Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2527/16

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 10 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 364/16, oddalił skargę K. S.A. z siedzibą w T. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wycofania z rynku oraz zakazu wprowadzania do obrotu partii produktu gotowego.

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...], w pkt 1 nakazał wycofanie z rynku oraz zakazał wprowadzania do obrotu partii produktu gotowego: L., oznaczonej numerem partii [...], według deklaracji producenta będącego żywnością gotową do spożycia, wyprodukowanej dnia 28 listopada 2015 r. w Zakładzie Produkcyjnym w K., [...], należącym do podmiotu K. S.A. w T.; w pkt 2 nałożył obowiązek podjęcia właściwych działań w zakładzie w celu ustalenia przyczyn niezadowalających wyników, aby zapobiec dalszemu występowaniu niedopuszczalnego zanieczyszczenia mikrobiologicznego. Z uwagi na uchybienia zagrażające zdrowiu lub życiu ludzkiemu, w oparciu o art. 77 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że w sprawozdaniu z badań z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...] przeprowadzonych przez Zakład Higieny Weterynaryjnej w S. Oddział w K., zawarto wyniki zleconych badań urzędowych, gdzie stwierdzono obecność Listeria monocytogenes w 25 g produktu gotowego L. (w 4-rech z 5-ciu badanych próbek produktu gotowego).

W wyniku dokonanych ustaleń Powiatowy Lekarz Weterynarii uznał, że wprowadzony do obrotu ww. środek spożywczy jest szkodliwy dla zdrowia lub życia człowieka - stosownie do art. 3 ust. 3 pkt 44 lit. b ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

K. S.A. w T. wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Szczecinie, decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Zdaniem organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie obecność drobnoustroju chorobotwórczego Listeria monocytogenes w badanych próbkach produktu stanowi naruszenie art. 7 ust. 2, pkt 1.2 rozdziału 1 załącznika I rozporządzenia (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 338, 22.12.2005, str. 1 ze zm.) badanego parametru obecność Listeria monocytogenes w 25 g. Kwestionowany produkt został wyprodukowany w zakładzie skarżącego w K. z półproduktu [...] oznaczonego numerem śródprodukcyjnym [...], o wielkości partii 2838 kg. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z przedstawioną kartą charakterystyki produktu "[...]" nr [...] i "[...]" nr [...], skarżąca Spółka ustaliła wymagania mikrobiologiczne dla Listeria monocytogenes < 10 jtk/1g w zakresie limitu przejściowego na wyjściu z zakładu oraz max 100 jtk/1g dla produktów wprowadzanych do obrotu w ciągu okresu przydatności do spożycia.

Pracownik PIW w K. w dniu 2 grudnia 2015 r. dostarczył do laboratorium Zakładu Higieny Weterynaryjnej w K. 5 próbek L., pobranych w magazynie produktu gotowego w zakładzie skarżącego w K., z protokołem pobrania próbek nr [...] z [...] grudnia 2015 r. Próbki te zostały zbadane zarówno na obecność Listeria monocytogenes w 25 g, jak i na ilość tego drobnoustroju w 1 g. Organ I instancji, po otrzymaniu w dniu 8 grudnia 2015 r. sprawozdania z badań, dokonał analizy składanych przez stronę dokumentów w ramach prowadzonego nadzoru w zakresie dowodów, na których podmiot oparł kwalifikację kwestionowanego produktu do grupy produktów żywności gotowej do spożycia, w której możliwy jest wzrost Listeria monocytogenes, odpowiadającej wymaganiom pkt 1.2 rozdziału 1 załącznika I rozporządzenia (WE) nr 2073/2005, przyjmując limit Listeria monocytogenes do 100 jtk/g dla produktów wprowadzanych do obrotu w ciągu okresu przydatności do spożycia.

Producent nie wykazał w sposób zadowalający dla właściwego organu, że produkt L. nie przekroczy limitu 100 jtk/g w całym okresie przydatności do spożycia. Z przedstawionej w sprawie dokumentacji wynika, że "S." nie może stanowić materiału dowodowego w sprawie, gdyż dotyczy [...]. Nie jest to ten sam produkt co [...] lub też [...]. Według organu II instancji PLW w K. prawidłowo zakwalifikował produkt do kategorii opisanej w pkt 1.2. jako "Żywność gotowa do spożycia, w której możliwy jest wzrost Listeria monocytogenes, niebędąca żywnością przeznaczoną dla niemowląt ani żywnością specjalnego medycznego przeznaczenia", dla której organ I instancji przyjął parametr do zbadania nieobecność Listeria monocytogenes w 25g. Badania tego produktu muszą zostać wykonane "przed wyjściem żywności spod bezpośredniej kontroli przedsiębiorstwa sektora spożywczego, które jest jego producentem".

