Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 13 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2511/10

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 8 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi Zakładu Zagospodarowania Odpadów EURO-SOKÓŁKA Sp. z o.o. w Sokółce uchylił decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 31 marca 2010 r. w przedmiocie wstrzymania użytkowania instalacji do składowania odpadów.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia 24 listopada 2009 r. Podlaski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Białymstoku, na podstawie art. 365 ust. 1 pkt 1 i art. 366 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150), zwanej dalej "p.o.ś.", z urzędu wstrzymał od dnia 14 grudnia 2009 r. użytkowanie instalacji do składowania odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w miejscowości Karcze w gminie Sokółka na działce ew. nr 25/5, zarządzanej przez skarżącą spółkę bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że spółka, na podstawie umowy dzierżawy z dnia 30 czerwca 2009 r., zawartej z gminą Sokółka, jest dzierżawcą nieruchomości składającej się m.in. z działki ew. nr 25/5. Na działce tej, na podstawie pkt 8 decyzji Starosty Powiatowego w Sokółce z dnia 29 czerwca 2007 r., zezwolono Miejskiemu Przedsiębiorstwu Oczyszczania sp. z o. o. w Sokółce prowadzić działalność w zakresie unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne, z której to prawa i obowiązki przeniesione zostały na skarżącą spółkę. W decyzji tej określono ilość odpadów przeznaczonych do unieszkodliwiania na tym składowisku w ciągu roku w ilości 4.800 Mg, czyli 13,15 Mg na dobę.

Organ wskazał, że spółka prowadzi działalność polegającą na unieszkodliwianiu odpadów innych niż niebezpieczne. Podczas przeprowadzonej w dniach 23 lipca 2009 r. – 4 września 2009 r. kontroli stwierdzono, że w ciągu 2008 r. na składowisko przyjęto około 5.000 Mg odpadów, czyli powyżej 10 ton odpadów na dobę, co potwierdzają sprawozdania składane do Marszałka Województwa Podlaskiego.

W związku z powyższym wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie wstrzymania przedmiotowej instalacji do składowania odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne z uwagi na brak wymaganego pozwolenia zintegrowanego. Organ zwrócił się do Marszałka Województwa Podlaskiego w Białymstoku z zapytaniem, czy na podstawie dotychczasowych ustaleń i dowodów ma prawo zakwalifikować instalację jako wymagającą uzyskania pozwolenia zintegrowanego oraz czy do momentu uzyskania takiego pozwolenia powinien wydać decyzję wstrzymującą użytkowanie. Zarząd Województwa Podlaskiego w Białymstoku pismem z dnia 15 września 2009 r. potwierdził obowiązek uzyskania pozwolenia zintegrowanego przez zarządzającego przedmiotowym składowiskiem odpadów.

Spółka wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia 31 marca 2010 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że nie ma podstaw do uznania jako strony gminy Sokółka, ponieważ prawa i obowiązki związane z użytkowaniem składowiska – na podstawie umowy dzierżawy – przejęła odwołująca się spółka. Ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym danych pochodzących ze sprawozdań przesyłanych do Marszałka Województwa Podlaskiego za 2008 r. wynika, że przedmiotowa instalacja ma zdolność przyjmowania ponad 10 ton odpadów na dobę. W ocenie organu odwoławczego, podnoszony przez stronę argument, że z chwilą przejęcia przez spółkę instalacja straciła zdolność do przyjmowania takiej ilości odpadów nie znajduje uzasadnienia, tym bardziej, że spółka posiada decyzję Starosty Sokólskiego z dnia 27 lipca 2009 r. zezwalającą na prowadzenie działalności w zakresie zbierania, odzysku i magazynowania odpadów na terenie przedmiotowego składowiska, z której wynika, że samych tylko niesegregowanych odpadów komunalnych zostało dopuszczonych do magazynowania do 60.000 ton rocznie, czyli ok. 164 tony dziennie.

