Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 8 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 1545/18 oddalił skargę K. sp. z o.o. s.k. z siedzibą w K. (dalej skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z [...] września 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] marca 2018 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "nadbudowa budynku jednorodzinnego na działce nr [...] obr. [...] [...] (zabudowanego od wschodu w granicy z działką nr [...] obr. jw.) przy ul. [...]".
Jak stwierdził Sąd I instancji, analiza akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy pozwala na stwierdzenie, że organy administracyjne prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz właściwie zastosowały przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.; dalej upzp) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) ustalając warunki zabudowy dla ww. inwestycji.
- 2. Skarżąca wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie następujących przepisów:
- 1) prawa materialnego:
- a) art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji ustalającej warunki zabudowy, pomimo iż istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest niewystarczające dla realizacji zamierzenia inwestycyjnego;
- b) art. 17 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 3, 5 i 6 rozporządzenia Wojewody Małopolskiego z 17 października 2006 r. nr 81/06 w sprawie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 654, poz. 3997) poprzez nieuwzględnienie;
- 2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- a) art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej Ppsa) poprzez jego zastosowanie, mimo że zaskarżona decyzja naruszała przepis art. 153 Ppsa poprzez pominięcie oceny prawnej oraz wytycznych do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego z 26 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 336/17,
- b) art. 151 Ppsa poprzez jego zastosowanie, mimo że zaskarżona decyzja naruszała przepis art. 77 § 4 Kpa poprzez brak uwzględnienia okoliczności znanych organowi z urzędu - informacji uzyskanych w toku postępowania nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla tej samej nieruchomości, dotyczących zlokalizowania działek na obszarze zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych,
- c) art. 151 Ppsa poprzez jego zastosowanie, mimo że zaskarżona decyzja naruszała przepis art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez brak odpowiedniej weryfikacji przedłożonych przez inwestora oświadczeń dotyczących zaopatrzenia inwestycji w media i co za tym idzie brak weryfikacji, czy istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,
- d) art. 151 Ppsa poprzez jego zastosowanie, mimo że zaskarżona decyzja naruszała przepis art 107 § 3 Kpa - poprzez uznanie, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego spełnia wymogi tego artykułu,
- e) art. 151 Ppsa poprzez jego zastosowanie mimo, iż zaskarżona decyzja naruszała przepisy art. 6 Kpa w zw. z art. 7 Kpa w zw. z art. 12 § 1 Kpa w zw. z art. 77 § 1 Kpa tj. organy administracji rozpatrujące sprawę rozpoznały ją niedostatecznie wnikliwie, co przejawiało się w szczególności w braku wszechstronnego zebrania i przeanalizowania materiału dowodowego, braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz braku wszechstronnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, w szczególności w odniesieniu do położenia nieruchomości na obszarze zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych,
- f) art. 141 § 4 Ppsa poprzez brak przeanalizowania wszystkich ze zgłoszonych w skardze zarzutów, brak skonfrontowania podniesionych w skardze zarzutów z ustaleniami faktycznymi sprawy i zgromadzonym w aktach sprawy materiałem dowodowym.
W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
- 3. Uczestnik postępowania A. S. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie.
- 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
- 4.1. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne.
- 4.2. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). W ocenie NSA rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie było konieczne, gdyż przeprowadzanie rozprawy zgodnie z ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwiększyłoby zagrożenie dla osób biorących w nich udział. Jednocześnie ze względów technicznych nie można przeprowadzić wszystkich rozpraw na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
- 4.3. Odnosząc się zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że kontrolowana decyzja nie rozstrzyga kwestii dopuszczalności realizacji nowej zabudowy terenu, ale została wydana w związku z toczącym się postępowaniem legalizacyjnym dotyczącym dokonanej zmiany konstrukcji dachu płaskiego na dwuspadowy wraz z wymurowaniem ścianek kolankowych oraz ścian szczytowych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym. Sam budynek został wybudowany kilkadziesiąt lat temu i posiada zaopatrzenie we wszystkie niezbędne media. Należy w pełni zgodzić się z Sądem I instancji, że zapewnienie, iż obowiązujące umowy gwarantują zaopatrzenie w media jest całkowicie wystarczające w świetle art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp. Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 5 upzp warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony już wtedy, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. W tym kontekście dokonując wykładni art. 61 ust. 1 pkt 3 upzp trzeba mieć na uwadze, że jest to ustalanie dostępności terenu do infrastruktury przesyłowej na etapie decyzji o warunkach zabudowy, biorąc pod uwagę specyfikę tej instytucji prawnej. Zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy, co nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy (wyrok NSA z 22 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 3487/18). Nie było zatem konieczności weryfikowania przez organy czy umowy o dostawę i odprowadzanie mediów w wystarczającym stopniu zapewniają zaopatrzenie w media dla zamierzenia inwestycyjnego, a także czy w dacie wydawania decyzji umowy te nadal obowiązywały.