Odnosząc się do zarzutu oparcia zaskarżonej decyzji na protokole z kontroli nr [...] z [...] grudnia 2015 r., który nie zawiera zakresu i skutków ujawnionych nieprawidłowości, naruszając tym samym art. 19 d ust. 1 pkt 5 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, organ II wyjaśnił, że zarzut ten jest uzasadniony, ale nie ma istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Organ I instancji oparł decyzję na sprawozdaniu z badania próbek produktu L., a formularz protokołu wykorzystał do udokumentowania ustaleń dochodzenia, zidentyfikowania partii produktu, jego ilości i dystrybucji.

Skargą K. Spółka Akcyjna w T. zaskarżyła powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 134 w zw. z art. 40 § 2 k.p.a., poprzez niewydanie w sprawie postanowienia o niedopuszczalności odwołania, pomimo iż zaistniały ku temu przesłanki; art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która jest "niewykonalna", gdzie niewykonalność ta ma charakter trwały; art. 7 w związku z art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., w ten sposób, że w toku postępowania organ II instancji (podobnie jak organ I instancji) nie oparł swojej decyzji na całości materiału dowodowego, który winien być rozpatrzony w sprawie, a przeto błędnie ustalił stan faktyczny sprawy; art. 107 § 3 oraz art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a., poprzez przyjęcie, jako udowodnionego faktu, iż w sprawie występują okoliczności wpływające na zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, pomimo, iż zebrane w toku postępowania dowody wyraźnie temu przeczą; art. 107 § 3 oraz art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób niezgodny ze stanem faktycznym sprawy oraz z pominięciem norm materialnego i proceduralnego prawa administracyjnego; art. 107 § 3 oraz art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu skarżonej decyzji do wszystkich zarzutów, które podmiot sektora spożywczego zawarł w odwołaniu; art. 19f w zw. z art. 19d ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej w zw. z art. 6, art. 9 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która została wydania na podstawie protokołu kontroli, który został sporządzony niezgodnie z wymogami określonymi przez ww. ustawę, mianowicie protokół nie ujawniał nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli, ich zakresu oraz skutków; załącznika I, rozdział I, pkt 1.2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych, poprzez przyjęcie, iż przedsiębiorstwo sektora spożywczego K. S.A. nie wykazało w sposób zadowalający, że ww. produkt nie przekroczy limitu 100 jtk/g Listeria monocytogenes w całym okresie przydatności do spożycia; art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych, poprzez przyjęcie, że skarżący wprowadza na rynek środki spożywcze niezgodne z wskazanymi w rozporządzeniu kryteriami mikrobiologicznymi.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia 3 czerwca 2016 r. skarżąca wskazała, że organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę nie odniósł się do części zarzutów postawionych w skardze, nie rozpatrzył wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz, że protokół kontroli z dnia 8 grudnia 2015 r. nie został przez skarżącą podpisany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zdaniem Sądu nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że organ odwoławczy nie powinien rozpatrywać wniesionego przez pełnomocnika skarżącej odwołania, lecz wydać postanowienie o jego niedopuszczalności, z uwagi na niedoręczenie decyzji organu I instancji ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. W chwili wydawania decyzji organ I instancji nie miał wiedzy o ustanowieniu pełnomocnika, bowiem pełnomocnictwo zostało nadane drogą elektroniczną i wpłynęło do urzędu już po nadaniu decyzji w urzędzie pocztowym.

Nie można zatem przyjąć, że pełnomocnik został ustanowiony w postępowaniu przed organem I instancji. Ponadto gdy z okoliczności sprawy wynika, iż pominięcie pełnomocnika nie wywołuje dla strony żadnych ujemnych skutków, nie ma potrzeby ponownego doręczenia decyzji na ręce pełnomocnika. Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że po doręczeniu decyzji stronie pełnomocnik zapoznał się z jej treścią i w terminie wniósł odwołanie. Bezcelowe jest zatem doręczenie decyzji pełnomocnikowi, którą już ją otrzymał od strony i z zachowaniem terminu wniósł od niej odwołanie. Z powyższych względów za nietrafny Sąd uznał zarzut skargi naruszenia art. 134 w związku z art. 40 § 2 k.p.a.

W ocenie Sądu zaskarżonej decyzji nie można również zarzucić naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż treść decyzji organu I instancji nie budzi wątpliwości co do sposobu jej wykonania. Jeżeli bowiem skarżąca w chwili doręczenia decyzji organu I instancji zdążyła już wprowadzić produkt do obrotu, to powinna go wycofać, a jeżeli produkt nadal znajduje się w magazynie wyrobów gotowych, to nie powinna wprowadzać go do obrotu. Dlatego rozstrzygnięcie sformułowane w pkt 1 decyzji organu I instancji uznać należy za prawidłowe.