Organ wskazał, że traktowanie przez spółkę gromadzenia odpadów na przedmiotowym składowisku jako ich magazynowania przed planowanym odzyskiem, a nie składowania, nie zmienia faktu, że gromadzi je na obiekcie budowlanym przeznaczonym do składowania odpadów, a tym samym użytkuje instalację przeznaczoną do unieszkodliwiania odpadów. Wobec wykazanej powyżej zdolności instalacji do przyjmowania odpadów w ilości powyżej 10 ton na dobę organ uznał, że obowiązuje zarządzającego instalacją obowiązek uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Przedmiotowa instalacja kwalifikuje się bowiem do instalacji określonych w ust. 5 pkt 4 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz.U. Nr 122, poz. 1055), zwanego dalej "rozporządzeniem", i w związku z tym jej prowadzenie, zgodnie z art. 201 ust. 1 p.o.ś., wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego.

Organ odwoławczy zarzucił, że decyzja organu I instancji nie zawiera prawidłowego uzasadnienia prawnego w postaci wyjaśnienia przepisów prawa, które skutkują wstrzymaniem użytkowania instalacji i w związku z tym zasadnym jest ponowne przeanalizowanie sprawy przez ten organ.

Organ odwoławczy wskazał ponadto, że organ I instancji ustalając termin zaprzestania przyjmowania odpadów na składowisko na dzień 14 grudnia 2009 r. naruszył art. 366 ust. 3 p.o.ś. nie uwzględniając potrzeby bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności prowadzonej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego. W ocenie organu odwoławczego, wyznaczony termin jest nierealny i nie umożliwia odwołującemu się wypowiedzenie zawartych umów na przyjmowanie odpadów, jak i zawarcie umów pozwalających na przekazywanie odpadów na inne składowiska.

Skargę do Sądu I instancji wniosło skarżąca spółka.

Uwzględniając skargę Sąd I instancji wskazał, że podniesione przez organ odwoławczy zarzuty nie uzasadniają zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., ponieważ wyjaśnienie przepisów prawa, które skutkują wstrzymaniem użytkowania instalacji oraz ustalenie właściwego – w ocenie organu odwoławczego – terminu zaprzestania przyjmowania odpadów na składowisko nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Wyjaśnień tych mógł dokonać organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji, natomiast ustalenia terminu zaprzestania przyjmowania odpadów na składowisko mógł dokonać w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylając decyzję organu I instancji w części dotyczącej tego terminu i orzec o ustaleniu innego terminu.

Sąd I instancji wyjaśnił ponadto, że poza wskazaniem przyczyn, które stanowiły podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy odniósł się do innych kwestii mających związek z przedmiotem postępowania, a które nie mają związku z zastosowaniem art. 138 § 2 k.p.a. Sąd I instancji przychylił się tego stanowiska. Trafnie bowiem wskazał organ, że nie można interesu prawnego przypisać gminie Sokółka, bowiem na podstawie umowy dzierżawy prawa i obowiązki związane z użytkowaniem składowiska przejął skarżący. Zasadne jest też stanowisko, że przedmiotowa instalacja kwalifikuje się do instalacji określonych w ust. 5 pkt 4 załącznika do rozporządzenia i w związku z tym jej prowadzenie wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego.

Sąd I instancji wyjaśnił, że spółka podnosi w skardze, iż pozwolenia zintegrowanego wymaga użytkowanie instalacji posiadającej zdolność przyjmowania odpadów do składowania w ilości powyżej 10 ton odpadów, a więc faktycznie chodzi tu o ilość "składowanych" odpadów, a nie ilość przyjmowanych przez przedsiębiorcę odpadów w ogóle, w ramach innych form gospodarowania odpadami takimi, jak zbieranie czy odzysk. Dla oceny zdolności instalacji miarodajne miałoby być zatem określenie ilości odpadów przyjmowanych w celu i z zamiarem składowania. Prowadzenie na terenie składowiska odpadów działalności w zakresie zbierania czy odzysku odpadów, w szczególności zaś magazynowania odpadów miałoby być obojętne dla oceny zdolności instalacji w rozumieniu ust. 5 pkt 4 załącznika do rozporządzenia.

