymując w mocy odmowę uzgodnienia powoływało się na ustalenia nie obowiązującego w dacie orzekania przez ten organ planu wojewódzkiego z 2004, to dopuściło się naruszenia przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 6, 107 § 3 w zw. z art. 124 § 2 K.p.a. Nie można była dla uzasadnienia odmowy uzgodnienia planowanej inwestycji odwoływać się do ustaleń, które mogły okazać się już nieaktualne.
Z tych względów uznać wypadnie, że wniesiona skarga, choć z nieco innych przyczyn, niż w niej wywiedzione, okazała się skuteczną, skoro organ II instancji dopuścił się naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a nie dawały podstawy do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa).
Raz jeszcze rozpoznając zażalenie Spółki, SKO w Warszawie podda analizie treść planu wojewódzkiego z 2014, rozważając czy ustalenia zawarte w tym planie stanowią przeszkodę w realizacji zamierzonej przez Spółkę inwestycji, a ocena w tym zakresie stanowić będzie przesłankę wydania stosownego rozstrzygnięcia.
Z powyższych względów i działając na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 oraz art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa postanowiono jak w pkt 1) wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 Ppsa w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.).