Zdaniem Sądu również pkt 2 rozstrzygnięcia decyzji organu I instancji znajduje oparcie w przepisach prawa, konkretnie w treści art. 7 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (Dz.Urz. UE L 338, 22.12.2005, str. 1 ze zm.) oraz w preambule do ww. rozporządzenia (pkt 5 i 23). Z ww. uregulowań jednoznacznie wynika, że na przedsiębiorstwie sektora spożywczego spoczywa obowiązek podjęcia takich działań w procesie produkcji żywności, aby produkt końcowy nie stanowił zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego. A w przypadku stwierdzenia, że wyniki badania nie spełniają kryteriów określonych w załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 - podjęcia działań w celu ustalenia przyczyn niezadowalających wyników. Przy czym dobór odpowiednich środków pozostawiony został do uznania przedsiębiorstwa. Organ I instancji nie miał zatem obowiązku szczegółowego wskazywania, jakie środki zaradcze powinna podjąć skarżąca w celu ustalenia przyczyn niezadawalających wyników badań.

W ocenie Sądu nie ma wątpliwości, że uzyskane wyniki badania przedmiotowego produktu nie spełniają kryteriów określonych w załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005. W zaskarżonej decyzji wyjaśniono dokładnie kwestię kwalifikacji kontrolowanego produktu do grupy określonej jako żywność gotową do spożycia, w której możliwy jest wzrost Listeria monocytogenes, czyli kwalifikacji z pkt 1.2 rozdziału 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005. Odnośnie limitu obecności Listeria monocytogenes w badanych próbkach produktu Sąd wskazał, że w pkt 1.2 wskazane zostały dwa limity, w każdym przypadku dla 5 próbek. W sprawie zastosowano limit "nieobecne w 25g" i badanie dla tego limitu wykazało obecność Listeria monocytogenes w 25 g w czterech z pięciu pobranych próbek. W odniesieniu do zarzutu strony, że organ nie wykazał w żaden sposób, aby parametr 100 jtk/g kolonii Listeria monocytogenes został w produkcie przekroczony w ciągu okresu przydatności do spożycia, Sąd zauważył, że ciężar wykazania, że ten parametr nie zostanie przekroczony, spoczywa na producencie a nie na organie.

W zaskarżonej decyzji organ wskazując na nieprzedłożenie przez producenta odpowiednich wyników badań przeprowadzonych we właściwym okresie, jasno, a przy tym przekonująco wyjaśnił dlaczego przedstawione dowody nie stanowią wykazania tej okoliczności w sposób dostatecznie zadawalający dla organu. Organ powiatowy wskazał, że dokument pochodzący z laboratorium Silliker oznaczony S. nie może stanowić materiału dowodowego w sprawie, gdyż dotyczy produktu wędzonego pakowanego w vaccum. Natomiast w drugim dokumencie - Report numer: [...] Study challenge test of Listetiu monocytogenes in salmon marinated sliced packaged in MAP (Finał report) podano, że dotyczy to [...] pakowanego w MAP o składzie 70% N2 i 30% CO2. Brak natomiast informacji odnośnie daty dostarczenia prób do laboratorium, daty przeprowadzania badania, danych na temat produktu, a mianowicie, brak dokładnego opisu składników znajdujących się w produkcie, brak informacji o zastosowanej technologii suszenia w temperaturze między 17°C a 20 °C filetów ryby uprzednio poddanej procesowi marynowania.

Brak informacji o składzie zastosowanej marynaty. Mając na uwadze powyższe za prawidłowe Sąd uznał ustalenia faktyczne stanowiące podstawę do zastosowanej przez organy weterynaryjne sankcji administracyjnej. Skoro kontrola przedmiotowego produktu wykazała, że zawiera on zanieczyszczenia mikrobiologiczne, to zgodnie z przepisem art. 3 ust. 3 pkt 44 lit. b ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (j.t. Dz.U. z 2015 r. poz. 594 ze zm.) uznać należało go za środek spożywczy szkodliwy dla zdrowia lub życia człowieka, ponieważ jest to środek spożywczy, którego spożycie w warunkach normalnych i zgodnie z przeznaczeniem może spowodować negatywne skutki dla zdrowia lub życia człowieka. Zdaniem Sądu nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że przepis art. 19 rozporządzenia nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U.

L31 z 01/02/2002 ze zm.) nie może stanowić podstawy do nakazania wycofania produktu z rynku. Do treści tego przepisu odsyła art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2073/2005, w którym wskazano na obowiązek wycofania z obrotu produktu, co do którego badania zgodności z kryteriami bezpieczeństwa żywności dadzą niezadowalające wyniki, co miało miejsce w stosunku do wyprodukowanego przez skarżącą L. Powyższej oceny, wynikającej z przeprowadzonych przez laboratorium Zakładu Higieny Weterynaryjnej w K. badań mikrobiologicznych, nie zmienia fakt wydania decyzji na podstawie protokołu kontroli, który został sporządzony niezgodnie z wymogami określonymi przez art. 19f w związku z art. 19d ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, tj. brak opisania w protokole nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli, ich zakresu oraz skutków oraz brak podpisu strony kontrolowanej na protokole.

