Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. S. i J. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. Wójt Gminy Jerzmanowice – Przeginia na podstawie art. 104 K.p.a., art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 30 ust. 1 pkt 1, ust. 1a i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 poz. 414 ze zm. – zwanego dalej Prawem budowlanym), art. 90 ust. 9 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektóry ustaw określających kompetencję organów administracji publicznej w związku z reformą ustrojową państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 668) oraz Porozumienia z dnia 21 stycznia 1991 r. w sprawie powierzenia organom gminy prowadzenia niektórych spraw z zakresu administracji rządowej, sporządzonego w Krakowie w dniu 27 grudnia 1990 r. pomiędzy Kierownikiem Urzędu Rejonowego w Krakowie a Wójtem Gminy Jerzmanowice – Przeginia (Dz. Urz. Woj. Krak. Nr 2, poz. 20 ze zm. w Dz. Urz. Woj. Krak. Nr 2, poz. 12 z dnia 27 stycznia 1995 r.) wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia przez J. S. zamiaru budowy budynku gospodarczego na działkach nr [...], związanego z produkcją rolną i uzupełniającego zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej o powierzchni do 35 m2.
Wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji złożyli J. S. i J. S., wskazując na wydanie jej z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem art. 82 ust. 2 Prawa budowlanego.
Decyzją z dnia [...] września 2013 r. Wojewoda Małopolski na podstawie art. 104, art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 K.p.a. oraz art. 81 ust. 1 pkt 1, 2 i art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. Zdaniem Wojewody działki, na których inwestor planował budowę przedmiotowego budynku gospodarczego były w chwili wydawania decyzji o sprzeciwie niezabudowane. Tym samym nie istniała możliwość wybudowania zgłaszanego budynku jako budynku związanego z produkcją rolną i uzupełniającego zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. Ponadto postanowieniem z dnia [...] grudnia 2002 r. nałożono na inwestora obowiązek uzupełniania wskazanych braków, które wstrzymało bieg terminu do wniesienia sprzeciwu. Badana decyzja została wydana przez Wójta na podstawie Porozumienia z dnia 21 stycznia 1991 r. zgodnie z art. 82a Prawa budowlanego.
Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego – po rozpatrzeniu odwołania J. S. i J. S. – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazując na wydane przez Wójta postanowienie z dnia [...] grudnia 2002 r., organ odwoławczy potwierdził, że termin do uzupełnienia braków, których inwestor nie uzupełnił, upłynął w dniu 24 stycznia 2003 r. W tych okolicznościach sprawy decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. Wójt w ustawowym terminie (data nadania decyzji [...] stycznia 2003 r.) zgłosił sprzeciw wobec wniesionego zgłoszenia i nie dopuścił się rażącego naruszenia art. 30 ust. 1a i 2 Prawa budowlanego. Kontrolowanej decyzji także nie wydano z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej ani nie wystąpiły żadne inne przesłanki z art. 156 § 1 K.p.a.
Skargę na powyższą decyzję złożyli J. S. i J. S., zarzucając jej naruszenie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, art. 30 ust. 1a w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 sierpnia 1997 r. (Dz. U. Nr 111 poz. 726), art. 30 ust. 2 pkt 6, art. 46 ust. 2 i 3 ustawy o samorządzie terytorialnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. Nr 16 poz. 95), art. 82a ustawy z dnia 24 lipca 1998 (Dz. U. Nr 106, poz. 668), art. 89 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 (Dz. U. Nr 133 poz. 872), ust. 5.1 i 2 Porozumienia dnia 27 grudnia 1990 r., ust. 1 lit. e Porozumienia z dnia 30 grudnia 1994 r. w zw. z art. 30 ust. 1a Prawa budowlanego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 sierpnia 1997 (Dz. U. Nr 111 poz. 726), a także naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 140, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności z Konstytucją art. 89 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. wprowadzającej ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872).
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a.
Wskazując na wydane w sprawie na podstawie art. 30 ust. 1a Prawa budowlanego postanowienie z dnia [...] grudnia 2002 r. wzywające do uzupełnienia braków i na nieprawidłowości dokonanego zgłoszenia, Sąd stwierdził, że termin do uzupełnienia braków upłynął w dniu 24 stycznia 2003 r. Nie budziła przy tym wątpliwości Sądu zasadność zastosowania art. 30 ust. 1a Prawa budowlanego, chociażby z uwagi na nie dołączenie dowodu stwierdzającego prawo do dysponowania na cele budowlane działką nr [...]. Brak było również podstaw do twierdzenia, że decyzja z dnia [...] stycznia 2003 r. naruszyła art. 30 ust. 1a i ust. 2 Prawa budowlanego w sposób rażący, skoro w przypadku nałożenia obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów termin do wniesienia sprzeciwu rozpoczyna bieg na nowo od dnia złożenia tych dokumentów lub upływu końcowego terminu wyznaczonego w tym postanowieniu.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji decyzja z dnia [...] stycznia 2003 r. nie została również wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej. Sąd opisał zmiany w zawartym pomiędzy Kierownikiem Urzędu Rejonowego w Krakowie a Wójtem Gminy Jerzmanowice – Przeginia Porozumieniu w dniu 21 stycznia 1991 r. w sprawie powierzenia organom gminy prowadzenia niektórych spraw z zakresu administracji rządowej, podkreślając, że jego ust. 1 pkt 2 lit. d i e otrzymał brzmienie wskazujące na prowadzenie spraw z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414), ze wskazaniem: przyjmowanie zgłoszenia o zamiarze budowy oraz wykonywania robót budowlanych nie objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (art. 30 ust.
