Uzasadnienie
Wyrokiem z 6 lipca 2016 r., sygn. II SA/Go 375/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim (dalej: Sąd I instancji) po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2016 r. sprawy ze skargi D. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO w [...]) z [...] lutego 2016 r., nr [...], w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, oddalił skargę.
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
W dniu 28 listopada 2012 r. wpłynął wniosek K. P. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie zakładu produkcyjnego P. o nowy węzeł betoniarski o wydajności 40-50 m3/h na działce nr [...] obręb [...] przy ulicy S. w Ł. Do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia, mapę ewidencyjną poświadczoną przez właściwy organ, wypis z rejestru gruntów działki, na której realizowane będzie planowane przedsięwzięcie oraz potwierdzenie wniesienia należnej opłaty skarbowej.
Po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie Wójt Gminy [...] wydał dla analizowanego przedsięwzięcia decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach znak: [...] z dnia [...].12.2013 r.
Od decyzji tej wnieśli odwołanie D. i J. K. reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego M. Ł. SKO w [...] po rozpatrzeniu odwołania uchyliło w decyzji z [...] marca 2014 r. zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując na sposób postępowania w sprawie.
Po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ I instancji wydał dla analizowanego przedsięwzięcia decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] stycznia 2015 r.
SKO w [...] po rozpatrzeniu odwołania uchyliło w decyzji z [...] marca 2015 r. zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując na sposób postępowania.
W decyzji z [...] października 2015 r. Wójt Gminy [...] orzekł o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie zakładu produkcyjnego P. o nowy węzeł betoniarski o wydajności 40-50 m³/h na działce [...] obręb [...] przy ul. S. w Ł., którego inwestorem jest K. P. W ustawowym terminie odwołanie od decyzji w imieniu D. K. i J. K. wniósł ich pełnomocnik r.pr. M. Ł. SKO w [...] w decyzji z [...] lutego 2016 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] października 2015 r.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi D. K. i J. K. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 7, 77, 107 § 1 i 3 kpa i 138 § 2 zd. 2 w związku z art. 82 ustawy z 8 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz w ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 76 ust. 1 i 2, art. 142, art. 143 i art. 144 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska przez utrzymanie w mocy decyzji, która została wydana pomimo niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niewyczerpującego zebrania dowodów w sprawie, dokonania błędnej oceny zebranych dowodów, powołania błędnej podstawy prawnej oraz nieprawidłowego i niewyczerpującego uzasadnienie decyzji.
Ponadto zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie art. 138 §1 pkt 2 kpa w zw. z art. 144 kpa w zw. z art. 142 kpa poprzez nieuchylenie niezaskarżalnych w toku postępowania postanowień:
- 1. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] uzgadniającego pozytywnie realizację przedsięwzięcia pomimo jego zlokalizowania na obszarze chronionego krajobrazu - w aktach w dalszym ciągu brak jest jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego, że planowana inwestycja jest zlokalizowana poza jego granicami,
- 2. Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] października 2014 r. znak [...] opiniującego pozytywnie realizację przedsięwzięcia pomimo nieprzeprowadzenia jakichkolwiek własnych badań i ustaleń wpływu realizacji inwestycji na środowisko.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zaskarżonych postanowień i orzeczenie, że nie podlegają one wykonaniu, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa radcowskiego wg norm przepisanych.
Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku z 6 lipca 2016 r., sygn. II SA/Go 375/16 wskazał, że w niniejszej sprawie żadne z określonych przepisami prawa okoliczności wykluczające możliwość wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie wystąpiły, co pozwoliło na wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem inwestora. W ocenie Sądu I instancji, w toku postępowania administracyjnego organy zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. dokonały wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. Przede wszystkim prawidłowo organy obu instancji oceniły raport o oddziaływaniu na środowisko, przedstawiony w sprawie przez inwestora wskazując, że treść raportu odpowiada wymogom stawianym przez art. 66 ustawy środowiskowej.
W raporcie uwzględniono także źródła potencjalnego hałasu, w tym także hałas wywoływany przez pojazdy dojeżdżające do zakładu. Raport ten, pod względem hałasu został dodatkowo oceniony przez osobę posiadającą wiedzę specjalistyczną do spraw pomiarów wibroakustycznych i ochrony środowiska przed hałasem. Nadto w raporcie odniesiono się do wpływu inwestycji na obszary Natura 2000. Według Sądu I instancji, skoro w niniejszej sprawie takiego kontrraportu nie przedłożono, a orzekające organy uznały, że przedłożony przez inwestora raport spełnia wymogi formalne (ustawowe) oraz sporządzony został w sposób rzetelny, a jego wnioski są logiczną konsekwencją wywodów w nim zawartych, to raport ten musiał zostać przyjęty jako podstawowy dowód w postępowaniu o wydanie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd I instancji stwierdził, że także nie są one uzasadnione.