Sąd zgodził się z organem odwoławczym, że wskazane braki protokołu pozostają bez wpływu na wynik sprawy w sytuacji, gdy nieprawidłowości potwierdzone zostały wynikami badań laboratoryjnych, a sam protokół został stronie doręczony, co potwierdziła składając podpis w odpowiedniej rubryce tego protokołu.

Sąd nie podzielił także stanowiska Spółki, że organy powinny się wstrzymać się z wydaniem decyzji do czasu zakończenia wszczętego wnioskiem skarżącej z dnia 21 kwietnia 2015 r. postępowania o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, iż Zakład Produkcyjny w K. wykazał w sposób zadowalający dla właściwego organu, że produkowane w ww. zakładzie produkty gotowe: [...] i [...], nie przekroczą limitu 100 jtk/g Listeria monocytogenes w ciągu całego okresu przydatności do spożycia, wobec czego ww. zakład może stosować limit 100 jtk/g w całym okresie przydatności do spożycia. Idąc za tokiem rozumowania skarżącej zaświadczenie we wskazanym wyżej zakresie byłoby wiążące dla organów w innych postępowaniach dotyczących produkowanych przez skarżącą wyrobów gotowych. Zdaniem Sądu jest to niedopuszczalne, bowiem oznaczałoby przeniesienie postępowania dowodowego z postępowania rozpoznawczego do uproszczonego trybu postępowania zaświadczeniowego.

Nie zasługiwał, w ocenie Sądu na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 107 § 3 oraz art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ odwoławczy do prawidłowości podania przez organ I instancji podstawy prawnej nadania swojej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wskazane naruszenie nie miało bowiem istotnego wpływu na wynik sprawy a decyzja organu I instancji jest prawidłowa w tym zakresie. Organ I instancji przywołał jako podstawę prawną nadania rygoru przepis art. 108 § 1 k.p.a., zgodnie z którym rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego.

W ocenie Sądu materiał dowodowy został w niniejszej sprawie zebrany w sposób wystarczający dla wydania orzeczenia, a jego ocena mieści się w granicach art. 80 k.p.a. Zważywszy na treść uzasadnień zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, w toku rozumowania tych organów nie można dopatrzeć się dowolności, dlatego niezasadne są zarzuty naruszenia art. 107 § 3 oraz art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a. Sąd wskazał ponadto, że kontroli Sądu podlega zaskarżona decyzja, a nie odpowiedź organu na skargę. Dlatego ewentualne braki odpowiedzi na skargę pozostają bez wpływu na legalność zakażonej decyzji.

Skargą kasacyjną K. S.A. z siedzibą w T. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

