Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę [...] sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2014 r., uchylającą decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.
Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Starosta Krakowski zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], składającej się ze stalowej wieży kratowej o wysokości 59,45 m, anten sektorowych, anten radioliniowych, urządzeń sterujących pracą anten - na działce nr [...] w miejscowości [...]. Organ przyjął, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje tylko działkę zainwestowaną.
Wniosek o wznowienie powyższego postępowania złożyli: D. P. (właściciel dz. nr 922), W. K. (właściciel dz. nr [...] w S.), M. C. (właścicielka dz. nr 924 w S.), A. K. (władający dz. nr [...] w S.) i A. G. (właścicielka dz. nr [...] w S.).
Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. Starosta Krakowski na podstawie art. 149 § 1, art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 K.p.a. wznowił postępowanie zakończone ww. decyzją ostateczną, a następnie decyzją z dnia 3 lipca 2012 r. odmówił jej uchylenia uznając, że wnioskodawcom nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym jej wydaniem. Rozstrzygnięcie to zostało następnie uchylone w całości przez Wojewodę Małopolskiego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Skarga na tę ostatnią została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1388/12. Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że zachodzi przesłanka wznowienia, gdyż wnioskodawcy nie brali udziału w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Zakres oddziaływania inwestycji obejmuje działki sąsiednie w zakresie przekraczającym dopuszczalną gęstość mocy pola elektromagnetycznego.
Sąd podkreślił przy tym, że ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a obszar oddziaływania inwestycji to dwa różne pojęcia, które mogą być ze sobą zbieżne lub różnić się. Organ odwoławczy również trafnie wskazał, że w razie merytorycznego rozpoznania sprawy należy uwzględnić ukształtowanie terenu i porównać je z obszarami oddziaływania pól elektromagnetycznych. Koniecznym pozostaje także ustalenie podstawowych warunków technicznych pracy stacji bazowej telefonii już znajdującej się na działce nr [...], kątów azymutu anten tej stacji oraz równoważnej mocy promieniowanej izotropowo.
Ponownie rozpoznając sprawę, Starosta Krakowski decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. na podstawie art. 151 §1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 2011 r. Jak wskazał organ, w opracowaniu pn.: "kwalifikacja przedsięwzięcia" zostały uwzględnione zmieniające się rzędne terenu w odniesieniu do ukształtowania terenu pokazanego na mapie służącej do celów projektowych, zatwierdzonej decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Ponadto działka nr [...], jak i poddane analizie działki nr [...] w obrębie wyznaczonych w przestrzeni pól elektromagnetycznych o ponadnormatywnych wartościach, zlokalizowane są w terenach oznaczonych symbolem "R 1" - tereny upraw polowych z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod uprawy rolne, zadrzewienia, zakrzewienia.
W świetle zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na ich terenie nie ma możliwości budowy nowych obiektów kubaturowych. Biorąc pod uwagę minimalną odległość liczoną od poziomu terenu do najniższego punktu występującego w przestrzeni obszaru pola elektromagnetycznego o wartościach wyższych od dopuszczalnych dostępnych dla ludzi, Starosta przyjął, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji w całości zamyka się w granicach działki, na której stacja jest zlokalizowana, a wnioskodawcom nie przysługuje przymiot stron postępowania.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył D. P. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Wojewoda Małopolski na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem organu odwoławczego działki wnioskodawców (nr [...]) znajdują się w obszarze pola elektromagnetycznego o gęstości mocy > 0,1 W/m2 i w związku z tym znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Obszar, nad którym zlokalizowane jest pole przekraczające ww. wskaźnik należy uznać za obszar oddziaływania obiektu. Obszar terenów rolnych stanowi zaś obszar dostępny dla ludności. Z uwagi na powyższe, organ I instancji winien merytorycznie rozpoznać sprawę, uwzględniając ukształtowanie terenu oraz kąty azymutu dla poszczególnych anten. Prawidłowe ustalenie obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji wymaga z kolei ustalenia ponadnormatywnego zasięgu oddziaływania pól elektromagnetycznych i ich kumulacji oraz podstawowych warunków technicznych pracy stacji bazowej telefonii znajdującej się na działce nr [...].
Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] sp. z o.o., wnosząc o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji i zarzucając im naruszenie art. 138 § 2 K.p.a., art. 10 § 1 K.p.a., art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z załącznikiem nr 1 tabela 2 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) oraz art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska. Jak podkreśliła skarżąca Spółka, wydane w sprawie decyzje zostały doręczone D. L. zamiast spółce.