W skardze kasacyjnej D. i J. K. reprezentowani przez r.pr. M. Ł. zaskarżyli wyrok Sądu I instancji w całości.
Sądowi I instancji zarzucono w trybie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie:
- I. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi:
- a) art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 82 ustawy z 8 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz w ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) oraz art. 76 ust. 1 i 2, art. 142, art. 143 i art. 144 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232) przejawiające się w tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej zastosował środek określony w ustawie (oddalił skargę) i nie zastosował środka określonego w ustawie (uchylenie decyzji), mimo że założenia realizacji przedstawione w raporcie oddziaływania na środowisko nie zostały prawidłowo zweryfikowane przez organ I instancji, a z logicznych zarzutów stawianych przez skarżących jednoznacznie wynika, że inwestycja, będzie znacząco negatywnie wpływać na sąsiednie chronione obszary przyrody oraz sąsiednią zabudowę mieszkaniową,
- b) art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 79 § 1 i 2, 80, 84 § 107 § 1 i 3 oraz 138 § 2 zd. 2 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej zastosował środek określony w ustawie (oddalił skargę) i nie zastosował środka określonego w ustawie (uchylenie decyzji), mimo że SKO w [...] utrzymało w mocy decyzję, która została wydana pomimo niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niewyczerpującego zebrania dowodów w sprawie, dokonania błędnej oceny zebranych dowodów, powołania błędnej podstawy prawnej oraz nieprawidłowego i niewyczerpującego uzasadnienia decyzji, w szczególności przejawiające się brakiem powołania w sprawie biegłego z dziedziny badania hałasu, który to obowiązek został nałożony na organ I instancji w uzasadnieniu wcześniejszej decyzji SKO.
- II. przepisów prawa materialnego:
- a) art. 82 ustawy z 8 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz w ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) oraz art. 76 ust. 1 i 2, art. 142, art. 143 i art. 144 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r. poz. 1232) przez błędne ich zastosowanie wynikające z przyjęcia, iż organ administracji wykazał, iż realizacja inwestycji w kształcie zaproponowanym przez inwestora będzie zgodna z wymaganiami prawa ochrony środowiska w szczególności ochrony sąsiedztwa przed hałasem.
Podnosząc powyższe wniesiono o:
- I. rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie,
- II. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim.;
- III. zasądzenie na rzecz "skarżącego" kosztów postępowania podług norm przepisanych.
Względnie, w przypadku uznania braku podstaw kasacyjnych w zakresie naruszenia prawa procesowego, wniesiono o:
- IV. uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi.
- V. zasądzenie "na rzecz organu administracji kosztów postępowania" według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że pomimo dwukrotnego uchylenia decyzji I instancji, organ nie wykonał obowiązków nałożonych w decyzji organu II instancji, bowiem nie tylko nie przeprowadzono dowodu z opinii biegłego z dziedziny badania hałasu, o co wnioskowali skarżący, ale nawet nie przeprowadzono dowodu z opinii biegłego powołanego przez inwestora. Załączona przez inwestora dodatkowa opinia jest jedynie analizą poprawności metodologicznej raportu sporządzonego na zlecenie inwestora - brak w nim jakichkolwiek własnych badań zatrudnionego eksperta. W związku z czym konieczne było podtrzymanie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii niezależnego biegłego z dziedziny badania hałasu w celu zweryfikowania wyników wskazanych w raporcie oddziaływania na środowisko. Zadaniem biegłego miało być przede wszystkim zbadanie hałasu generowanego przez pojazdy dowożące surowiec do produkcji i wywożące gotowy produkt ze szczególnym uwzględnieniem hałasu generowanego w trakcie rozładunku.