1. I. przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
2. 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), w powiązaniu z niżej wskazanymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), poprzez nieuzasadnione nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przepisów ww. ustawy, tj.:
3. - art. 6 i art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuzasadnione nieprzyjęcie przez Sąd I instancji, że organ II instancji wydał decyzję z istotnym naruszeniem ww. przepisów, pomimo nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez organy, w tym w związku z nieprzyjęciem jako dowodów w sprawie dokumentów wnoszonych przez skarżącą, w tym wskazujących, że przedsiębiorstwo sektora spożywczego K. S.A. wykazało w sposób zadowalający, że przedmiotowe produkty nie przekroczą limitu 100 jtk/g Listeria monocytogenes w całym okresie przydatności do spożycia;
4. - art. 107 § 3 oraz art. 6, art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez przyjęcie przez organy jako udowodnionego faktu, iż w sprawie występują okoliczności wpływające na zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, pomimo, iż zebrane w toku postępowania dowody wyraźnie temu przeczą;
5. 2) art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. z dnia [...] grudnia 2015 r., która to decyzja jest oczywiście "niewykonalna", gdzie niewykonalność ta ma charakter trwały;
6. 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegającego na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób wewnętrznie niespójny, tj. przywołanie przez ten Sąd rzekomych faktów, które nie są zgodne ze stanem faktycznym sprawy oraz pominięcie oraz niewłaściwe zastosowanie i błędna wykładnia materialnego i proceduralnego prawa administracyjnego, co w efekcie uniemożliwia instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku;
7. 4) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie całokształtu okoliczności faktycznych oraz prawnych aspektów sprawy, w tym w szczególności nieuwzględnienie zasadnej argumentacji skarżącej dotyczącej naruszeń prawa przez organ I jak i II instancji w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego;
8. 5) art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez brak przeprowadzenia kontroli (niewłaściwa ocena prawna i faktyczna sprawy) działalności organów Inspekcji Weterynaryjnej w zakresie prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w decyzjach organów I, jak i II instancji;
9. II. przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
10. 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Szczecinie prawidłowo zinterpretował i zastosował art. 19f w zw. z art. 19d ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, poprzez przyjęcie, iż protokół kontroli, który został sporządzony niezgodnie z wymogami określonymi przez ww. przepisy prawa może stanowić podstawę działań organów administracji publicznej, w sytuacji, gdy protokół taki nie powinien stanowić takowej podstawy;
11. 2) art. 3 ust. 1 lit. a) i b) oraz ust. 2 w zw. z załącznikiem I rozdział 1 pkt 1.2 oraz interpretacją wyników badań Listeria monocytogenes w żywności gotowej do spożycia rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych, w zakresie odnoszącym się do regulacji dotyczącej interpretacji wyników badań i przyjęcia kryterium limitu Listeria monocytogenes 100 jtk/g poprzez bezpodstawne niezastosowanie tego kryterium w sytuacji, gdzie organy obu instancji nie uzasadniły - nie dokonały jakiejkolwiek wykładni - braku w ich ocenie możliwości zastosowania wobec przedmiotowych produktów skarżącej kryterium limitu 100 jtk/g Listeria monocytogenes w całym okresie przydatności do spożycia, w sytuacji, gdzie przedsiębiorstwo sektora spożywczego K. S.A. wykazało w sposób zadowalający, że ww. produkty nie przekroczą limitu 100 jtk/g Listeria monocytogenes w całym okresie przydatności do spożycia;
12. 3) art. 3 ust. 1 lit. a) i b) oraz ust. 2 w zw. z załącznikiem I rozdział 1 pkt 1.2 (w tym z uwzględnieniem przypisu 7) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych, w zakresie kryterium limitu Listeria monocytogenes nieobecne w 25 g poprzez bezpodstawne zastosowanie tego kryterium w sytuacji, gdzie organy obu instancji nie uzasadniły - nie dokonały jakiejkolwiek wykładni - braku w ich ocenie możliwości zastosowania wobec przedmiotowych produktów skarżącej kryterium limitu 100 jtk/g Listeria monocytogenes w całym okresie przydatności do spożycia, w sytuacji, gdzie przedsiębiorstwo sektora spożywczego K. S.A. wykazało w sposób zadowalający, że ww. produkty nie przekroczą limitu 100 jtk/g Listeria monocytogenes w całym okresie przydatności do spożycia;
13. 4) art. 3 ust. 1 lit. a) i b) oraz ust. 2 w zw. z załącznikiem I rozdział 1 pkt 1.2 (w tym z uwzględnieniem przypisu 7) oraz interpretacją wyników badań Listeria monocytogenes w żywności gotowej do spożycia rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych, w zakresie odnoszącym się do regulacji dotyczącej interpretacji wyników badań i możliwości przyjęcia kryterium limitu Listeria monocytogenes 100 jtk/g, poprzez jego błędną wykładnię, a właściwie brak jakiejkolwiek wykładni tej złożonej regulacji, tj. nie wyjaśnienie, w jaki sposób - jakimi metodami czy też dokumentami - producent ma możliwość wykazania, iż w żywności gotowej do spożycia, w której możliwy jest wzrost Listeria monocytogenes, przed wyjściem tej żywności spod bezpośredniej kontroli przedsiębiorstwa sektora spożywczego, które jest jego producentem, nie przekroczy limitu 100 jtk/g w ciągu całego okresu przydatności do spożycia, w sytuacji, gdzie wedle skarżącej właściwa wykładania wskazuje, iż do wykazania możliwości zastosowania ww. kryterium wystarczające są - tak, jak w przedmiotowej sprawie zrobiła to skarżąca - stosowne wyniki badań laboratoryjnych, dane historyczne, opisy procesów produkcji, zgodnie z wytycznymi Komisji Europejskiej;
14. 5) art. 19 ust. 1-4 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu, podczas gdy nie znajduje on zastosowania w przedmiotowej sprawie;
15. 6) art. 14 ust. 1-9 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż w przedmiotowej sprawie produkt - L. (numer partii: 469006) powinien być uznany za niebezpieczny środek spożywczy;
16. 7) art. 77 ustawy z dnia 25 sierpnia 2005 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, poprzez uznanie, iż Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. prawidłowo zastosował ww. przepis, a przeto, że decyzji z mocy prawa powinien być nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

Z uwagi na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że pkt 2 decyzji organu I instancji, z uwagi na jego niejasne i nieprecyzyjne sformułowanie, jest niewykonalny. Zwrócono też uwagę, powołując się na art. 19d ust. 1 pkt 10 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, że protokół kontroli powinien zawierać podpisy kontrolującego i kierownika podmiotu kontrolowanego albo osoby przez niego upoważnionej oraz miejsce i datę podpisania protokołu kontroli - brak podpisu osoby upoważnionej do działania w imieniu zakładu kontrolowanego powoduje bowiem skutek w postaci braku protokołu kontroli. Taki dokument można traktować co najwyżej jako adnotację służbową mającą znaczenie pomocnicze. Dokument taki nie może stanowić natomiast podstawy do dalszych działań organu, w tym zaleceń pokontrolnych, jak również nałożenia kary za nieprzestrzeganie wymagań sanitarnych.