Ponadto, pola elektromagnetyczne o wartości gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m² będą występowały na wysokości, na której zabudowa jest niemożliwa. Zwrot z art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska "miejsca dostępne dla ludności" powinien być odnoszony do aktualnie istniejącego stanu zagospodarowani terenu, a nie potencjalnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie.
Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał ją za nieuzasadnioną.
Sąd stwierdził, iż przedmiotem kontroli była kwestia zasadności podjęcia przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej (art. 138 § 2 K.p.a.), wydanej w sprawie po raz drugi. Sąd podzielił przy tym konkluzje zawarte w nieprawomocnym wyroku wydanym w niniejszej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z dnia 30 listopada 2012 r., że w sprawie organ I instancji nieprawidłowo przyjął brak interesu prawnego innych, prócz inwestora, podmiotów i dlatego decyzję kasacyjną należy uznać za zgodną z prawem.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że pojęcie "obszaru oddziaływania inwestycji" (art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane) nie jest tożsame z pojęciem "miejsc dostępnych dla ludności", o jakich mowa w art. 124 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1232). Nie jest zatem uzasadnione twierdzenie, że skoro przestrzeń, w której ma znajdować się pole elektromagnetyczne o poziomie przekraczającym określony przepisami wskaźnik, nie jest dostępna dla ludzi, to właściciele nieruchomości znajdujących pod tą przestrzenią, nie są zainteresowani w sprawie. Źródłem interesu prawnego tych osób jest bowiem prawo własności nieruchomości, które nie ogranicza się tylko do powierzchni gruntu, lecz rozciąga się w przestrzeni. Kwestiami zupełnie odrębnymi jest to, czy przewidywana moc pola i jego rozmieszczenie powodują konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania i czy realizacja inwestycji doprowadzi do niezgodnej z prawem ingerencji w prawa właścicieli nieruchomości. Kwestie te mogą i winny być jednak badane dopiero w postępowaniu rozpoznawczym, prowadzonym z udziałem wszystkich stron.
Wskazując na podstawy prawne wznowienia postępowania i wydania decyzji przez organ I instancji (art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a.), Sąd przyjął, że organ przeprowadził tylko jeden etap postępowania wznowieniowego, tj. zbadał sprawę co do przyczyn wznowienia, a ustaliwszy negatywny wynika nie przeszedł do fazy postępowania rozpoznawczego. Nie można zatem wywodów organu odnosić do meritum sprawy, a jedynie do kwestii interesu prawnego wnioskodawców. Przyjęte w tym zakresie wnioski organu I instancji zdaniem Sądu są błędne. Słusznie zostało to dostrzeżone przez organ odwoławczy, który błędu organu I instancji naprawić samodzielnie nie mógł, gdyż musiałoby się to wiązać z przeprowadzeniem postępowania merytorycznego tylko w drugiej instancji, co stanowiłoby oczywistą obrazę zasady dwuinstancyjności.
Ostatecznie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym powodować jej uchylenie. Jej uzasadnieniu zarzucić jedynie można tyle, że zawiera sugestie co do merytorycznego rozpoznania sprawy. Tymi jednak organ I instancji związany nie jest. Ewentualne postępowanie rozpoznawcze przeprowadzi samodzielnie i wyda decyzję przy rozważeniu także przesłanek negatywnych opisanych w przepisie art. 146 K.p.a.
Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] sp. z o.o., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia w każdym z poniższych przypadków z osobna – mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- 1. art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez wadliwe wykonanie funkcji kontrolnej, zastosowanie normy art. 151 P.p.s.a. a co za tym idzie oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2014 r., uchylająca decyzję Starosty Krakowskiego z dnia [...] grudnia 2012 r. i przekazującą sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania naruszała normę art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez niezastosowanie oraz art. 138 § 2 K.p.a. poprzez zastosowanie, kiedy nie było ku temu podstaw;
- 2. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b i c P.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1, art. 40 § 1 i 2 K.p.a. poprzez niezastosowanie lub niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy decyzja Wojewody Małopolskiego w Krakowie z dnia [...] stycznia 2014 r., oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty w zakresie pozbawienia [...] możliwości udziału w sprawie, naruszała szereg ww. przepisów postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a owe naruszenia dają też podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;
- 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2014 r., w sytuacji, gdy Wojewoda Małopolski nie dokonał jakichkolwiek ustaleń i nie wypowiedział się, co do wystąpienia bądź nie podstaw wznowienia postępowania, zachowania przez strony terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, oceny upływu czasu i prawidłowości zakończenia postępowania wznowieniowego (zobacz art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a., art. 146 K.p.a., art. 149 K.p.a., art. 151 K.p.a.);
