Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 11 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 2511/15

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 519/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę T. M. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] marca 2014r. (znak: [...]) o odmowie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [..] stycznia 2014 r. nr [...] dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] z siedzibą w K. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na nadbudowie, przebudowie oraz zmianie sposobu użytkowania części pomieszczeń piwnic, parteru i poddasza budynku wielorodzinnego na cele usługowo-mieszkalne, położonego przy ul. Z. w K. (działka nrew. [..] obr.1 [...]).

Ze stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organy administracji wynika, że skarżący zwrócił się do Prezydenta Miasta Krakowa z wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2014 r. o wznowienie na podstawie art. 145 § 4 k.p.a. postępowania administracyjnego zakończonego opisaną decyzją.

W uzasadnieniu wnioskodawca podał, że posiada przymiot strony w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na wykonanie robot budowlanych, ponieważ nieruchomość, której jest współwłaścicielem (nr ew. [...]) znajduje się w zasięgu oddziaływania tej inwestycji, oraz bez własnej winy nie brał udziału w tym postępowaniu. Według T. M. planowana inwestycja spowoduje ograniczenie światła dziennego w budynku znajdującym się na tej nieruchomości, wpłynie na stosunki wodne na gruncie.

Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. (znak: [...]), wydanym na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. wznowił postępowanie w tej sprawie i następnie decyzją z [...] grudnia 2014 r. (znak: [...]) orzekło jego umorzeniu. W uzasadnieniu organ podał, że działka nr ew. [...], nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu objętego inwestycją.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od tej decyzji, Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 11 marca 2015 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję i odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] stycznia 2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych. Organ stwierdził, że wnioskodawcy nie przysługiwał w powyższym postępowaniu status strony, zakwestionował natomiast formę zakończenia postępowania przez organ I instancji i podniósł, że umorzenie postępowania nie znajduje uzasadnienia w treści art. 151 § 1 k.p.a., a bezzasadność żądania strony nie jest tożsama z bezprzedmiotowością postępowania i nie daje podstaw do jego umorzenia.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że stroną postępowania w sprawach dotyczących udzielenia pozwolenia na budowę jest wyłącznie inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu (art. 3 pkt 20 prawa budowlanego).

Zdaniem organu, T. M.- członek Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w K., nie wykazał, mimo wezwania, posiadania własnego, indywidualnego interesu prawnego w sprawie dotyczącej nieruchomości przeznaczonej pod inwestycję. Obszar oddziaływania tej inwestycji - zgodnie z projektem budowlanym - jest ograniczony do działki przeznaczonej pod zainwestowanie. Wojewoda dodał, że skarżący jest m.in. właścicielem lokalu mieszkalnego (nr [...]) na drugiej kondygnacji budynku ([...] piętrze), którego jedno okno wychodzi bezpośrednio na inwestycję oraz na miejsca postojowe dla samochodów, które znajdują się w odległości 6,4 metra od granicy z działką sąsiednią. Według organu, planowana inwestycja nie ograniczy skarżącemu dostępu światła dziennego (§ 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.), widok z okna nie jest natomiast dobrem chronionym przepisami prawa.

Odnosząc się do twierdzenia strony, że "biorąc pod uwagę tytuł pozwolenia na budowę, inwestor musi stworzyć co najmniej 8 miejsc postojowych", co niej jest możliwe, organ stwierdził, że jak wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego miejsc postojowych ma być 4, w tym jedno w garażu. Odległość miejsc postojowych od granicy z działką nr [...] spełnia wymagania określone w § 19 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia i wynosi 3 metry. Wojewoda podkreślił, że na ocenę, czy wnioskodawca posiada status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych nie wpływa potencjalna możliwość dokonania zmian i odstępstw od tego projektu w trakcie realizacji inwestycji. Zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę z [...] stycznia 2014 r. projekty budowlany przewiduje jedynie jedną lokalizację miejsc postojowych i to w odniesieniu do tego projektu organ dokonuje oceny obszaru oddziaływania inwestycji.

Jeżeli inwestor będzie planował odstąpić od rozwiązań zawartych w zatwierdzonym projekcie budowlanym, powinien uzyskać decyzję o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 36 a Prawa budowlanego). Z tych wszystkich względów organ stwierdził, że skoro inwestycja nie oddziałuje na nieruchomość nr ew. [...], to nie zachodzi podstawa wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