Ponadto organ I instancji, pomimo określonych w art. 19d ust. 1 pkt 5 ww. ustawy wymogów, nie wskazał w protokole, czy, i jeżeli tak, to jakie konkretnie przepisy obowiązującego prawa żywnościowego oraz weterynaryjnego zostały naruszone.

Spółka stwierdziła również, że w każdym przypadku, gdy producent jest w stanie wykazać, że produkt nie przekroczy limitu 100 jtk/g obecności Listeria monocytogenes, to ten limit powinien mieć zastosowanie. Ponadto, zdaniem skarżącej, organ szczegółowo nie uzasadnił nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie – radca prawny A. A. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zwrot kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie może odnieść zamierzonego skutku, a to z poniższych względów.

Po pierwsze, nie są usprawiedliwione zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 ust. 1 lit. a) i b) oraz ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 2005.338.1 ze zm.- dalej: rozporządzenie Komisji (WE) nr 2073/2005) w związku z pkt 1.2 Rozdziału 1- "Kryteria bezpieczeństwa żywności" Załącznika I – "Kryteria mikrobiologiczne dotyczące środków spożywczych" tegoż rozporządzenia oraz zawartą w nim interpretacją wyników badań Listeria monocytogenes w żywności gotowej do spożycia.

Naruszenia tych przepisów strona upatruje w zastosowaniu w niniejszej sprawie limitu - nieobecne w 25 g, podczas gdy – zdaniem Spółki – winien znaleźć zastosowanie limit 100 jtk/g. Z takim stanowiskiem strony skarżącej nie można się zgodzić. Wbrew stanowisku strony skarżącej organy w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowały limit - nieobecne w 25 g, gdyż limit 100 jtk/g nie mógł znaleźć zastosowania w przypadku przedmiotowego produktu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie organy zastosowały właściwy limit, gdyż brak było – jak zasadnie uznały organy i Sąd pierwszej instancji – podstaw, aby przyjąć, że powinien mieć zastosowanie limit 100 jtk/g. A mianowicie, aby można było do żywności gotowej do spożycia, w której możliwy jest wzrost h. monocytogenes, niebędącej żywnością przeznaczoną dla niemowląt ani żywnością specjalnego medycznego przeznaczenia, tj. jako żywności, o której mowa w pkt 1.2. zastosować limit 100 jtk/g, muszą być spełnione określone warunki.

Jak wynika z objaśnienia (5), które należy stosować do punktu 1.2. Załącznika I, wymagania i limit 100 jtk/g stosuje się, o ile producent jest w stanie wykazać w sposób zadawalający dla właściwego organu, że produkt nie przekroczy limitu 100 jtk/g w całym okresie przydatności do spożycia. Dane przedsiębiorstwo może w ciągu procesu określać limity przejściowe, które powinny być wystarczająco niskie, aby zagwarantować, że limit 100 jtk/g nie będzie przekroczony na koniec okresu przydatności do spożycia.

Jeżeli zaś producent nie jest w stanie wykazać w sposób zadawalający dla właściwego organu, że produkt nie przekroczy limitu 100 jtk/g w ciągu całego okresu przydatności do spożycia, to wówczas stosuje się limit - nieobecne w 25 g. To kryterium stosuje się do produktów przed ich wyjściem spod bezpośredniej kontroli przedsiębiorstwa sektora spożywczego, które jest jego producentem - objaśnienie (7).

A zatem, rozporządzenie Komisji (WE) nr 2073/2005 uzależnia stosowanie limitu 100 jtk/g bądź limitu - nieobecne w 25 g od tego, czy producent jest czy też nie jest w stanie wykazać w sposób zadawalający dla właściwego organu, że produkt nie przekroczy limitu 100 jtk/g w ciągu całego okresu przydatności do spożycia. Podkreślić przy tym należy, iż przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 uznaniu organu pozostawiają ocenę, czy producent w sposób zadawalający wykazał spełnienie przesłanki warunkującej stosowanie limitu 100 jtk/g. Organ w konkretnym przypadku decyduje, czy wykazanie spełnienia przesłanki warunkującej stosowanie limitu 100 jtk/g uznać za zadawalające, czy też przyjąć, że producent nie wykazał, iż w przypadku danego produktu należy stosować ten limit. Użycie sformułowania "w sposób zadawalający dla właściwego organu", należącego do kategorii pojęć nieostrych (niedookreślonych), łączy się z pewnym luzem decyzyjnym, przy czym od właściwego uzasadnienia decyzji organu będzie zależała ocena, czy w danym przypadku organ działa w granicach obowiązującego prawa. Użycie tego sformułowania daje organowi prowadzącemu pewną swobodę w ocenach, jednak swoboda ta nie może oznaczać dowolności.