- 4. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu skarżonego wyroku wyjaśnienia, jakie ograniczenia w zagospodarowaniu terenu wprowadza występowanie nad nim w miejscach niedostępnych dla ludności pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2 oraz nie odniesienie się w do zarzutu naruszenia przez Wojewodę normy art. 10 § 1 K.p.a. poprzez kierowanie korespondencji w sprawie do D. L., którego pełnomocnictwo do reprezentacji skarżącej wygasło w dniu 13 września 2012 r.;
- 5. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm. – zwanej dalej P.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie to jest nie nieprawidłowe spełnienie funkcji kontrolnej, gdyż pomimo naruszenia przepisów prawa przez organ II instancji w decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wspomnianym wyroku oddalił skargę złożoną przez [...] na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] stycznia 2014 r.,
- - w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego:
- 6. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, ze zm. – zwanej dalej Prawem budowlanym) w zw. z załącznikiem nr 1 tabelą 2 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, iż obszar, nad którym zlokalizowane jest pole elektromagnetycznego o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2 (graniczna wartość gęstości mocy pola elektromagnetycznego dla miejsce/dostępnych dla ludności), należy uznać za obszar oddziaływania obiektu pomimo, że wspomniana gęstość mocy pola elektromagnetycznego nie występuje w miejscach dostępnych dla ludności;
- 7. przez błędną wykładnię normy art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.) polegającą na przyjęciu, iż przez zwrot "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć jako miejsca, na których może choćby potencjalnie powstać zabudowa zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, w tym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wskazując na powyższe, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Oceniając wniesioną kasację w granicach określonych treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, stwierdzić przede wszystkim trzeba, że podstawowe zagadnienie na tle niniejszej sprawy – co słusznie eksponował Sąd pierwszej instancji – dotyczyło zasadności podjęcia przez organ odwoławczy tzw. decyzji kasacyjnej (art. 138 § 2 K.p.a.). W tym też zakresie należało podzielić ocenę zawartą w zaskarżonym wyroku, że kwestia posiadania legitymacji w postępowaniu administracyjnym innych niż inwestor podmiotów, a więc również osób żądających wszczęcia postępowania wznowieniowego (wnioskodawców) została przesądzona we wcześniejszych wyrokach, zapadłych w niniejszej sprawie. Organ I instancji, ponownie rozpoznając sprawę, zignorował te wytyczne, powielając błędy popełnione w pierwszym postępowaniu, co słusznie doczekało się reakcji Wojewody Małopolskiego w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Staroście Krakowskiemu.
Jak stwierdzono bowiem w nieprawomocnym (na dzień wydania skarżonego orzeczenia) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1388/12 prawidłowa była ocena Wojewody Małopolskiego, że: "ustalenie obszaru oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga określenia obszaru, w zasięgu którego występują ponadnormatywne natężenia pola wyznaczone dla anten sektorowych stacji bazowej telefonii komórkowej w opracowaniach kwalifikacyjnych znajdujących się w aktach sprawy (...) Nie ulega przy tym najmniejszej wątpliwości, że obszar terenów rolnych stanowi właśnie obszar dostępny dla ludzi".
Sąd ten zaakceptował przy tym ustalenie organu odwoławczego, że: "w sytuacji, gdy organ odwoławczy ustalił, że jednak przesłanka wznowieniowa zaistniała w danej sprawie, to już ten fakt zobowiązywał organ I instancji także do merytorycznego rozpoznania sprawy. Podniesione w tym zakresie zarzuty Sąd uznał za niezasadne".
Konkludując powyższe, stwierdzić trzeba, że kwestia posiadania przez wnioskodawców legitymacji do występowania w niniejszym postępowaniu wznowieniowym została przesądzona w ww. wyroku. Ocena ta, pomimo że nieprawomocna na dzień orzekania przez organy administracyjne ponownie prowadzące postępowania, jak i rozpoznania sprawy przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonym wyrokiem, została ostatecznie zaakceptowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1016/13. W wyroku tym Sąd kasacyjny podkreślał, że "przepisy techniczne odnoszą się do badania wskaźnika gęstości mocy promieniowania elektromagnetycznego tylko w miejscach dostępnych dla ludzi (co ma miejsce na pewnej wysokości nad powierzchnią gruntu), nie znosi prawa właściciela takiej nieruchomości do udziału w postępowaniu mającym na celu ustalenie, czy rzeczywiście promieniowanie to nie naruszy jego interesu prawnego wynikającego m.in. z prawa własności (...) to zaś uzasadnia legitymację procesową do udziału w postępowaniu dla podmiotów posiadających prawo własności lub użytkowania wieczystego, których interes prawny w takim postępowaniu może zostać naruszony".