Sąd I instancji nie podzielił powyższego stanowiska. Z uwagi zamieszczonej na końcu załącznika do rozporządzenia wynika, że parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę działalności prowadzonej w instalacji i odnoszące się do instalacji tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu, sumuje się. Uwaga ta wskazuje, że określając parametr przesądzający o uznaniu danej instalacji za mogącą powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości ustawodawca nie zróżnicował celu, w jakim odpady są gromadzone na składowisku. Pod pojęciem "składowanie" należy więc rozumieć także gromadzenie odpadów będących przedmiotem innych form gospodarki odpadami.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca spółka, w części w jakiej wyrok orzekł, że:

1. 1) organ II instancji, uchylając decyzję organu I instancji powinien był orzec o ustaleniu terminu wstrzymania użytkowania instalacji do składowania odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne na działce zarządzanej przez skarżącego,
2. 2) orzekł, że nie ma podstaw do uznania Gminy Sokółka jako strony postępowania,
3. 3) uznał, że przedmiotowa instalacja kwalifikuje się do instalacji określonych w ust. 5 pkt 4 załącznika do rozporządzenia;
4. 4) stwierdził, że przedmiotowa instalacja ma zdolność przyjmowania ponad 10 ton odpadów na dobę, co potwierdzają dane pochodzące ze sprawozdań przesyłanych do Urzędu Marszałkowskiego w Białymstoku za 2008 r. jak i decyzja Starosty Sokólskiego z dnia 27 lipca 2009 r. zezwalająca na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odzysku i magazynowania odpadów na terenie przedmiotowego składowiska,
5. 5) uznał, że z uwagi zamieszczonej na końcu załącznika do rozporządzenia wynika, że ustawodawca nie zróżnicował celu, w jakim odpady są gromadzone na składowisku, a pod pojęciem "składowania" należy rozumieć także gromadzenie odpadów będących przedmiotem innych form gospodarki odpadami.

W skardze kasacyjnej zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że instalacja do składowania odpadów w miejscowości Karcze posiada aktualnie zdolność przyjmowania ponad 10 ton odpadów na dobę, o jakiej mowa w ust. 5 pkt 4 załącznika do rozporządzenia. Zarzucono ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego:

Po pierwsze, art. 201 ust. 1 p.o.ś. oraz ust. 5 pkt 4 załącznika do rozporządzenia poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że ilość odpadów dopuszczonych do magazynowania przez skarżącego, na podstawie decyzji Starosty Sokólskiego z dnia 27 lipca 2009 r., przesądza o zakwalifikowaniu przedmiotowej instalacji do instalacji do składowania odpadów o zdolności przyjmowania w ilości powyżej 10 ton odpadów na dobę i że w konsekwencji na prowadzenie przedmiotowej instalacji wymagane jest uzyskanie pozwolenia zintegrowanego, natomiast przepis ust. 5 pkt 4 załącznika do rozporządzenia stanowi, że instalacją mogącą powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości jest instalacja do składowania odpadów o zdolności przyjmowania ponad 10 ton odpadów na dobę, tj. o zdolności przyjmowania do składowania wskazanej ilości odpadów.

Po drugie, uwagi końcowej zawartej w rozporządzeniu poprzez przyjęcie, że ustawodawca nie zróżnicował celu, w jakim odpady są gromadzone na składowisku, a wobec tego, dla oceny zdolności instalacji, o jakiej mowa w ust. 5 pkt 4 załącznika do rozporządzenia, należy sumować ilości odpadów przyjmowane do składowania, a także przyjmowane w ramach innych form gospodarowania odpadami, podczas gdy z treści tej uwagi jednoznacznie wynika, że sumuje się jedynie parametry tego samego rodzaju i odnoszące się do instalacji tego samego rodzaju, tj. np. do dwóch instalacji do unieszkodliwiania odpadów lub dwóch instalacji do odzysku odpadów położonych na terenie tego samego zakładu.