W przypadku produktu należącego do kategorii z poz. 1.2. Załącznika I, tj. do żywności gotowej do spożycia, w której możliwy jest wzrost h. monocytogenes, niebędącej żywnością przeznaczoną dla niemowląt ani żywnością specjalnego medycznego przeznaczenia, żywność musi co do zasady spełniać limit - nieobecne w 25 g. A tylko w przypadku wykazania przez producenta w sposób zadawalający organ, że produkt nie przekroczy limitu 100 jtk/g w ciągu całego okresu przydatności do spożycia, zastosowanie znajduje limit 100 jtk/g.

Jeżeli wolą skarżącej Spółki było uzyskanie stosowania do produktu gotowego L. (kategoria produktów z poz. 1.2. Załącznika I) limitu 100 jtk/g, to winna zadbać o to, aby uzyskać wyniki miarodajnych badań pozwalających przyjąć, że produkt nie przekroczy limitu 100 jtk/g w ciągu całego okresu przydatności do spożycia. Takimi miarodajnymi badaniami i wynikami badań potwierdzającymi spełnianie przez produkt tego wymogu strona nie dysponuje.

Wprawdzie strona zawarła określone dane w opisie produktu, w specyfikacji, to jednak zauważyć należy, iż producent danego produktu winien dysponować określonymi wynikami badań potwierdzającymi te dane. Aby organ mógł stwierdzić, czy opis produktu jest zgodny z rzeczywistością i specyfikacja zawiera dane odzwierciedlające stan rzeczywisty, muszą istnieć dokumenty (dowody) potwierdzające taki stan. Przede wszystkim za takie dowody należy uznać wyniki miarodajnych badań. Oznacza to, że producent winien wykazać organowi, że dane zawarte w opisie produktu, w specyfikacji są zgodne ze stanem rzeczywistym, znajdują potwierdzenie w dowodach (dokumentach), którymi producent dysponuje i które może organowi przedstawić dla wykazania "w sposób zadawalający dla właściwego organu", iż do danego produktu winien być stosowany limit 100 jtk/g, gdyż produkt nie przekroczy limitu 100 jtk/g w ciągu całego okresu przydatności do spożycia.

Z powyższych względów do przedmiotowego produktu nie mógł być stosowany limit 100jtk/g, lecz winien być stosowany limit - nieobecne w 25 g.

W dniu 8 grudnia 2015r. upoważniony inspektor Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w K., pobrał 5 próbek produktu gotowego L. (nr partii [...]) do badań laboratoryjnych z magazynu produktu gotowego w Zakładzie w K.. W sprawozdaniu z badań Nr [...] dnia [...] grudnia 2015 r., przeprowadzonych przez Zakład Higieny Weterynaryjnej w S. Oddział w K., stwierdzono obecność Listeria monocytogenes w 25g w czterech badanych próbkach produktu gotowego (nr [...],[...],[...] i [...]).

W przypadku L. monocytogenes w żywności gotowej do spożycia, w której możliwy jest wzrost L. monocytogenes (przed wyjściem tej żywności spod bezpośredniej kontroli przedsiębiorstwa sektora spożywczego, które jest jego producentem, jeśli producent nie jest w stanie wykazać, że produkt nie przekroczy limitu 100 jtk/g w ciągu całego okresu przydatności do spożycia) produkt posiada jakość zadowalającą, jeśli we wszystkich próbkach nie stwierdzono obecności bakterii. Jeśli zaś obecność bakterii stwierdzono choćby w jednej próbce jakość produktu jest niezadawalająca.

Jak już wyżej wskazano, jakość produktu jest niezadawalająca w rozumieniu przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005, jeśli obecność bakterii stwierdzono choćby w jednej próbce. W niniejszej sprawie obecność bakterii stwierdzono aż w 4 próbkach, a zatem nie może być żadnych wątpliwości co do prawidłowości stwierdzenia przez organy, że produkt gotowy L. jest szkodliwy dla zdrowia lub życia człowieka, gdyż zawiera zanieczyszczenia mikrobiologiczne w ilościach przekraczających dopuszczalne poziomy określone w rozporządzeniach Unii Europejskiej. To zaś oznacza, że organy były uprawnione do wydania kwestionowanych przez stronę decyzji. Stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (t.j. Dz. U. z 2010r., Nr 136, poz. 914 ze zm.- aktualnie tj. Dz. U. z 2015r. poz. 594) produkty niespełniające wymagań prawa żywnościowego nie mogą być oznakowane i wprowadzane do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako żywność.