Ocena prawna zawarta w tym wyroku pozostaje przy tym w świetle art. 153 w związku z art. 170 P.p.s.a. wiążąca dla Sądu rozpoznającego niniejszą kasację i pomimo, że wyrażona po zapadnięciu wyroku Sądu pierwszej instancji pozostaje z nim zgodna, co z kolei nie pozwala na skuteczne kwestowanie skarżonego wyroku.
Nawiązując z kolei do argumentacji kasacji odnośnie zarzutów naruszenia prawa materialnego, stwierdzić trzeba, że pojęcia "nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu" (art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego) i "miejsc dostępnych dla ludzi" (art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska) nie są ze sobą tożsame. Przywoływanie zatem tego drugiego, gdy kluczowym dla wystąpienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. było ustalenie przesłanek z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należało uznać za nieuprawnione. Jak trafnie to konkludował Sąd pierwszej instancji, źródłem interesu prawnego wnioskodawców jest prawo własności, które rozciąga się w przestrzeni.
Z przyczyn powyżej wskazanych jako niezasadne należało ocenić zarzuty naruszenia: art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 w związku z art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 2 K.p.a. (zarzut 1), art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego (zarzut 6) oraz art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska (zarzut 7).
Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4, art. 146, art. 149 i art. 151 K.p.a. (zarzut 3). Kwestia badania warunków formalnych wznowienia postępowania (terminu i wskazania przesłanki wznowieniowej) była przedmiotem badania Starosty Krakowskiego w postanowieniu z dnia [...] maja 2012 r. i nie została zakwestionowana przez Sądy obu instancji orzekające na uprzednim etapie postępowania. Zgłaszanie tej kwestii na obecnym etapie postępowania kasacyjnego należało uznać za co najmniej spóźnione. Z kolei zagadnienie spełnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., jak powyżej wskazano, zostało również prawomocnie przesądzone.
Nie podlegał też uwzględnieniu zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 10 § 1 K.p.a. (zarzut 4). Uzasadnienie skarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane przepisem art. 141 § 4 elementy konstrukcyjne. Nie odniesienie się natomiast przez Sąd pierwszej instancji do zarzutu braku umocowania D. L. do działania w imieniu inwestora, o ile istotnie stanowiło o naruszeniu ww. przepisów, o tyle naruszenie to w okolicznościach niniejszej sprawy nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), bowiem uprawnienia procesowe skarżącej kasacyjnie Spółki nie zostały skutecznie ograniczone. Jak wynika z akt sprawy wniosek o pozwolenie na budowę z dnia 8 kwietnia 2011 r. został złożony przez pełnomocnika Spółki D. L. Na załączonym dokumencie pełnomocnictwa z dnia 13 września 2010 r. zapisano, że jest ono ważne przez okres dwóch lat od jego wystawienia, a więc wygasło z dniem 13 września 2012 r. Rację ma zatem strona skarżąca kasacyjnie, że ponownie prowadząc postępowanie organy obu instancji jak i Sąd pierwszej instancji zignorowały fakt, że ww. pełnomocnik utracił umocowanie do reprezentowanie inwestora.
Okoliczność ta jednak wobec prawidłowości decyzji kasacyjnej Wojewody Małopolskiego i konieczności ponownego przeprowadzenia postępowania nie miała znaczenia dla sprawy. Skoro, jak wyżej wyjaśniono, posiadanie legitymacji przez wnioskodawców i konieczność przeprowadzenia merytorycznego postępowania w sprawie wznowienia zostały przesądzone w wyroku z dnia 30 listopada 2012 r., to w toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego nie dokonano żadnych nowych ustaleń, czy ocen prawnych. Również na obecnym etapie postępowania aktualne pozostają wytyczne odnośnie konieczności przeprowadzenia postępowania rozpoznawczego z udziałem wszystkich stron. Z tych też przyczyn oddaleniu podlegał również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c P.p.s.a. w związku z art. 10 § 1 i art. 40 § 1 i 2 K.p.a. (zarzut 2).
Tym samym w toku ponownie prowadzonego postępowania Starosta Krakowski zobowiązany będzie do zapewnienia we wznowionym postępowaniu prawidłowego udziału inwestora. Z tych też przyczyn Sąd rozpoznający niniejszą kasację nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania sądowego z uwagi na śmierć Adama Kurka. Kwestia następstwa prawnego po tym wnioskodawcy winna zostać wyjaśniona przez organ w toku ponownie prowadzonego postępowania.
Ponieważ skarżąca kasacyjnie Spółka nie wykazała wadliwości przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji kontroli, jako niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. (zarzut 5).
W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił rozpoznawaną skargę kasacyjną.