T. M. zaskarżył tę decyzję Wojewody Małopolskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Organowi odwoławczemu zarzucił nieuzasadnione przyjęcie, że nie posiada on statusu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Krakowa o udzieleniu pozwolenia na nadbudowę, przebudowę oraz zmianę sposobu użytkowania części pomieszczeń budynku wielorodzinnego na cele usługowo - mieszkalne na nieruchomości nr ew. [...] w K. Skarżący podniósł, że jest właścicielem trzech odrębnych lokali mieszkalnych, a okna dwóch z nich wychodzą na nieruchomość objętą inwestycją. W uzasadnieniu skargi T. M. stwierdził, że projekt budowlany, w oparciu o który ustalono obszar oddziaływania inwestycji, jest niespójny, sprzeczny i zawiera liczne błędy w obliczeniach dotyczących m.in. powierzchni usługowej (od 100 do 132,63 m2) oraz przewiduje tzw. powierzchnię pomocniczą. Te wady projektu budowlanego spowodowały, że ilość miejsc postojowych przewidziana w zatwierdzonym projekcie budowlanym jest za mała i narusza § 11 ust. 5 pkt 1 lit. c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 519/15 oddalił tę skargę.

Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że skarżący nie wykazał żadnych konkretnych okoliczności i norm prawnych, w świetle których należałoby przyjąć istnienie oddziaływania inwestycji na nieruchomość nr [...], co przesądza o statusie strony w postępowaniu o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych. W szczególności niewystarczające jest samo przekonanie skarżącego o tym, że ta nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji budowlanej, skoro nie towarzyszą temu konkretne okoliczności wskazujące na takie oddziaływanie naruszające jego interes prawny.

Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd I instancji stwierdził, że jak wynika z decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, inwestor planuje jedno miejsce postojowe podziemne i trzy miejsca postojowe naziemne, pomiędzy budynkiem na działce nr [..] a działką [...], a nie osiem lub nawet dziesięć miejsc. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że nie można rozważać hipotetycznego umiejscowienia dodatkowych miejsc parkingowych i wpływu tego usytuowania na zakres oddziaływania inwestycji w stosunku do działki nr [...]. Projekt budowlany nie przewiduje innych miejsc postojowych, w związku z tym ani organy ani Sąd nie mogą przyjąć, że będą się one znajdowały w miejscu wskazanym przez skarżącego.

Zdaniem Sądu, nie można przyjąć, że sporna inwestycja pozbawi lokale skarżącego dostępu do światła dziennego (§13 rozporządzenia i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie).

W konkluzji Sąd stwierdził, że organy prawidłowo uznały, na podstawie treści decyzji o pozwolenia na budowę, iż nieruchomość nr ew. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji.

T. M. zaskarżył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 17 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 519/15 skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego tj.:

1. a) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że rekonstrukcję obszaru oddziaływania obiektu w związku z planowanymi robotami budowlanymi należy w postępowaniu wznowieniowym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oprzeć jedynie o końcowe wnioski płynące z zatwierdzonego projektu budowlanego, w sytuacji gdy obszar oddziaływania obiektu rekonstruować należy, podobnie jak w postępowaniu pierwotnym, na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie,
2. b) § 7 ust. 2 pkt 1 lit. d), § 7 ust. 2 pkt 2 lit. b), § 41 ust. 4 pkt 1 lit. a), § 6 ust. 1 pkt 1 lit. g) oraz § 7 ust. 3 plt 1 lit. c). f), g) m.p.z.p. obszaru "[...]" w K., przez przyjęcie dopuszczalności umiejscowienia miejsc postojowych między budynkiem na działce nr [..] a działką nr [...] czy też ul. [...], jak również między tym budynkiem a ul. [...] w przypadku, gdy przepisy m.p.z.p. wskazują na niemożność lokalizowania miejsc postojowych w tych miejscach.

T..M. powołując się na podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucił ponadto wyrokowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. a) art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. i art. 134 p.p.s.a. przez błędne rozpatrzenie oraz niewłaściwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności dopuszczenie do nieuzasadnionego wydzielenia określonych części lokali do tzw. "powierzchni pomocniczej", co skutkowało ograniczeniem powierzchni usługowej oraz obniżeniem wymaganej przepisami § 11 ust. 5 pkt 1 lit c) m.p.z.p. ilości miejsc postojowych,
2. b) art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a. wzw. z art. 151 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przez przyjęcie, że skarżący nie posiada statusu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Krakowa o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, mimo że budynek przy ul. [..] w K. w którym znajdują się lokale skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wnoszący tę skargę podkreślił przede wszystkim, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie błędnie uznał, że nieruchomość nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu objętego spornym pozwoleniem na wykonanie robót budowlanych. Nieruchomość nr [...] jest zlokalizowana w bezpośrednim sąsiedztwie spornego przedsięwzięcia. Sąd I instancji błędnie założył, że podstawą do ustalenia obszaru oddziaływania jest treść projektu budowlanego oraz decyzji o zatwierdzeniu tego projektu i udzieleniu pozwolenia na wykonanie określonych robót budowlanych. Wady o których mowa w art. 145 § 1, 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. (odmiennie od wad wymienionych w art. 156 k.p.a.) są istotnymi wadami postępowania, a nie samej tylko decyzji administracyjnej. W związku z tym przy ocenie zaistnienia podstawy wznowienia postępowania należy uwzględnić całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Wnoszący skargę kasacyjną wywiódł, że wady projektu budowlanego mają bezpośredni związek z powołaną podstawą wznowienia. To one stanowią bowiem bazę do ustalenia obszaru oddziaływania obiektu i w konsekwencji wpływają na ustalenie kręgu stron postępowania.