1) oraz zgłaszanie sprzeciwu w sprawie budowy oraz wykonywania robót, o których mowa w art. 30 ust. 1 i nakładanie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 2 i 3). Jak zaznaczył, Porozumienie to weszło w życie z dniem 1 stycznia 1995 r., zaś z dniem 1 stycznia 1999 r. ustawą z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej – w związku z reformą ustrojową państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 668) dodano w Prawie budowlanym m. in. art. 82a. Natomiast dopiero od dnia 11 lipca 2003 r. starosta nie mógł powierzyć gminom, w drodze porozumienia, spraw z zakresu swojej właściwości.
Wskazując na powyższe, Sąd pierwszej instancji konkludował, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji, tj. w dniu [...] stycznia 2003 r. Wójt Gminy Jerzmanowice – Przeginia był organem właściwym do wydania decyzji o sprzeciwie. Właściwość ta wynikała z ww. Porozumienia z dnia 27 grudnia 1990 r. w brzmieniu ustalonym Porozumieniem z dnia 30 grudnia 1994 r. I choć wątpliwości mogła budzić data jego rozwiązania, to w dniu [...] stycznia 2003 r. nie było żadnych przeszkód prawnych, aby ww. Porozumienie było realizowane. Dodanie w art. 30 Prawa budowlanego ust. 1a nie wymagało zmiany porozumienia i nie można z tego wywodzić, iż Wójt nie posiadał uprawnienia do stosowania art. 30 ust. 1a.
Zdaniem Sądu nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia ust. 5.1 i 5.2 ww. Porozumienia z dnia 27 grudnia 1990 r. z uwagi na nie ustalenie, czy nie utraciło ono mocy z uwagi nie uzgodnienie pomiędzy jego stronami preliminarza wydatków. W ocenie Sądu okoliczność ta nie stanowiła naruszenia wskazywanych w skardze przepisów, które miałyby lub mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Z przywołanego Porozumienia z dnia 28 listopada 2003 r. o rozwiązaniu Porozumienia z dnia 27 grudnia 1990 r. wynika, iż strony Porozumień uznawały je za wiążące do daty rozwiązania. Brak jest też podstaw do podzielenia zarzutu naruszenia art. 46 ust. 2 i 3 ustawy o samorządzie terytorialnym, norm które nie mają zastosowania w sprawie, a ich treść pozostaje bez wpływu na sposób ustalania reprezentacji Gminy w odniesieniu do ww. Porozumień.
W ocenie Sądu pierwszej instancji nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. z uwagi na jej wydanie przez Wójta, a nie zarząd gminy. Art. 30 ust. 2 pkt 6 ustawy o samorządzie terytorialnym w brzmieniu wskazywanym przez skarżących w związku z art. 8 ust. 1 tej ustawy nie dotyczy Porozumienia z dnia 27 grudnia 1990 r., które wskazuje jako jego podstawę m. in. art. 8 ust. 2 ustawy o samorządzie terytorialnym i wykonywanie zadań w nim określonym powierza Wójtowi Gminy Jerzmanowice – Przeginia. Nadto punkt 6 art. 30 ust. 2 ww. ustawy został z dniem 30 maja 2001 r. skreślony ustawą z dnia 11 kwietnia 2001 r. o zmianie ustaw: o samorządzie gminnym, o samorządzie powiatowym, o samorządzie województwa, o administracji rządowej w województwie oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 45, poz. 497), zaś na mocy ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta (Dz. U. Nr 113, poz. 984) od dnia 27 października 2002 r. skreślono w art. 30 ustawy o samorządzie terytorialnym określenie "zarząd", wpisując w to miejsce określenie "wójt".
