Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 64/13, oddalił skargę H. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., Wojewoda P. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. z dnia [...] lutego 1970 r. udzielającej B. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego dwurodzinnego, na działce położonej przy ul. W. w P. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - po rozpatrzeniu odwołania H. G., utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody.
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 36 ust 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1961 r., Nr 7, poz. 46 z póz. zm.), przed przystąpieniem do wykonania obiektu budowlanego niezbędne jest uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę. Stosownie do § 16 ust. 1 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r., w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego (Dz. U. z 1961 r. Nr 38, poz. 197 z późn. zm.), przed wydaniem pozwolenia na budowę powiatowy organ nadzoru budowlanego obowiązany jest zbadać: przedłożone przez inwestora dokumenty pod względem formalnym oraz pod względem zgodności z warunkami miejscowymi i stanem istniejącym na terenie zamierzonej budowy, jeżeli czynności tych nie dokonał uprzednio w trakcie zatwierdzania projektu podstawowego, a także czy nie zachodzi potrzeba zastrzeżenia pewnych warunków w celu zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia; zakres uprawnień budowlanych, posiadanych przez kierownika budowy i inspektora nadzoru inwestorskiego; czy pozwolenie na budowę obiektu budowlanego nie może być udzielone po uprzednim uzyskaniu wymaganymi przepisami szczególnymi pozwolenia, porozumienia lub ugody innych organów administracji państwowej.
Jak wynika z treści kontrolowanej decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. z dnia [...] lutego 1970 r., integralną częścią pozwolenia na budowę jest projekt podstawowy budynku mieszkalnego dwurodzinnego w P.. Analiza akt sprawy, zdaniem organu odwoławczego, nie wykazała, aby organ stopnia podstawowego, wydając kontrolowaną decyzję o pozwoleniu na budowę, rażąco naruszył § 16 ust. 1 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r.
Organ zwrócił także uwagę, że zgodnie z brzmieniem § 16 ust. 2 ww. rozporządzenia powiatowy organ państwowego nadzoru budowlanego nie ma obowiązku badania pod względem merytorycznym zatwierdzonego projektu, tym niemniej badana decyzja nie narusza w sposób rażący przepisów obowiązującego w dniu wydania kontrolowanej decyzji zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Urz. MB z 1966 r., Nr 10, poz. 44). Przywołując treść § 20 ust. 2 tego zarządzenia organ wskazał, że z opisu technicznego projektu podstawowego wynika, że cyt.: "projektowany budynek jest dwukondygnacyjny - konstrukcji murowanej. Wykonane stropy są typu "Kleina". Stropodach jest wykonany na stropie "Kleina". Analiza planu sytuacyjnego w skali 1:1000 wykazała, że odległość pomiędzy narożnikiem zaprojektowanego budynku mieszkalnego, a narożnikami budynków mieszkalnych zlokalizowanych na sąsiednich działkach nr ew. [...] (aktualnie [...]) i [...] (aktualnie [...]), wynosi odpowiednio ok. 14 m oraz ok. 8 m. Takie usytuowanie zaprojektowanego budynku - przy jednoczesnym uwzględnieniu jego konstrukcji - względem budynków istniejących na sąsiednich działkach prowadzi do stwierdzenia, że w analizowanej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia § 20 ust. 2 w/w zarządzenia.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu wydania kontrolowanej decyzji przez organ stopnia podstawowego brak było przepisów prawa, które określałyby w jakiej odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną powinno projektować się ścianę z otworami okiennymi, tak jak to ma miejsce w aktualnym stanie prawnym, na gruncie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690). Przywołane powyżej zarządzenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego, w ogóle nie regulowało tej kwestii.
W konsekwencji nie ma podstaw do przyjęcia, że kontrolowana decyzja, ze względu na odległość ściany z otworami okiennymi spornego budynku mieszkalnego od działki nr ew. [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Analiza kontrolowanej decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. z dnia [...] lutego 1970 r., znak: [...], prowadzi zatem w ocenie organu do stwierdzenia, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.