To. M. stwierdził, że nie jest prawidłowe stanowisko Sądu I instancji, iż ewentualne dodatkowe miejsca postojowe nie muszą zostać zaplanowane w innym miejscu, niż między istniejącym budynkiem na działce nr [..] a działką nr [..]. Inna lokalizacja tych miejsc postojowych (między budynkiem na działce nr [..] a działką nr [...], między tym budynkiem a ul. [...] lub od strony ul. [...]) naruszałaby ustalenia m.p.z.p. obowiązującego na tym obszarze.

W uzasadnieniu zarzutów procesowych wnoszący skargę kasacyjną podał, że zarówno organy budowlane jak i Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, wadliwie przyjęły, iż do ustalenia obszaru oddziaływania obiektu wystarczy badanie ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Kwestionowana decyzja została wydana w oparciu o niespójny, sprzeczny wewnętrznie projekt budowlany, a organy budowlane "nie zrekonstruowały" na podstawie całego materiału dowodowego obszar oddziaływania spornej inwestycji.

W dniu 30 grudnia 2016 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo uczestników postępowania [..] Spółki z o. o. Spółki komandytowej z siedzibą w Krakowie oraz B. K.- M. zawierające odpowiedź na skargę kasacyjną. W odpowiedzi uczestnicy wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej wskazując na niezasadność zarzutów podnoszonych przez skarżącego kasacyjnie, w szczególności w zakresie ewentualnych hipotetycznych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zarzuty skargi kasacyjnej okazały się uzasadnione i dlatego skarga została uwzględniona.

Na wstępie należy wskazać, że według art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, stroną postępowania w sprawach o udzielenie pozwolenia na budowę jest wyłącznie inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Sąd I instancji oparł zaskarżony wyrok na stwierdzeniu, że skarżący nie wykazał żadnych konkretnych okoliczności i norm prawnych, w świetle których należałoby przyjąć istnienie oddziaływania spornej inwestycji na jego nieruchomość. W skardze kasacyjnej wnoszący skargę kwestionuje to stanowisko Sądu I instancji Jego zdaniem zarówno organy, jak i Sąd oparły się wyłącznie na zatwierdzonym, lecz niespójnym projekcie budowlanym i dlatego dokonały wadliwej oceny materiału dowodowego w tej sprawie, w szczególności w zakresie analizy obszaru oddziaływania inwestycji na nieruchomość nr [...].

Zgodnie z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, przez obszar oddziaływania obiektu, należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Z definicji tej wynika, że chodzi to o ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiadującego z obiektem terenu wynikające z tych odrębnych przepisów, do których należą przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy z zakresu ochrony środowiska, prawa cywilnego w zakresie ochrony własności. Przyjmuje się również, że przez ograniczenie możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć także utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem (por. wyrok II OSK 1559/15 i powołane tam orzecznictwo). Przejawami takiego oddziaływania powodującego ograniczenia możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej są np. hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne albo zanieczyszczenie powietrza, wody lub gleby bądź też pozbawienie lub ograniczenie możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, dopływu światła dziennego.

Można również dodać, że zgodność planowanej inwestycji z wszelkimi wymaganiami techniczno - budowlanymi nie wyklucza stwierdzenia, że inwestycja powoduje ograniczenia możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej. Zgodność inwestycji z prawem (wymaganiami techniczno - budowlanymi) i brak oddziaływania inwestycji na działkę sąsiednią powodującego ograniczenie możliwości zagospodarowania tej działki to dwie odrębne i niezależne kategorie prawne.

Zgodzić się należy z poglądem prezentowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że przy ocenie czy dany podmiot jest stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego, nie ma znaczenia czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, lecz to czy interes taki podmiotowi przysługuje (wyrok NSA z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 511/14). Zaznaczenia wymaga, że prawidłowe określenie kręgu stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę musi się opierać na pewnej potencjalności, w związku z czym stroną postępowania będą nie tylko osoby, których prawa zostają naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów ustawy z 1994 r. - Prawo budowlane i przepisów odrębnych (por. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2619/4).

