Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. R. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nielegalne użytkowanie obiektu.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, po rozpoznaniu zażalenia K. R., M. R. i M. R., utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Pabianicach z dnia [...] września 2009 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 115 000 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że przystąpiono do użytkowania obiektów budowlanych (obiektu biurowego – sali konferencyjnej i bezodpływowego zbiornika na ścieki) usytuowanych na nieruchomości położonej w miejscowości P. nr [...], gm. D. przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Z tego względu została nałożona kara pieniężna, zgodnie z art. 57 ust. 7 w związku z art. 59 f ust. 1 i art. 59 g ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Wybudowane obiekty należały do kategorii XVI (sala konferencyjna) i kategorii VIII (bezodpływowy zbiornika na ścieki). Organ podkreślił, że nie ma znaczenia, czy użytkowanie nastąpiło w sposób ciągły czy też sporadyczny, a nawet jednorazowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, oddalając skargę, podzielił stanowisko organów obu instancji, że przystąpiono do użytkowania obiektów budowlanych bez wymaganego pozwolenia na ich użytkowanie. Po wybudowaniu budynku – sali konferencyjnej i bezodpływowego zbiornika na ścieki, inwestorzy dokonali zgłoszenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego celem uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W ramach obowiązkowej kontroli przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie organ stwierdził, że obiekt jest użytkowany. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, dokumenty załączone do akt administracyjnych jednoznacznie wskazują, że sala konferencyjna była użytkowana przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Potwierdzają to ustalenia przeprowadzonej przez organ wizji lokalnej i stanowisko inwestorów zawarte w zażaleniu.
W skardze kasacyjnej od wyroku z dnia 20 lipca 2010 r. skarżący zarzucił naruszenie art. 133 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. i art. 67 § 2 pkt 3 k.p.a. oraz art. 57 ust. 7, art. 59 ust. 1, art. 59g ust. 1 i art. 59a ust. 2 Prawa budowlanego. Skarżący podniósł, że Sąd pierwszej instancji wadliwie przyjął, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, w szczególności fakt użytkowania budynku biurowego – sali konferencyjnej przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie. W tej sprawie nie został przeprowadzony żaden dowód, który potwierdzałby fakt użytkowania obiektu przed udzieleniem pozwolenia na użytkowanie. Wadliwe było oparcie się jedynie na twierdzeniach skarżącego oraz K. R. i M. R., które były zmienne i nie mogły stanowić podstawy ustalenia faktu użytkowania obiektu.
Zdaniem skarżącego nie jest użytkowaniem sali konferencyjnej, w rozumieniu art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, złożenie w tym pomieszczeniu ubrań w dniu 24 stycznia 2009 r. w trakcie studniówki, która odbywała się w pomieszczeniach Hotelu D. Odnośnie odbycia dwóch wesel organ administracji w ogóle nie ustaliły, kiedy miały one miejsce i na czym miało polegać użytkowanie sali konferencyjnej w trakcie tych imprez. W trakcie postępowania skarżący konsekwentnie kwestionował fakt "odbycia dwóch wesel" w tym obiekcie. Zarówno studniówka, jak i oba wesela odbyły się w hotelu i restauracji, a nie w budynku sali konferencyjnej.
Przytaczając takie podstawy kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
Istota przytoczonych w podstawach kasacyjnych zarzutów naruszenia art. 133 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w związku z art. 7, art. 67 § 2 pkt 3 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 57 ust. 7 w związku z art. 59f ust. 1, art. 59g ust. 1 i art. 59a ust. 2 Prawa budowlanego sprowadza się do tego, że organy wadliwie ustaliły fakt użytkowania sali konferencyjnej przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie, co uszło uwadze Sądu. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną żaden dowód przeprowadzony przez organy nadzoru budowlanego nie potwierdza użytkowania obiektu przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie, zaś twierdzenia właścicieli obiektu są zmienne i nie można na ich podstawie ustalić faktu użytkowania tego obiektu.