Skargą H. G. zaskarżyła powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 156 § 1 k.p.a. przez uznanie, że nie zachodzą przesłanki określone w tym przepisie, dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem postępowania; art. 7 k.p.a. przez zaniechanie rozważenia i uwzględnienia słusznego interesu skarżącej polegającego na naruszeniu warunków zabudowy przy wydaniu przez odnośny organ pozwolenia na budowę B. S.; § 16 ust. 1 i 2 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r. w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego przez uznanie, że decyzja Zastępcy Kierownika Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. z dnia [...] lutego 1970 r., nie naruszała prawa w dacie jej wydania. W uzasadnieniu skargi podkreśliła, że w następstwie uznanej za prawidłową decyzję o pozwoleniu na budowę powstała samowola budowlana powodująca poważne utrudnienia w korzystaniu przez nią z nieruchomości stanowiącej jej własność przez zacienienie jej domu, zalewanie posesji wodami opadowymi, oraz innymi utrudnieniami, co doprowadziło do pojawienia się grzyba nie dającego się usunąć, co powoduje szkodliwe oddziaływanie na stan zdrowia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podkreślił, że kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją organ udzielił B. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego dwurodzinnego (kontynuacja robót) wg projektu stanowiącego integralną część tej decyzji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 36 ust. 1 i 37 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 7, poz.
6) oraz § 14 -22 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r. w sprawie państwowego nadzoru budowlanego nad budową, rozbiórką i utrzymaniem obiektów budowlanych budownictwa powszechnego (Dz.U. Nr 38, poz. 197). Pierwszy z tych przepisów stanowił, że przed przystąpieniem do wykonania obiektu budowlanego niezbędne jest uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę. Natomiast powołane w podstawie prawnej przepisy rozporządzenia dotyczą sposobu wykonywania robót budowlanych. Żaden zatem z powołanych wyżej przepisów nie mógł zostać naruszony, tym bardziej w sposób rażący, skoro decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana, a wskazane przepisy rozporządzenia regulują dalszą fazę procesu inwestycyjnego – wykonywanie robót budowlanych. Analiza przepisów Prawa budowlanego z 1961 r. prowadzi do wniosku, że nie zawierają one analogicznego do art. 32-35 przepisu obecnie obowiązującej ustawy. Trafnie zatem organy administracji, w celu prawidłowej oceny decyzji z dnia [...] lutego 1970 r., sięgnęły do przepisów rozporządzenia z 27 lipca 1961 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tej decyzji, który m.in. w § 16 określał, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ państwowego nadzoru budowlanego obowiązany jest zbadać dokumenty określone w § 14 ust. 1 pkt 1 lub § 15 pod względem formalnym oraz pod względem zgodności ich z warunkami miejscowymi i stanem istniejącym na terenie zamierzonej inwestycji, a także czy nie zachodzi potrzeba zastrzeżenia pewnych warunków w celu zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Nadto organ zobowiązany był zbadać zakres uprawnień budowlanych posiadanych przez osoby określone w § 14 oraz czy nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 37 ust.
2. Jednocześnie ust. 2 tego przepisu wskazywał, że powiatowy organ państwowego nadzoru budowlanego nie ma obowiązku badania pod względem merytorycznym zatwierdzonego projektu, może to jednak uczynić wg swego uznania.
Zdaniem Sądu słusznie wskazał organ, że akta sprawy nie pozwalają w sposób jednoznaczny określić, czy organ w należyty sposób dopełnił wskazanego wyżej obowiązku. Rozporządzenie w § 14 określa wszak ilość egzemplarzy projektów, które winien przedstawić inwestor oraz podmioty, które winny złożyć stosowne oświadczenia. Wydanie zaskarżonej decyzji zostało poprzedzone postępowaniem mającym na celu odtworzenie akt, albowiem organy nie dysponowały kompletem dokumentów, w oparciu o które wydano pozwolenie na budowę. W ocenie Sądu postępowanie w tym zakresie zostało przeprowadzone w sposób rzetelny i wyczerpujący. Organom udało się odtworzyć część niezbędnych dokumentów, w tym m.in. oryginał decyzji z dnia [...] lutego 1970 r. oraz projekt budowlany. Biorąc jednak pod uwagę, że nie można ponad wszelką wątpliwość stwierdzić, czy odtworzona dokumentacja jest kompletna należało uznać, że prawidłowo organy administracji uznały, iż nie można przeprowadzić oceny zgodności decyzji z § 14 – 16 rozporządzenia.