Realizacja przedsięwzięcia zakłada sześciokrotny wzrost produkcji oraz około dziesięciokrotnie zwiększony ruch pojazdów ciężkich, w szczególności ten drugi aspekt został całkowicie zignorowany w raporcie (brak badań) oraz w postanowieniu RDOŚ. W ocenie skarżących kasacyjnie, przyjęte w raporcie i decyzji rozwiązania ochrony przed hałasem w żaden sposób nie poprawiają sytuacji mieszkańców domów położonych na północ od planowanej inwestycji, zwłaszcza, że dotyczą stricte produkcyjnej fazy funkcjonowania zakładu, ale w żadnym razie nie chronią przez hałasem generowanym przez ruch pojazdów i fazę rozładunku surowca. Ponownie prowadzone postępowanie w zakresie materiału dowodowego ograniczyło się wyłącznie do uzyskania przez organ opinii oceniającej zastosowaną w raporcie metodologię obliczeń. Z faktu, że raport oraz dodatkowa ekspertyza są dokumentami prywatnymi o charakterze nieobiektywnym, organy ponownie nie wyciągnął prawidłowych wniosków, a Sąd I instancji uznał za nie mające wpływu na wynik postępowania.
Według skarżących kasacyjnie, Wójt Gminy [...] i w ślad za nim SKO w [...] bezkrytycznie przyjęły raport za w pełni wiarygodny i pomimo zgłaszanych zastrzeżeń nie dokonał jego, przynajmniej częściowej, weryfikacji w oparciu o obiektywne środki dowodowe w postaci opinii biegłego z dziedziny badania hałasu, pomimo ewidentnych wątpliwości co do jego rzetelności. Skarżący kasacyjnie uważają, że organy obu instancji nie wykazały, aby miały samodzielne kompetencje do oceny raportu w tym zakresie, a postanowienie inspekcji sanitarnej zostało wydane bez jakichkolwiek badan własnych.
Skarżący kasacyjnie zwracają uwagę, że przedsięwzięcie jest zlokalizowane w bezpośrednim sąsiedztwie Chronionego Krajobrazu Nr [...] "[...]", tym samym wariantowanie inwestycji w innym miejscu powinno obyć się ze szczególnym uwzględnieniem funkcji tego obszaru, bowiem na ww. terenie chronionym obowiązuje prawny zakaz realizacji inwestycji. Obszary chronionego krajobrazu obejmują tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Mają na celu pewną konserwację zastanego stanu przeciwdziałając prowadzeniu działalności niekorzystnie wpływających na krajobraz. Planowana inwestycja stoi w oczywistej kontrze do ww. założeń i z uwagi na brak niezależnej weryfikacji raportu w zakresie ograniczenia skutków inwestycji wyłącznie do granic nieruchomości, nie powinna być w tym kształcie zatwierdzona przez rzeczowo właściwe organy.
Zdaniem skarżących kasacyjnie, dodatkowym argumentem przemawiającym za niezależną weryfikacją raportu jest fakt, że planowane przedsięwzięcie jest zlokalizowane również w bezpośredniej bliskości Obszaru Natura 2000 "[...]"- obszaru specjalnej ochrony ptaków. Według skarżących kasacyjnie, twierdzenia raportu o ograniczeniu uciążliwości do granic działki objętej zamiarem inwestycyjnym są gołosłowne, szczególnie w kontekście obecnego negatywnego oddziaływania i skali planowanej rozbudowy.
W piśmie z 12 października 2016 r. K. P. reprezentowany przez r. pr. E. Ż. przedstawił odpowiedź na skargę kasacyjną oraz wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenia na rzecz K. P. kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, choć nie wszystkie zarzuty zasługiwały na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skargach kasacyjnych jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Ponadto w przypadku podniesienia w skardze kasacyjnej jednocześnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego należy w pierwszej kolejności rozpatrzyć te pierwsze, ponieważ determinują one ocenę prawidłowego zastosowania lub właściwej wykładni przepisów prawa materialnego powołanych w tej sprawie. W skardze kasacyjnej powołano dwie podstawy kasacyjne unormowane w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.
W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia "art. 145 § 1 pkt 1 lit. a" oraz art. 151 p.p.s.a. Wyjaśnić na wstępie należy, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. dotyczy naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy", a nie naruszenia przepisów postępowania.
Sąd I instancji nie może łącznie naruszyć przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 151 p.p.s.a. Pierwsza z tych norm prawnych przewiduje uchylenie zaskarżonej decyzji na skutek naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Druga norma jest podstawą do oddalenia skargi. Są to przeciwstawne regulacje prawne. Można jedynie zarzucać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny uchybił przepisowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. nie uwzględniając skargi pomimo występowania w toku postępowania uchybień prawa materialnego i procesowego, bądź też zarzucać naruszenie art. 151 p.p.s.a., poprzez błędne oddalenie skargi. Niezależnie od wadliwości konstrukcji tego zarzutu nie jest on zasadny.
Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia art. 134 § 1 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ. Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. jest przepisem ogólnym o charakterze kompetencyjnym, stanowiącym, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Norma ta określa zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, tj. zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne. W przedmiotowej sprawie nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji nie dokonał kontroli legalności albo, że ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem.
Sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej nie zwalnia Naczelnego Sądu Administracyjnego od odniesienia się do podniesionej w skardze kasacyjnej argumentacji (patrz: uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., I OPS 10/09).
Zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 k.p.a. Uchybienie przez organy normom zawartym w ww. przepisach ma miejsce wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego - przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny. W rozpatrywanej sprawie przedstawione przez Sąd I instancji przesłanki pozwalały na zastosowanie w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd I instancji błędnie nie stwierdził takich naruszeń prawa, które mogły mieć wpływ na sposób jej rozpatrzenia przez organ.
Sąd I instancji nie dokonał w konsekwencji wnikliwej oceny zaskarżonej decyzji SKO w [...] z [...] lutego 2016 r. Sąd I instancji nie miał też podstaw aby stwierdzić, że w toku postępowania administracyjnego organy zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. dokonały wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. Nie można zgodzić się przede wszystkim z Sądem I instancji, że prawidłowo organy obu instancji oceniły raport o oddziaływaniu na środowisko, przedstawiony w sprawie przez inwestora wskazując, że treść raportu odpowiada wymogom stawianym przez art. 66 ustawy środowiskowej.
W konsekwencji zgromadzony materiał dowodowy nie został zebrany w sposób wyczerpujący i rozpatrzony jako całość, co nie czyni zadość art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Brak przedłożenia przez skarżących kontrraportu nie zwalnia organu od dokonania własnej oceny treści raportu. Nie można zgodzić się oceną Sądu I instancji, dotyczącą weryfikacji przedłożonego przez inwestora raportu pod względem spełnienia wymogów formalnych (ustawowych) oraz sporządzenia go w sposób rzetelny. Nie ma racji Sąd I instancji, że wnioski raportu są logiczną konsekwencją wywodów w nim zawartych, a w związku z tym raport ten musiał zostać przyjęty jako podstawowy dowód w postępowaniu o wydanie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.
Zasługiwały na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Zgodzić należy się ze skarżącym kasacyjnie, którzy kwestionując treść raportu wskazali, że przyjęte w raporcie i decyzji rozwiązania ochrony przed hałasem w żaden sposób nie poprawiają sytuacji mieszkańców domów położonych na północ od planowanej inwestycji, nie chronią przed hałasem generowanym przez ruch pojazdów. Skarżący kasacyjnie słusznie zarzucają bezkrytyczne przyjęcie raportu za w pełni wiarygodne bez dokonania jego weryfikacji. Sąd błędnie zaakceptował stanowisko SKO w [...], że uzupełniony raport sporządzony w niniejszej sprawie ma charakter kompleksowy i odnosi się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, a także wskazuje, jakie obowiązują w tym zakresie standardy ochrony środowiska oraz, czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Spełnia również wymagania, o których mowa w art. 66 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: z 2013 r. poz. 1235 ze zm., dalej: u.u.i.ś.).
Odnosząc się do takiej oceny raportu wskazać należy, że w dokumencie tym opisano warianty przedsięwzięcia, które nie mają odzwierciedlenia w treści art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. W art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. ustawodawca przewidział następujące warianty realizacji przedsięwzięcia: wariant proponowany przez wnioskodawcę oraz racjonalny wariant alternatywny, wariant najkorzystniejszy dla środowiska. W raporcie przedstawiono natomiast następujące warianty: "wariant I opisany w pierwotnym raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko gdy inwestor nie był jeszcze właścicielem działki nr [...] i uznany za najkorzystniejszy dla środowiska", "Wariant II -wariant różniący się następująco w porównaniu z wariantem I: - przeniesienie części magazynu prefabrykatów na działkę nr [...], - prowadzenie transportu poprzez wjazd pojazdów na działce nr [...] wzdłuż granicy z działką nr [...] i wyjazd przez działkę nr [...] (w wariancie I przyjęty był wyjazd również przez działkę nr [...]), - posadowienie ekranu długości 25 m i wysokości 2 m na granicy działki nr [...] i [...]", "Wariant III polegający na: - innej lokalizacji planowanego węzła betoniarskiego na działce nr [...], tj. usytuowaniu go przed istniejącą halą prefabrykatów od strony zachodniej pomiędzy halą i budynkiem biurowym, - likwidacją dotychczasowych węzłów, - prowadzeniu transportu i magazynowania jak dla wariantu II".