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy nie dopuściły się także naruszeń przepisów postępowania, w szczególności w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, w tym art. 10 § 1 K.p.a. Jak wskazał Sąd kopia Porozumienia z dnia 30 grudnia 1994 r. została wysłana pełnomocnikowi skarżących przy piśmie z dnia 11 lipca 2014 r. i doręczona w dniu 4 sierpnia 2014 r. Z kolei zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 31 lipca 2014 r. Została zatem nadana przed wydaniem zaskarżonej decyzji, zaś sama kopia wpłynęła do organu odwoławczego w dniu 17 czerwca 2014 r. Ponadto zaskarżona decyzja została wydana po upływie terminu wskazanego na zapoznanie się z dowodami. Rezygnacja z zapoznania się z dokumentami na rzecz żądania doręczenia wybranych dokumentów nie może obciążać organu w szczególności, że ww. Porozumienie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym, będącego publikatorem o charakterze publicznym.
Nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania art. 107 § 1 i 3 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. ze wskazaniem, iż brak jest porozumienia z dnia 21 stycznia 1991 r. oraz że nie wskazano Porozumienia z dnia 30 grudnia 1994 r., jako podstawy prawnej decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. Znajdująca się w aktach kopia pisma Urzędu Gminy Jerzmanowice – Przeginia z dnia 6 września 2013 r. wyjaśniła, które Porozumienie (z dnia 27 grudnia 1990 r.) stanowiło podstawę do ustalenia właściwości organu, ze wskazaniem zmian oraz publikatora tych zmian. Na marginesie Sąd wskazał, że zapis w decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. w części dotyczącej Porozumienia z dnia 21 stycznia 1991 r. stanowi niedokładność redakcyjną. Jak już wskazano wyżej decyzja z dnia [...] stycznia 2003 r. mimo, iż nie posługuje się określeniem "Porozumienie z 30 grudnia 1994 r.", to wskazanie w jej treści na publikator tego Porozumienia pozwala na ustalenie podstawy prawnej określającej właściwość organu wydającego kwestionowaną decyzję. W sposób nie budzący wątpliwości do okoliczności tych odniósł się organ odwoławczy, czyniąc zadość obowiązkom wynikającym z art. 107 § 1 i 3 K.p.a.
Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli J. S. i J. S., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:
- 1. "naruszenie prawa materialnego tj.:
- • art. 30 ust. 1a ustawy prawa budowlanego w brzmieniu nadanym ustawą z 22.08.1997 r. (Dz. U. nr 111 poz. 726) przez jego niewłaściwe zastosowanie
- • art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie
- • art. 26 ust. 1, art. 30 ust. 2 pkt 6 i art. 46 ust. 2 i 3 ustawy o samorządzie terytorialnym z dnia 8 marca 1990 (Dz. U. Nr 16 poz.
- 95) przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na ich niezastosowaniu
- • art. 82a ustawy z dnia 24.07.1998 (Dz. U. Nr 106 poz. 668) przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na jego niezastosowaniu
- • art. 89 ust.1 i 3 ustawy z dnia 13.10.1998 (Dz.U. nr 133 poz. 872) przez jego niewłaściwe zastosowanie
- • porozumienia z dnia 27.12.1990 zawartego pomiędzy Kierownikiem Urzędu Rejonowego w Krakowie a Wójtem Gminy Jerzmanowice-Przeginia (Dz. Urz Woj. Krakowskiego 1991 nr 2 poz.
- 20) i zmieniającego go porozumienia z dnia 30 grudnia 1994 (Dz. Urz. Woj. Krakowskiego nr 2 poz. 12)
- • ust. 1 lit. e) porozumienia z dnia 30.12.1994 w zw. z art. 30 ust. 1a ustawy prawo budowlane w brzmieniu nadanym ustawą z 22.08.1997 (Dz. U. nr 111 poz. 726),
- • art. 2, art. 7 w zw. z art. 16 ust. 2 zd.1 i art. 193 Konstytucji RP
- 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 113 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1) lit a) i c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 10 ust. 1, 76 § 1 i 2, 77 § 1, 156 § 1 pkt 1 i 2 kpa".
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o przedstawienie na mocy art. 193 Konstytucji RP Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego, co do zgodności z Konstytucją przejściowego przepisu art. 89 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. wprowadzającej ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133 poz. 872) sankcjonującego obowiązywanie porozumień zawartych z gminami przez nieistniejące już organy rządowej administracji ogólnej praktycznie na czas nieokreślony, co jest sprzeczne z zasadą lex retro non agit. Ponadto skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na ich rzecz kosztów postępowania za obie instancje zgodnie ze spisem kosztów, który zostanie złożony, a w razie jego niezłożenia, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
Jako nie zasługujący na uwzględnienie należało uznać złożony w rozpoznawanej skardze kasacyjnej wniosek o przedstawienie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, podobnie jak Sąd pierwszej instancji nie podzielił wskazywanych przez skarżących wątpliwości odnośnie niezgodności z Konstytucją RP przepisu art. 89 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, podobnie jak nie dopatrzył się naruszenia w sprawie art. 2, art. 7 w związku z art. 16 ust. 2 zdanie pierwsze i art. 193 Konstytucji RP.