Wprawdzie z odtworzonych akt sprawy nie wynika ażeby oświadczenia takie były złożone jednakże powyższe nie oznacza, że stosowne oświadczenia nie zostały dołączone do projektu budowlanego. Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu, nawet gdyby przyjąć, że doszło do naruszenia ww. przepisów, to naruszenia tego nie możnaby uznać za rażące. Charakter tego przepisu (przepis reguluje głównie kwestie formalne, jakim powinien odpowiadać wniosek o pozwolenie na budowę) wskazuje bowiem, że jego ewentualne naruszenie nie może być uznane za naruszenie kwalifikowane. Rację ma też organ wskazując, że obowiązujące w dacie wydawania kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego nie regulowały kwestii odległości budynków od granicy z nieruchomością sąsiednią. Rozporządzenie to określało (§ 20 ust. 2 i 3) odległości pomiędzy budynkami (istniejącym i projektowanym).
Analiza projektu budowlanego, w tym projektu zagospodarowania działki oraz opisu technicznego obiektu wskazuje, że nie został naruszony § 20 ust. 2 oraz 3 tego rozporządzenia. Jak niewadliwie ustalił organ odwoławczy najmniejsza odległość zaprojektowanego budynku od budynku na działce sąsiedniej wynosi 8 m. Należy przy tym podkreślić, że obowiązkiem organu w niniejszym postępowaniu jest badanie prawidłowości wydania decyzji biorąc pod uwagę stan faktyczny, to jest stan zagospodarowania nieruchomości sąsiednich w dacie wydania kontrolowanej w tym postępowaniu decyzji. Bez znaczenia zatem dla powyższej oceny pozostaje to, że realizacja tego obiektu została zaplanowana w odległości – wg oświadczenia skarżącej - 1,5 m od granicy z nieruchomością stanowiącą jej własność, skoro przepisy nakazują zachowanie odległości od budynku na sąsiedniej działce nie zaś od granicy z tą działką.
Na marginesie Sąd wskazał, że za prawidłowością powyższej oceny przemawia treść ust. 3 § 20 ww. rozporządzenia, który wprost wskazuje na konieczność zachowania odległości 3 m do budynku nowoprojektowanego budynku wolnostojącego zwróconego ściana przeciwpożarową (bez otworów okiennych i drzwiowych). Nie ulega zatem wątpliwości ze kwestia odległości budynku od granic działki pozostawała bez znaczenia możliwości realizacji inwestycji.
Konkludując Sąd stwierdził, iż prawidłowo organ ocenił, że decyzja z dnia [...] lutego 1970 r. nie jest dotknięta jest wadą nieważności wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie można także uznać za takie kwalifikowane naruszenie niewskazania w decyzji o pozwoleniu na budowę numeru działki, na której ma być realizowana inwestycja w sytuacji, gdy miejsce jej realizacji jej niesporne i wynika z projektu budowlanego stanowiącego integralną cześć tej decyzji. Podobnie należało uznać podnoszoną przez skarżącą okoliczność związaną z wadami projektu zagospodarowania działki (planu sytuacyjnego), który nie określał odległości ani od granic działki, ani od sąsiednich budynków. Na szkicu sytuacyjnym faktycznie nie naniesiono tych odległości jednakże biorąc pod uwagę, że wskazano w nim, skalę wykonania (1:1000) odległości te można bez trudu obliczyć. Powyższe oznacza, że wskazane uchybienie również nie może zostać ocenione jako wada o charakterze kwalifikowanym.
Prawidłowa jest również, zdaniem Sądu, ocena organu, że kontrolowana decyzja nie zawiera innych wad o których mowa w art. 156 § 1, w szczególności wymienionej w pkt 5, na którą powołuje się skarżąca we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji.
Skargą kasacyjną H. G. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt. 2 p.p.s.a.), mianowicie art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. oraz w zw. z 7 k.p.a., przez bezzasadne oddalenie skargi H. G., bez dokładnego wyjaśnienia sprawy i z zaniechaniem rozpatrzenia wszystkich okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia, a przez to uznanie, że nie zachodzą warunki do stwierdzenie nieważności względnie uchylenia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] października 2012r., jak też, że brak jest słusznego interesu społecznego oraz słusznego interesu strony skarżącej.
Wskazując na przedstawione wyżej zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, z pozostawieniem rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.
W uzasadnieniu powyższego wyroku wskazano m.in., iż w przedmiotowej sprawie pozwolenie na budowę zostało wydane nie uwzględniając przepisów proceduralnych. Skutkiem wydania tej decyzji było naruszenie słusznego interesu skarżącej, czyli naruszenie zasady wyrażonej w art. 7 k.p.a. Takie skutki, jak te, które przedstawiła skarżąca, rażąco naruszyły jej racje gospodarcze.