Po trzecie, art. 3 ust. 3 pkt 21 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (tekst jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 ze zm.) w związku z załącznikiem nr 6 do tej ustawy oraz art. 3 ust. 3 pkt 3 ustawy o odpadach poprzez przyjęcie, że pod pojęciem "składowania'" odpadów należy rozumieć każde gromadzenie odpadów na składowisku. Natomiast składowanie odpadów jest jedną z form unieszkodliwiania odpadów, tj. procesu przekształceń określonych w załączniku nr 6 do ustawy o odpadach, mającym doprowadzić odpady do stanu, który nie stwarza zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub środowiska i zasadniczo różni się od magazynowania odpadów, które jest jedynie czasowym przetrzymywaniem lub gromadzeniem odpadów przed dalszym ich zagospodarowaniem.

Po czwarte, art. 365 ust. 1 p.o.ś. poprzez przyjęcie, że użytkowanie przedmiotowej instalacji powinno być wstrzymane, z uwagi na prowadzenie jej przez skarżącego bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego.

W treści skargi kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów postępowania:

Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwana dalej p.p.s.a. – w związku z art. 28 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że właściciel instalacji do składowania odpadów, zlokalizowanej w miejscowości Karcze, tj. Gmina Sokółka, nie jest stroną postępowania w sprawie wstrzymania użytkowania tej instalacji.

Po drugie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że organ II instancji powinien był, uchylając decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu wstrzymania użytkowania instalacji, rozstrzygnąć co do istoty sprawy, gdy tymczasem zachodzą podstawy uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania, z uwagi na brak przesłanek do wstrzymania użytkowania przedmiotowej instalacji.

Wskazując na powyższe skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zgodnie z art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2002 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, ze Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej, oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie, w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Natomiast niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, polega głównie na tzw. błędzie subsumcji, czyli na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Dlatego też ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego, skierowanego na to uchybienie, może zatem być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt I FSK 503/09 – Lex nr 510713).

Natomiast jeśli autor skargi kasacyjnej, podnosząc zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania kwestionuje prawidłowość ustaleń faktycznych, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku, i preferuje stan faktyczny sprawy uznawany przez siebie za prawidłowy, nie może skutecznie podnosić zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Ponadto jeżeli jednocześnie podniesiono w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, to w pierwszej kolejności należy rozpatrzyć te ostatnie zarzuty kasacyjne.

Po pierwsze, należy stwierdzić, że całkowicie chybiony jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy p.p.s.a. w związku z art. 28 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. z powodu ich niezastosowania w tej sprawie. Miało to być rzekomo spowodowane tym, że właściciel przedmiotowej instalacji do składowania odpadów w miejscowości Karcze czyli Gmina Sokółka nie był stroną danego postępowania w przedmiocie wstrzymania użytkowania danej instalacji. Jednak, co wynika z akt sprawy Gmina Sokółka nie występowała o wznowienie postępowania w tej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. czyli przesłanki, że strona bez własnej winy nie brała udziału w danym postępowaniu. Oznacza to, że jeżeli Gmina Sokółka nie wystąpiła w tej sprawie o wznowienie postępowania z tej przyczyny, to inny podmiot będący nawet stroną tego postępowania nie może podnosić tej przesłanki wznowienia, gdyż nie jest do tego ustawowo umocowany.

Nawet właściwy organ prowadzący postępowanie nie może z tej przyczyny z urzędu wznowić postępowania administracyjnego lecz tylko na żądanie podmiotu, który uważa, że jest stroną tego postępowania, lecz nie brał w nim udziału bez własnej winy, co powinno być badane już po wznowieniu danego postępowania jako przyczyna wznowienia (art. 147 k.p.a. w związku z art. 149 i 151 k.p.a.). Należy ponadto podzielić pogląd Sądu I instancji, że nie można interesu prawnego przypisać gminie Sokółka, bowiem na podstawie umowy dzierżawy prawa i obowiązki związane z użytkowaniem składowiska przejął skarżący.