W konsekwencji właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego ma interes prawny w sprawdzeniu zachowania stosownych przepisów prawa, a tym samym posiada przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Jeżeli bowiem jakikolwiek przepis prawa podmiotowego wiąże sposób zagospodarowania działki sąsiedniej z faktem powstania obiektu na działce inwestora, to wówczas właściciel tejże działki ma prawo żądać sprawdzenia przez organ, czy zamierzona inwestycja ograniczy jego prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania działki będącej jego własnością, będącej w użytkowaniu wieczystym lub w stosunku do której przysługują mu uprawnienia zarządcy nieruchomości (wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2016 r. II OSK 2603/14).

W świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego utrwalony jest także pogląd, że w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę gdy istnieje wspólnota mieszkaniowa to właściciel lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość może skutecznie powołać się na indywidualny interes prawny.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że T. M. jest nie tylko członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w K. i jednocześnie właścicielem lokalu mieszkalnego na [...] kondygnacji budynku, z którego okno jest skierowane na przebudowywany i nadbudowywany budynek przy ul. [...], ale przede wszystkim jest on współwłaścicielem działki nr ew. [...] sąsiadującej bezpośrednio z działką objętą inwestycją. W tej sytuacji posiada on interes prawny do uczestniczenia w procesie inwestycyjnym w celu sprawdzenia zachowania stosownych przepisów prawa. Innymi słowy skarżący kasacyjnie ma prawo sprawdzenia przez organ, czy zamierzona inwestycja ograniczy jego prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania działki będącej jego współwłasnością, niezależnie od ewentualnego ustalenia takiego rzeczywistego ograniczenia. T. M. posiada zatem legitymację procesową do uczestnictwa w takim postępowaniu, tym bardziej, że - wbrew twierdzeniom organów i Sądu I instancji - nie powoływał się wyłącznie na hipotetyczne zmiany w zakresie inwestycji i zagospodarowaniu terenu oraz "niechroniony prawem" widok z okna, ale również wskazywał m. in. na zamierzony, rzeczywisty rozmiar inwestycji czy też zmiany w stosunkach wodnych na gruncie.

Dlatego uzasadnione okazały się zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przez przyjęcie, że skarżący nie posiada statusu strony.

Dodatkowo należy zauważyć, że zarówno Prezydent Miasta Krakowa, jak i Wojewoda Małopolski dokonali już wielu ustaleń m. in. w zakresie m. in. dostępu światła dziennego zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Tego typu ustalenia powinny jednak zapaść w toku postępowania, w którym skarżący powinien być uznany za stronę.

Nie ulega wątpliwości, że postępowanie wznowieniowe służy kontroli prawidłowości decyzji ostatecznej i składa się z fazy wstępnej obejmującej wyłącznie sprawdzenie warunków formalnych oraz dwóch etapów właściwego postępowania. Pierwsza faza obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego. Po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowanie to może zakończyć się wydaniem decyzji, w której organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a kpa (na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa) albo uchyla decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa). Organ może także w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 kpa ograniczyć się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (na podstawie art. 151 § 2 kpa).

Ustalenie, że T. M. ma interes prawny w sprawie nadbudowy i rozbudowy budynku położonego przy ul. [...] w K. powoduje, że organ prowadzący postępowanie powinien rozważyć zastosowanie bądź to art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., bądź art. 151 § 2 k.p.a. W tym ostatnim przypadku organ zobowiązany będzie rozstrzygnąć, że decyzja ostateczna Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [..] stycznia 2014 r. nr [...] zapadła z naruszeniem przepisów postępowania (art. 10 k.p.a.), a odmowa uchylenia wynika z art. 146 k.p.a.

Uchybienia których dopuściły się organy administracyjne oraz Sąd I instancji nie budzą istotnych wątpliwości. Dlatego też można przyjąć, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, co pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na zastosowanie art. 188 p.p.s.a.. Oznacza to nie tylko uchylenie zaskarżonego wyroku, ale również rozpoznanie skargi i w konsekwencji uchylenie decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [..] marca 2015 r., znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] grudnia 2014 r., znak [...].

Rozpatrując na nowo sprawę we wznowionym postępowaniu Prezydenta Miasta Krakowa związany będzie oceną prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku i rozstrzygnie merytorycznie, czy pozbawienie T. M. udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę przy uwzględnieniu prawidłowości przeprowadzonego procesu budowlanego wpływa na byt prawny ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...]. W zależności od poczynionych ustaleń organ zobowiązany będzie do wydania decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. lub art. 151 § 2 k.p.a.

Z przedstawionych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie 188 zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł w pkt 3 sentencji, stosownie do treści art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.