Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny Białymstoku odrzucił skargę B. Sp. z o.o. w S. na uchwałę Rady Miejskiej w Suwałkach z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej: “P.p.s.a."), albowiem sprawy o sygn. akt II SA/Bk 696/06 i II SA/Bk 442/14 objęte są skargą pomiędzy tymi samymi stronami (tożsamość podmiotowa) oraz dotyczą tego samego przedmiotu (tożsamość przedmiotowa), a zatem niemożliwym z mocy prawa jest prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego pomiędzy tymi samymi stronami, a ponowna skarga jest niedopuszczalna. Prawomocny wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 696/06 i prawomocny wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1191/07 dotyczył tej samej sprawy w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Jest ona tożsama przedmiotowo i podmiotowo ze sprawą zainicjowaną niniejszą skargą. Odnosi się bowiem do planu miejscowego, w takim zakresie, w jakim był on poddany kontroli sądów administracyjnych.
Skargę kasacyjna od powyższego postanowienia wniosła B. Sp. z o.o. w S. reprezentowana przez radcę prawnego. Zarzucono naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi pomimo tego, że zawarty w niej zarzut nigdy wcześniej nie został podniesiony, jak również Sąd I instancji nigdy wcześniej nie rozpatrywał tego zarzutu, ani nie orzekał w sprawie będącej przedmiotem skargi z tego powodu.
W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Stosownie natomiast do treści art. 101 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przy ustalaniu granic powagi rzeczy osądzonej należy mieć na uwadze, że jeżeli w art. 101 ust. 2 u.s.g. stwierdza się, iż przepisu ust. 1 tegoż artykułu nie stosuje się wówczas, gdy "w sprawie" orzekał już uprzednio sąd administracyjny i skargę oddalił, to rozumieć to należy w ten sposób, iż sąd orzekł już merytorycznie w sprawie konkretnych interesów lub uprawnień naruszonych przez uchwałę organów samorządu terytorialnego, nie zaś "w sprawie tej uchwały".
Wykładnia wskazanych powyżej przepisów prowadzi do wniosku, że powaga rzeczy osądzonej, o której stanowi norma art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, oznacza, że kolejną skargę można rozpoznać w granicach w jakich nie była rozpoznawana wcześniej, tj. naruszenia indywidualnego interesu strony skarżącej.
Taka sytuacja nie występuje w sprawie niniejszej albowiem wnoszący skargę kasacyjną domaga się przeprowadzenia ponownej kontroli sądowej zaskarżonego aktu w oparciu o nowy – jego zdaniem zarzut. Tymczasem dopuszczalność przeprowadzenia takiej kontroli nie może być łączona z faktem wywiedzenia względem planu miejscowego, jak w sprawie niniejszej, nowych zarzutów. Musi bowiem być konsekwencją ustalenia, że w danym zakresie, to jest naruszenia indywidualnego interesu prawnego, akt ten nie został poddany kontroli.
Na uwzględnienie zatem zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasługuje stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że wniesiona obecnie skarga podlega odrzuceniu. Skoro wyrokiem z dnia 20 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Bk 696/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę skarżącej Spółki na uchwałę Rady Miejskiej w Suwałkach nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu ograniczonego ulicami: Gen. Z. P., Gen. K. P., N., Ś., M. i G. w S. natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1191/07 uchylił zaskarżony wyrok oraz stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w § 48 ust. 3 pkt 4, a w pozostałym zakresie skargę oddalił, to uznać należy, że zaskarżony akt został poddany zgodności z prawem w kontekście zarzutu naruszenia indywidualnego interesu prawnego strony. W konsekwencji uznać należy, że w warunkach rozpoznawanej sprawy wniesiona obecnie przez skarżącą spółkę skarga podlega odrzuceniu.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.