Po drugie, należy podkreślić, że Sąd I instancji orzekał w tej sprawie tylko na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uznając jednocześnie, że nie zachodzą w tej sprawie przesłanki do zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie podziela stanowisko Sądu I instancji, iż organ odwoławczy mógł samodzielnie orzec co do istoty sprawy w zakresie przesłanek, które spowodowały zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. Wynika to z tego, że brak prawidłowego uzasadnienia decyzji organu I instancji odnośnie kwestii wyjaśnienia przepisów prawa, które dotyczą wstrzymania użytkowania instalacji jak i ustalenie w tej decyzji z dnia 24 listopada 2009 r. terminu zaprzestania przyjmowania odpadów na składowisko na dzień 14 grudnia 2009 r. - co miało naruszyć art. 366 ust. 3 ustawy p.o.ś. z powodu nieuwzględnienia potrzeby bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności prowadzonej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego w rozumieniu art. 201 tejże ustawy - nie są to wystarczające przesłanki do zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. jak i co podniesiono w zarzucie kasacyjnym do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania.

Dopiero bowiem prawidłowe ustalenie stanu faktycznego pozwoli ocenić czy właściwe organy prawidłowo zastosowały odpowiednie przepisy prawa materialnego w zakresie wstrzymania użytkowania danej instalacji do składowania odpadów.

Po trzecie, z tych względów, tj. błędnego zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. będzie musiał ten organ ponownie jednoznacznie ustalić w tej sprawie stan faktyczny, w którym zastosuje odpowiednie przepisy prawa materialnego, a następnie dokona ich właściwej wykładni. Dotyczy to także kluczowej kwestii dotyczącej oceny zdolności przyjmowania przez daną instalację do składowania odpadów ponad 10 ton odpadów na dobę w rozumieniu ust. 5 pkt 4 cyt. załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r. Ponadto błędnie podniesiono w zarzucie kasacyjnym nr 2 pkt a, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 201 ust. 1 p.o.ś. w związku z ust. 5 pkt 4 załącznika do cyt. rozporządzenia Ministra Środowiska, ponieważ nie może nastąpić jednocześnie ich błędna interpretacja i niewłaściwe zastosowanie.

Po czwarte, należy podkreślić, że zasadnie podniesiono w skardze kasacyjnej, iż Sąd I instancji niewłaściwie przyjął, że pojęcie składania odpadów obejmuje także inne gromadzenie odpadów na składowisku czyli także dotyczy magazynowania odpadów, które jest tylko ich czasowym przetrzymywaniem lub gromadzeniem przed ich transportem, odzyskiem lub unieszkodliwieniem. Nie jest to więc składowanie odpadów w celu unieszkodliwienia w zakresie ich odpowiednich dalszych przekształceń w świetle dyspozycji art. 3 ust. 3 pkt 21 ustawy z dnia 27 kwietnia 2007 r. o odpadach (Dz.U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 ze zm.) oraz załącznika nr 6 do tejże ustawy o odpadach oraz art. 3 ust. 3 pkt 3 cyt. ustawy w celu doprowadzenia do stanu, który nie stwarza zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub środowiska.

Po piąte należy podkreślić, że w dniu 12 marca 2012 r. wpłynęło pismo strony skarżącej do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2012 r., do którego dołączono ksero ostatecznej decyzji Zarządu Województwa Podlaskiego z dnia 30 sierpnia 2011 r. w przedmiocie wyrażenia ZZO EURO-SOKÓŁKA Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. Kolejowej 25 w Sokółce zgody na zamknięcie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w miejscowości Karcze, gmina Sokółka, zlokalizowanego na działce o numerze geodezyjnym 25/5, tj. zaprzestanie przyjmowania odpadów do składowania z dniem 28 lutego 2010 r. – pkt III osnowy tej decyzji ostatecznej (dowód: protokół z rozprawy z dnia 13 marca 2012 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym). Oczywiście, biorąc pod uwagę datę tej decyzji, tj. 30 sierpnia 2011 r. właściwie organy jak i Sąd I instancji nie mogły jej uwzględnić w materiale dowodowym tej sprawy. Natomiast organ odwoławczy, który ponownie rozpatrzy tę sprawę będzie już zobowiązany uwzględnić osnowę tej decyzji.

Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną ponieważ zaskarżone orzeczenie pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.