Dalej skarżąca podniosła, że wskazanie numeru działki, na której ma zostać wykonany obiekt budowlany, jest integralną częścią takiej decyzji. Jest to ważna informacja dla wielu organów, jak też osób trzecich. Niewskazanie takiej informacji jest istotnym brakiem formalnym, a bez znaczenia jest okoliczność, jakiej działki decyzja dotyczy. Decyzje administracyjne nie mogą doprowadzać do sytuacji, iż osoba zainteresowane muszą domyślać się jaka jest istota jej treści. Taki brak powinien mieć wpływ na uznanie ważności bądź nieważności decyzji nim dotkniętej.
Ponadto, zdaniem skarżącej, skutki, jakie wywołał wybudowany obiekt, tj. zacienienie jej domu, zalewanie posesji wodami opadowymi i przez to pojawienie się w jej domu grzyba zagrażającego jej życiu i zdrowiu, były do przewidzenia w chwili wydawania pozwolenia na budowę, jednak nie poczyniono tego przez co naruszono § 16 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r. Odległość budynku wynosząca 1,5 m od działki skarżącej narusza ponadto art. 47 Konstytucji RP, dotyczącego prywatności. Organy wydając decyzję jak i w trakcie jej kontrolowania powinni ponadto wziąć pod uwagę treść art. 144 Kodeksu cywilnego regulującego granice oddziaływania pomiędzy nieruchomościami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę przesłanki nieważności postępowania określone enumeratywnie w § 2 tego artykułu, które w rozpoznawanej sprawie nie występują. Tym samym sprawa ta mogła być rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach wywiedzionej skargi kasacyjnej.
Na wstępnie celem wyjaśnienia wskazać należy, że kontrolowana decyzja zapadła w wyniku postępowania prowadzonego w trybie stwierdzenia nieważności. Jest to tryb nadzwyczajny. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiącej wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przy czym przesłanki te, z racji ich wyczerpującego wyliczenia, nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, a powinny być interpretowane dosłownie, a nawet ścieśniająco. Zatem niewątpliwie celem tego postępowania nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej aktem objętym wnioskiem o stwierdzenie nieważności co do istoty, ale – jak to już wyżej wskazano – ustalenie, czy akt ten jest obarczony jedną z wad o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.
Odnosząc się do wywiedzionej skargi kasacyjnej wskazać należy, że nie zawiera ona zarzutu, który zasługiwałby na uwzględnienie.
Skarga kasacyjna zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi bez dokładnego wyjaśnienia sprawy i z zaniechaniem rozpatrzenia wszystkich okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia, a przez to uznanie, że nie zachodzą warunki do stwierdzenia nieważności względnie uchylenia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] października 2012 r., jak też, że brak jest słusznego interesu społecznego oraz słusznego interesu strony skarżącej.
Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W związku z powyższym, mając na uwadze przedmiot niniejszego postępowania stwierdzić należy, iż zdaniem strony skarżącej Sąd I instancji powinien stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. z dnia [...] lutego 1970 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 7 k.p.a. Argumenty zawarte w skardze kasacyjnej wskazują jednak, że jej autor rażące naruszenie powyższego przepisu przez zaskarżoną decyzję wywodzi wyłącznie z faktu nieważności decyzji z dnia [...] lutego 1970 r. Wskazuje bowiem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na niewskazanie w tej decyzji numeru działki, na której ma być realizowana inwestycja, niewzięcie pod uwagę przy wydawaniu ww. decyzji, że projektowany obiekt budowlany spowoduje poważne utrudnienia w korzystaniu przez skarżącą z jej nieruchomości (zacienienie domu, zalewania posesji wodami opadowymi) czym naruszono § 16 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 27 lipca 1961 r. oraz bliskiego usytuowania projektowanego budynku w stosunku do działki skarżącej.
Tak sformułowany zarzut i jego uzasadnienie nie może odnieść zamierzonego przez stronę skarżącą skutku bowiem w istocie w ogóle nie odnosi się do zaskarżonej decyzji, w której organ dokonał oceny decyzji z dnia [...] lutego 1970 r. pod kątem przesłanek nieważnościowych i odniósł się również do ww. okoliczności. Odmienna od strony skarżącej ocena rozstrzygnięcia Zastępcy Kierownika Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. z dnia [...] lutego 1970 r. dokonana przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji nie powoduje natomiast automatycznie, że decyzja ta również jest obarczona wadą nieważności. Nietrafny jest zatem w tej sytuacji jedyny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz w zw. z 7 k.p.a.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.