- 4.4. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy o ochronie przyrody w zw. z § 3 ust. 1 pkt 3, 5 i 6 ww. rozporządzenia Wojewody Małopolskiego nr 81/06 w sprawie Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego. Przedmiot rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji tj. ustalenie warunków zabudowy w celu legalizacji zmienionej konstrukcji dachu budynku nie pozostaje w jakiejkolwiek relacji do przywoływanych § 3 ust. 1 pkt 3, 5, 6 rozporządzenia dotyczących zakazów obowiązujących w Parku tj.: niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, dokonywania zmian stosunków wodnych. Nie sposób znaleźć jakąkolwiek relację pomiędzy legalizacją zmienionej konstrukcji dachu a niszczeniem zadrzewień, skoro warunki zabudowy nie zmieniają dotychczasowego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, a udział powierzchni biologicznie czynnej pozostaje bez zmian. Potwierdza to jednoznacznie okoliczność, że projekt decyzji został uzgodniony przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., który nie stwierdził zagrożenia inwestycji dla obszaru parku krajobrazowego.
- 4.5. Wbrew pierwszemu z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia przepisów postępowania tj. art. 151 Ppsa poprzez jego zastosowanie, mimo że zaskarżona decyzja naruszała przepis art. 153 Ppsa, należy zgodzić się z Sądem I instancji, że organ wypełnił zalecenia wynikające z ww. wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego z 26 maja 2017 r. W powołanym orzeczeniu Sąd Wojewódzki nakazał ustalić czy teren inwestycji jest terenem zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych, a w przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie, organ zobligowany będzie do dokonania uzgodnienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z właściwym organem ochrony środowiska. Organ okoliczność tą ustalił w oparciu informacje zawarte w piśmie Wydziału Kształtowania Środowiska [...] z [...] listopada 2017 r. Stwierdzono, że teren nie jest ujęty w rejestrze terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów, na których ruchy te wstępują, zaś znajdujące się w północno – zachodniej części działki nr [...] tereny o spadkach powyżej 12% nie stanowią podstawy dla dokonywania uzgodnienia w oparciu o przepis zawarty w art. 53 ust. 4 pkt 5a upzp.
- 4.6. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 151 Ppsa poprzez jego zastosowanie, mimo że zaskarżona decyzja naruszała przepis art. 77 § 4, art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80, art 107 § 3 oraz art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 12 § 1 w zw. z art. 77 § 1 Kpa. W okolicznościach tej konkretnej sprawy wskazać należy, że w toku postępowania wyjaśniającego organy zgromadziły wszystkie te dowody i informacje, które były istotne z punktu widzenia normy prawa materialnego znajdującej zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. W sprawie została zasięgnięta m. in. opinia Wydziału Kształtowania Środowiska oraz Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego, przedłożono projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu do uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, a nadto przeanalizowana została mapa osuwisk i terenów zagrożonych ruchami masowymi dla Miasta [...]. Organ wyjaśnił wyczerpująco dlaczego nie jest wymagane uzgodnienie, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 5a upzp. Natomiast odmienne stanowisko organu wyrażone w innym postępowaniu, nie oceniając jego prawidłowości, nie jest wiążące dla organu, który działa na podstawie przepisów prawa (art. 6 Kpa) i nie może tylko z tego powodu dokonywać uzgodnienia w sytuacji, kiedy w świetle art. 53 ust. 4 upzp nie jest ono wymagane. Również, jak zostało to wyjaśnione powyżej, nie było jakiejkolwiek potrzeby analizowania umów dotyczących dostępności do mediów. Z uwagi na powyższe nie sposób więc zarzucać organowi, iż sprawa nie została rozpoznana wnikliwie, zaś materiał dowodowy nie został wszechstronnie zebrany i przeanalizowany. Stan faktyczny sprawy oraz prawidłowa ocena dowodów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym pozwoliły na wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaś zaskarżonej decyzji wypełnia wymogi art. 107 § 3 Kpa, wyjaśniając jednoznacznie dlaczego dopuszczalne było wydanie decyzji o warunkach zabudowy i wskazując na niezasadność zarzutów podniesionych w postępowaniu odwoławczym.
- 4.7. Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 Ppsa. Sąd I instancji ocenił legalność zaskarżonej decyzji i wypowiedział się w zakresie istotnych dla rozpoznania sprawy zarzutów i argumentów oraz wskazał podstawę prawną wyroku. Zdaniem NSA uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymaganiom formalnym i pozwoliło na przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Jednoznaczny zaś stan faktyczny sprawy pozwalał na ustalenie przesłanek, jakimi kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Motywy, które legły u podstaw oddalenia skargi zostały przez Sąd dokładnie wyjaśnione.
- 4.8. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjne są zatem niezasadne.
- 4.9. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.