Uzasadnienie
UZASADNIENIE.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 grudnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. P. i R. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 13 czerwca 2002 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Niechanowo z dnia 2 kwietnia 2002 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej na wniosek B. P., dla inwestycji określonej jako budowa kurników dla chowu brojlerów w systemie ściółkowym z obsadą 350.000 szt/rok na terenie położonym w miejscowości [...].
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Niechanowo zatwierdzonego Uchwałą [...] Rady Gminy z dnia 24.09.1991 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa Poznańskiego Nr 4 poz. 159, Kędzierzyn to wieś o funkcji rolniczej i usługowej. Plan dopuszcza adaptowanie istniejących usług i lokalizację nowych nieuciążliwych usług w ramach zainwestowania wsi, istniejącego rzemiosła oraz nieuciążliwych zakładów przemysłowych (betoniarnie).
Zdaniem Sądu planowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z postanowieniami planu miejscowego, bowiem budowa kurników dla chowu brojlerów z obsadą 350.000 sztuk rocznie nie wyczerpuje żadnego z pojęć oznaczających planowane zamierzenie zagospodarowania terenu dla wsi Kędzierzyn. Planowana inwestycja ma charakter wyjątkowo intensywny i jest zaliczana do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska w rozumieniu §2 pkt 1 lit a rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14.
07. 1998 r. w sprawie określenia inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dopuszczalność usytuowania takiej inwestycji na przedmiotowym terenie byłaby możliwa jedynie w wypadku jednoznacznego uwzględnienia jej w planie, bowiem rolniczy, usługowy charakter wsi sam przez się nie stanowi o dopuszczalności takich inwestycji. Odmienna wykładnia planu pozostawałaby, zdaniem Sądu w sprzeczności z art. 1 ust.1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Ze wskazanych względów Sąd I instancji na mocy art. 145 § 1 pkt 1a w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą.
W skardze kasacyjnej wniesionej przez B. P. od powyższego wyroku, jako podstawę kasacyjną wskazano naruszenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 174 pkt 1 ppsa), który to plan na stronie 8a ustaleń ogólnych stwierdza, "dopuszcza się możliwość lokalizacji budownictwa związanego z produkcją rolną, ogrodniczą, sadowniczą i hodowlaną we wszystkich miejscowościach" objętych planem. Zważywszy na powyższe, zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym organy nie miały merytorycznych podstaw do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W efekcie skarżący stwierdził, iż Sąd I instancji pominął ustalenia ogólne dotyczące całego obszaru objętego planem, a więc całej gminy Niechanowo, a uwzględnił jedynie ustalenia szczegółowe dotyczące samej miejscowości Kędzierzyn, zamieszczone na stronie 20 i 21 mpozp.
Ponadto skarżący zakwestionował stanowisko Sądu I instancji, iż inwestycja jaką jest budowa kurników dla chowu brojlerów z obsadą 350.000 sztuk rocznie byłaby dopuszczalna tylko w wypadku jednoznacznego uwzględnienia jej w planie. Na zawarcie takiego postanowienia w planie nie pozwalał zdaniem strony skarżącej przepis art. 26 ustawy z dnia 14. 07.1984 r., w oparciu o którą akt ten został sporządzony. Skarżący stwierdził, iż Sąd pominął fakt, że w akcie prawa miejscowego jakim jest plan nie można stanowić o jakiejkolwiek konkretnej inwestycji.
Wskazując powyższe podstawy kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. P., J. B., Z. G., R. H., M. W. i J. G. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej jako ich zdaniem bezzasadnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Oceniając wniesioną skargę kasacyjną w granicach określonych przepisem art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) trzeba stwierdzić, iż ma ona usprawiedliwione podstawy.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku można wnosić, że Sąd Wojewódzki z uwagi na brak uwzględnienia planowanej inwestycji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego stwierdził, iż nie jest dopuszczalne usytuowanie tejże inwestycji na przedmiotowym terenie. W ocenie Sądu I instancji przyjęcie odmiennej wykładni planu pozostawałoby w sprzeczności z art. 1 ust.1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Z powyższym stanowiskiem nie sposób się zgodzić, przy uwzględnieniu stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji zaskarżonej poddanej ocenie legalności przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Zaskarżona do Sądu I instancji decyzja z dnia 13.06.2002 r. wydana została w czasie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity z 1999 r. Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm.), co powoduje, iż postanowienia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należy odnieść do norm prawnych zawartych w tej ustawie, przy uwzględnieniu oczywiście przepisów w innych aktach mających w sprawie zastosowanie. Zaznaczyć bowiem trzeba, że przedmiotowa inwestycja zalicza się do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska w rozumieniu §2 pkt 1 lit a rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14.
07. 1998 r. w sprawie określenia inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589). Ponadto wobec treści postanowień ustawy z dnia 9.11.2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109, poz. 1157 ze zm.), uwzględniając przy tym datę wpływu wniosku wszczynającego postępowanie w sprawie, należało mieć na względzie przepisy aktów regulujących postępowanie w sprawach odnoszących się do takich inwestycji, jakiej dotyczy niniejsza sprawa.
Niezależnie jednak od postanowień zawartych w przepisach wyżej wskazanych aktów prawnych trzeba stwierdzić, iż wskazane przez Sąd I instancji przepisy art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7.07.1994 r. (tekst jednolity z 1999 r. Dz. U. Nr 15 poz. 139 ze zm.) w żadnym razie nie pozwalają na przyjęcie, że ewentualne zaakceptowanie legalności decyzji z dnia 13.
06. 2002 r. skutkowałoby tym, że decyzja ta pozostawałaby w sprzeczności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Niechanowo zatwierdzonego Uchwałą IX/48/91 Rady Gminy z dnia 24.09.1991 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa Poznańskiego Nr 4 poz. 159.
Znajdujący się w aktach sprawy, nadesłany też do Naczelnego Sądu Administracyjnego fragment wypisu z części ogólnej planu na str. 8a stanowi: "dopuszcza się możliwość lokalizacji budownictwa związanego z produkcją rolną, ogrodniczą, sadowniczą i hodowlaną we wszystkich miejscowościach przy zachowaniu wymaganych uzgodnień". Podkreślić przy tym należy, iż w aktach sprawy są wprawdzie fragmenty planu, ale te które znajdują się w aktach, nie pozwalają na zaakceptowanie wniosków, które zawarto w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Trafnie wywodzi skarżący, że treść postanowień planu zagospodarowania przestrzennego winna być analizowana w całości. I tak postanowienia ogólne planu nie mają odniesienia do postanowień dotyczących konkretnego terenu, o ile taki zapis w planie umieszczono.
Gdyby więc w rozpoznawanej sprawie zawarto w tekście planu postanowienie, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części ogólnej dla Gminy Niechanowo nie mają zastosowania do wsi Kędzierzyn, wówczas należałoby podzielić stanowisko, iż część tekstowa ogólna nie odnosi się do części tekstowej planu dotyczącej wsi Kędzierzyn. Takich danych w aktach sprawy jednak nie ma.
Być może w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji dysponował dalszym materiałem dowodowym, na który się nie powołał, a który wskazywałby, że planowana inwestycja, jest sprzeczna z treścią postanowień planu, ale jeśli tak było to trzeba ten materiał przedstawić, wskazać konkretne postanowienia planu i zestawić to z treścią badanej decyzji. Zatem te kwestie wymagają jednoznacznego wyjaśnienia.
W tym stanie rzeczy należało uznać, że skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, wobec czego w oparciu o przepis art.185 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzeczono jak w sentencji.