Nie można podzielić zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów postępowania, na skutek czego w sprawie został wadliwie ustalony stan faktyczny. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, organy nadzoru budowlanego miały wystarczające podstawy do ustalenia, iż obiekt biurowy – sala konferencyjna, usytuowany w miejscowości P. nr [...], gm. D. był użytkowany przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie. Z protokołu kontroli budowy z dnia 16 lipca 2009 r. wynika bowiem, że "zgodnie z oświadczeniem Panów M. R. oraz M. R. użytkowanie obiektu rozpoczęto na początku 2009 r. Jak oświadczył Pan M. R. użytkowanie budynku jest sporadyczne (jedna studniówka, dwa wesela) i ma na celu zgromadzenie środków finansowych na podatki i spłatę kredytu." Protokół ten został podpisany przez skarżącego oraz M. R. i nie wniesiono do niego żadnych uwag.
Do protokołu dołączona została także dokumentacja zdjęciowa, z której wynika, że obiekt jest wyposażony, umeblowany, a także znajdują się w nim środki czystości, ręczniki i inne sprzęty. Ponadto w zażaleniu z dnia 5 sierpnia 2009 r. (akta administracyjne k. 7-7d) skarżący oraz K. R. i M. R. podnieśli, że w sali konferencyjnej w dniu 24 stycznia 2009 r. odbyła się studniówka, gdyż z uwagi na kryzys, zobowiązania w stosunku do banku oraz Urzędu Gminy D. konieczne było uzyskanie dodatkowych środków finansowych. Wnoszący zażalenie wskazali, że nieświadomie popełnili błąd użytkując budynek niezgodnie z prawem, lecz "ta studniówka była im potrzebna, aby spłacić długi". Zaprzeczyli natomiast, że w obiekcie tym odbywały się wesela. Podobne twierdzenia odnośnie organizacji studniówki w dniu 24 stycznia 2009 r. zawarte były także w zażaleniu z dnia 7 października 2009 r. (akta administracyjne k. 14-14e).
W toku postępowania przed organami administracji skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które wskazywałyby na to, że obiekt nie był użytkowany, ani też nie wnosił o przeprowadzenie takich dowodów. Mając na uwadze treść protokołu kontroli budowy z dnia 16 lipca 2009 r., zgromadzoną w sprawie dokumentację zdjęciową oraz to, że właściciele obiektu kilkakrotnie potwierdzili fakt użytkowania sali konferencyjnej, organy miały podstawy do przyjęcia, iż obiekt był użytkowany jeszcze przed uzyskaniem pozwolenia, o którym mowa w art. 55 Prawa budowlanego. W takich okolicznościach sprawy nie było konieczne przeprowadzenie dodatkowych dowodów, zwłaszcza, że skarżący o to nie wnosił. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji stwierdził, że gołosłowne twierdzenia zawarte w skardze nie są wystarczające do uznania, że obiekt nie był użytkowany przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowania. Nieprzekonywujące są argumenty skarżącego nie poparte żadnymi dowodami, a podnoszone dopiero na etapie postępowania przed sądem administracyjnym, że studniówka odbyła się w restauracji znajdującej się obok sali konferencyjnej, a w tej sali kilka osób pozostawiło bez wiedzy właścicieli jedynie wierzchnie okrycia i torby. Tak więc okoliczność, że właściciele obiektu dopuścili się jego użytkowania bez wymaganego pozwolenia, w świetle zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, nie nasuwa wątpliwości.
Tym samym, skoro bezspornym w tej sprawie jest to, że użytkowanie sali konferencyjnej wymagało uzyskania pozwolenia na użytkowanie i nie zostało podważone ustalenie organów, że obiekt był użytkowany przed uzyskaniem takiego pozwolenia, to prawidłowo, postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r., nałożono na właścicieli obiektu karę pieniężną ze nielegalne użytkowanie tego obiektu, stosownie do art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego. Nie są trafne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz Prawa budowlanego, albowiem Sąd pierwszej instancji miał podstawy do dokonania oceny, iż stan faktyczny sprawy został przez organy ustalony prawidłowo i uzasadniał zastosowanie art. 57 ust. 7 i art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.