Oceniając wniesioną w sprawie kasację w granicach określonych treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, za błędnie skonstruowany a przez to niezasadny należało uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania art. 113 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 ust. 1, art. 76 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 156 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. Przede wszystkim stwierdzić trzeba, że przedstawienie zarzutu nie może ograniczać się jedynie do wymienienia jako podstaw kasacyjnych przepisów, bez podania na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i rozpatruje wniesioną kasację w nawiązaniu do wyraźnie wyartykułowanych norm prawa, których naruszenie zostało zarzucone Sądowi pierwszej instancji.
Tylko prawidłowo skonstruowany zarzut pozwala na przeprowadzenie kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku. Sąd kasacyjny nie powinien przy tym domyślać się intencji stron skarżących i formułować za nich zarzutów pod adresem skarżonego wyroku ani ich doprecyzować (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA z 2004, z. 3, poz. 72 oraz z dnia 30 sierpnia 2005 r. sygn. akt FSK 2027/04.). Analizowany zarzut nie spełnia określonych w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. warunków, bowiem poza wyliczeniem przepisów postępowania sądowoadministracyjnego i administracyjnego autor kasacji ani w treści zarzutu, ani nawet w uzasadnieniu wniesionej kasacji nie wskazał na czym to naruszenie polegało. Istotne jest przy tym to, że ilość wskazanych przepisów, zakres kwestii które one regulują, uprawnień stron postępowania oraz obowiązków organów i sądu administracyjnego bez sformułowania w kasacji stosownej argumentacji sprowadzałby się do konieczności przeprowadzenia kontroli kasacyjnej z urzędu, co w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. jest wykluczone.
Również jako błędny należało uznać zarzut naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Na dzień wydania badanej decyzji o wniesieniu sprzeciwu tj. decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. w ustawie Prawo budowlane nie było takiego przepisu. Został on wprowadzony ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718).
Przechodząc do pozostałych zarzutów naruszenia prawa materialnego, należało podzielić ocenę Sądu pierwszej instancji, że decyzja z dnia [...] stycznia 2003 r. wydana przez Wójta Gminy nie została wydana przez organ niewłaściwy. Uprawnienie do jej wydania wynikało bowiem z art. 82a Prawa budowlanego i zawartego Porozumienia w sprawie powierzenia organom gminy prowadzenia niektórych spraw z zakresu administracji rządowej zawartego w Krakowie dnia 27 grudnia 1990 r. między Kierownikiem Urzędu Rejonowego w Krakowie a Wójtem Gminy Jerzmanowice – Przeginia w brzmieniu nadanym mu Porozumieniem z dnia 30 grudnia 1994 r., a mianowicie ust. 1 pkt 2 lit. e (tego ostatniego). Stawiane w tym zakresie zarzuty naruszenia art. 82a Prawa budowlanego oraz ww. Porozumień, z uszczegółowieniem tego w Porozumieniu z dnia 30 grudnia 1994 r. jako "ust. 1 lit. e" oraz w powiązaniu z art. 30 ust. 1a Prawa budowlanego pozostawały bezzasadne.
Podobnie należało ocenić zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawę reformującą administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872), który to przepis dawał jedynie podstawę do przejęcie kompetencji kierownika urzędu rejonowego przez starostę oraz dalszą aktualność zawartych Porozumień, jak również art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. ustawy o samorządzie terytorialnym, która to ustawa w stanie prawnym na dzień [...] stycznia 2003 r. nosiła nazwę ustawy o samorządzie gminnym (art. 10 pkt 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1998 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrożeniem reformy ustrojowej państwa, Dz. U. Nr 162, poz. 1126). Powyższy przepis wprost wskazywał na właściwość wójta do wydania decyzji zgłaszającej sprzeciw w niniejszej sprawie. Zaznaczyć również trzeba, że art. 30 ust. 2 pkt 6 i art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. na ww. datę nie obowiązywały jako, że zostały skreślone, zaś art. 46 ust. 3 ustawy jako przepis odnoszący się do czynności prawnych, które mogą spowodować powstanie zobowiązań pieniężnych, nie znajdował powiązania z przedmiotem niniejszej sprawy.
Jako niezasadny należało wreszcie ocenić zarzut dotyczący naruszenia art. 30 ust. 1a Prawo budowlane, bowiem dokonane zgłoszenie zawierało braki, do uzupełnienia których inwestor został wezwany, a istotnym jest przy tym to, że uchybień tych nie usunął.
Wobec braku przesłanek, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a., a pozwalających na stwierdzenie nieważności badanej decyzji, zasadnym w warunkach niniejszej sprawy było oddalenie skarżonym wyrokiem skargi na kontrolowaną decyzję.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił rozpoznawaną skargę kasacyjną.