W poszczególnych wariantach wskazywania jest działka nr [...] (wariant III) lub dwie działki: nr [...] i nr [...] (warianty: I i II). W decyzji środowiskowej z [...] października 2015 r. wskazano na str. 16, że "z analizy wariantów wynika, że najbardziej korzystnym dla środowiska, organizacji rozwoju firmy PEKABET jest wariant II (...)".
Przedstawienie w wariantach miejsca realizacji przedsięwzięcia może budzić uzasadnione wątpliwości. Wymóg określenia w decyzji środowiskowej miejsca realizacji przedsięwzięcia należy rozumieć zgodnie z definicją przedsięwzięcia (art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.ś.) jako miejsce realizacji zamierzenia budowlanego lub innej ingerencji w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu.
Dane dotyczące miejsca realizacji przedsięwzięcia powinny pozwolić ocenić wszystkie rodzaje jego oddziaływań na środowisko. Sposób określenie miejsca realizacji przedsięwzięcia powinien uwzględniać rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia. Określenie miejsca realizacji przedsięwzięcia w decyzji środowiskowej powinno w sposób jasny i nie przeciążony szczegółami przedstawiać w sposób konkretny położenie przedsięwzięcia w przestrzeni oraz opisywać jego przestrzenny charakter i lokalizację. Zasadniczym celem określenia miejsca realizacji przedsięwzięcia w decyzji środowiskowej jest ocena możliwości jego realizacji z punktu widzenia wymagań prawa ochrony środowiska. Określenie miejsca realizacji przedsięwzięcia powinno być na tyle szczegółowe, aby pozwalało na przeprowadzenie prawidłowej analizy przedsięwzięcia z punktu widzenia wymagań wynikających z treści art. 62 u.u.i.ś. Kwestie analizowane w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie mogą jednak zamykać się w granicach działek ewidencyjnych.
Określenie miejsca realizacji przedsięwzięcia powinno pozwolić na ustalenie optymalnych uwarunkowań środowiskowych spośród przedstawionych wariantów realizacji przedsięwzięcia o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. Należy pamiętać, że podstawowym celem art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a u.u.i.ś. jest to aby w decyzji środowiskowej jednoznacznie określić położenie przedsięwzięcia.
Ponadto z opisu wariantów nie wynika, który wariant jest wariantem proponowanym przez wnioskodawcę oraz który jest racjonalnym wariantem alternatywnym. Można się tylko domyślać, że wariant II jest wariantem proponowanym przez wnioskodawcę i jednocześnie wariantem najkorzystniejszym dla środowiska. Taki sposób przedstawienia wariantów realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia nie odpowiada treści art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś.
Kolegium błędnie w pełni podzieliło stanowisko zawarte w opinii dr inż. A. B. uznając tym samym za zbędny dowód w postaci powołania biegłego z zakresu hałasu. Odnosząc się do tej kwestii wskazać należy, że w ww. opinii uwzględniono zgodnie z raportem rozbudowę zakładu produkcyjnego P. o nowy węzeł betoniarski jedynie na działce nr [...]. W decyzji środowiskowej z [...] października 2015 r. wskazano, że przedmiotowe przedsięwzięcie będzie realizowane na działkach: [...] i [...] obręb [...] przy ul. S. w Ł. Oznacza, to, że jeden z ważnych dowodów weryfikujących treść raportu w zakresie oddziaływania akustycznego nie uwzględnia działki nr [...] na której będzie realizowane przedsięwzięcie.
Również opinia sanitarna Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] opiniuje pozytywnie realizację przedsięwzięcia jedynie na działce nr [...]. Jest to w niniejszej sprawie kwestia bardzo ważna, gdyż zgodnie z wariantem przyjętym do realizacji prowadzenie transportu będzie się odbywało przez wyjazd na działce nr [...]. Słusznie skarżący kasacyjnie podnoszą, że fakt zaopiniowania wniosku inwestora przez organy sanitarne i ochrony środowiska nie zwalniał organu z obowiązku przeprowadzenia takiej weryfikacji.
Z przedstawionych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i na podstawie art. 188 p.p.s.a. rozpoznał skargę, a uznając, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem przepisów u.u.i.ś., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.