Ustawa ta za środek spożywczy szkodliwy dla zdrowia lub życia człowieka - środek spożywczy, którego spożycie w warunkach normalnych i zgodnie z przeznaczeniem może spowodować negatywne skutki dla zdrowia lub życia człowieka, w szczególności, jeżeli zawiera substancje zanieczyszczające lub zanieczyszczenia mikrobiologiczne w ilościach przekraczających dopuszczalne poziomy określone w rozporządzeniach Unii Europejskiej oraz inne zanieczyszczenia - art. 3 ust. 3 pkt 44 lit. b tej ustawy.

Skoro w niniejszej sprawie produkt gotowy L. nie spełnia wymogów określonych dla żywności należącej do kategorii, o jakiej mowa w poz. 1.2. Załącznika I rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005, tj. limitu nieobecne w 25 g, to tym samym produkt ten zawiera substancje zanieczyszczające lub zanieczyszczenia mikrobiologiczne w ilościach przekraczających dopuszczalne poziomy określone w rozporządzeniach Unii Europejskiej. To zaś oznacza, że jako środek spożywczy szkodliwy dla zdrowia lub życia człowieka – w rozumieniu ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia – nie może być wprowadzany do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jako żywność, a jeśli został wprowadzony do obrotu winien być wycofany. Powyższe okoliczności stanowiły przesłankę wydania decyzji przez organ, a nie kwestie dotyczące protokołu kontroli. Podkreślić należy, iż stosownie do art. 54 ust. 1 "Działanie w przypadku niezgodności" rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U.UE.L.2004.165.1) w sytuacji, gdy właściwy organ wykryje niezgodności, podejmuje on działanie zapewniające, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze.

Podczas decydowania, jakie podjąć działanie, właściwy organ uwzględnia rodzaj niezgodności oraz poprzednie dane podmiotu gospodarczego w zakresie niezgodności. Działanie takie zawiera, gdzie jest to stosowne, środki wskazane w ust. 2, w tym ograniczenie lub zakaz wprowadzania do obrotu żywności (lit.a) oraz wszelkie inne (niż wymienione w lit. a - g) środki jakie właściwy organ uznaje za właściwe (lit. h). Nadto, przepis art. 7 "Niezadowalające wyniki" rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073/2005 w ust. 2 stanowi, że jeśli badania zgodności z kryteriami bezpieczeństwa żywności określonymi w rozdziale 1 załącznika I dadzą niezadowalające wyniki, dany produkt lub partia środków spożywczych powinny zostać wycofane z obrotu lub od konsumenta zgodnie z art. 19 rozporządzenia (WE) nr 178/ 2002.

Z tych względów chybiony jest zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 19f w zw. z art. 19d ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej. Sądowi pierwszej instancji nie można także skutecznie zarzucić naruszenia art. 14 ust. 1-9 i art. 19 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 z dnia 28 stycznia 2002 r. Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U.UE.L.2002.31.1).

W tym stanie rzeczy nieusprawiedliwione są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) p.p.s.a. w związku z art. 6 i art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1i art. 107 § 3 k.p.a.

Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., albowiem nie można podzielić stanowiska skarżącej Spółki, iż decyzja jest oczywiście "niewykonalna", a niewykonalność ta ma charakter trwały. Powiatowy Lekarz Weterynarii w K. decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...] nakazał stronie skarżącej wycofanie z rynku oraz zakazał wprowadzania do obrotu partii produktu gotowego L., oznaczonej numerem partii [...]. Tak sformułowane rozstrzygnięcie decyzji jest prawidłowe i nadaje się do wykonania. Decyzja nie jest niewykonalna, lecz uwzględnia sytuację, gdy część partii danego produktu jest już wprowadzona do obrotu, a pozostałą część partii producent może jeszcze wprowadzić do obrotu. Wówczas do części partii produktu wprowadzonej już do obrotu znajduje zastosowanie nakaz wycofania jej z obrotu, a do części partii produktu nie wprowadzonej jeszcze do obrotu zastosowanie znajduje zakaz wprowadzania jej do obrotu.

Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się również naruszenia art. 77 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, zgodnie z którym decyzjom organów urzędowej kontroli żywności, o których mowa w art. 54 rozporządzenia nr 882/2004, w przypadku stwierdzenia uchybień zagrażających zdrowiu lub życiu człowieka, jest nadawany rygor natychmiastowej wykonalności.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, a uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. Tym samym Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 3 § 2 pkt 1 jak i art. 141 § 4 p.p.s.a. W szczególności Sąd pierwszej instancji ocenił przeprowadzone postępowanie administracyjne, wskazał podstawę prawną wyroku (art. 151 p.p.s.a.) i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Zawarte w sentencji wyroku sądu administracyjnego rozstrzygnięcie, ujęte w odpowiedniej formule procesowej, jest rezultatem przeprowadzenia przez ten sąd kontroli administracji publicznej. Odrębną kwestię stanowi zasadność stanowiska wyrażonego przez Sąd pierwszej instancji. Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez skarżących nie oznacza, że takie uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.