Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 30 grudnia 2004r., odrzucił skargę E. i K. W. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 października 2004r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarga została sporządzona i wniesiona w imieniu skarżących przez adwokata J. M.. Przedłożone następnie pełnomocnictwo nie obejmowało w ocenie Sądu upoważnienia do wniesienia tej skargi w imieniu skarżących, a zatem Sąd pismem z dnia 21 grudnia 2004r., doręczonym w dniu 22 grudnia 2004r. wezwał pełnomocnika do przełożenia dokumentu "upoważniającego do wniesienia skargi w imieniu skarżących" albo do usunięcia powyższego braku poprzez "złożenie skargi podpisanej przez skarżących" w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 27 grudnia 2004r. pełnomocnik skarżących nadesłał dokument pełnomocnictwa udzielonego przez E. i K. W. w dniu 8 listopada 2004r. "do sporządzenia i złożenia skargi oraz występowania w sprawie w imieniu skarżących E. i K. małż.
Wiśniewskich przed Wojew. Sądem Administracyjnym Wydział II w Bydgoszczy i dalszymi instancjami". Powyższy dokument został uzupełniony pismem z dnia 28 grudnia 2004r. zawierającym wyjaśnienie, że pełnomocnictwo to dotyczy skargi E. i K. małż. W. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 13 października 2004r., znak: [...] wniesionej w dniu 3 listopada 2004r.
Sąd I instancji uznał, że w dniu 3 listopada 2004r., tj. w dniu złożenia skargi, adwokat J. M. nie był umocowany do jej wniesienia w imieniu skarżących, gdyż stał się ich pełnomocnikiem w niniejszej sprawie dopiero w dniu 8 listopada 2004r. Skarga dotknięta jest zatem brakiem formalnym, który mimo wezwania Sądu, nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie.
Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną wnieśli E. i K. W., stawiając zarzut naruszenia art. 57 § 1 w związku z art. 46 § 1 pkt 4 i § 3, art. 58 § 1 pkt 3, jak również art. 54 § 3 i art. 49 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Naruszenie powyższych przepisów polega m.in. na pomięciu przez Sąd faktu, iż adwokat J. M. działał w charakterze pełnomocnika skarżących jeszcze w postępowaniu administracyjnym, jak również, że po wpłynięciu skargi organ może uwzględnić ją w całości na mocy art. 54 § 3 P.p.s.a. Ponadto w skardze kasacyjnej podkreślono, że pełnomocnictwo udzielone zostało w dniu 8 listopada 2004r., a zatem w terminie do wniesienia skargi. Ponownie złożone pełnomocnictwo wywołuje natomiast skutki od dnia złożenia skargi na mocy art. 49 § 3 powołanej ustawy. W związku z powyższym skarżący wnieśli o uchylenie, bądź zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Przepis art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) określa, kto może być pełnomocnikiem w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Osoba uprawniona do reprezentowania strony przed sądem obowiązana jest, stosownie do art. 37 § 1 powołanej ustawy, dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa przy pierwszej czynności procesowej. W myśl przepisu art. 36 ustawy pełnomocnictwo może być: 1) ogólne – do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi, 2) do prowadzenia poszczególnych spraw, 3) do niektórych tylko czynności w postępowaniu.
Wprawdzie wezwanie adw. J. M. do nadesłania dokumentu pełnomocnictwa było uzasadnione, gdyż pełnomocnictwo złożone do akt administracyjnych nie zawierało pełnego oznaczenia sprawy (numeru decyzji), ani też oznaczenia mocodawców (są jedynie ich nieczytelne podpisy), jednakże brak powyższy został uzupełniony w zakreślonym przez Sąd terminie, poprzez złożenie nowego, prawidłowego pełnomocnictwa. Strona nadesłała bowiem żądane pełnomocnictwo, z tym, że jako datę udzielenia pełnomocnictwa wskazano dzień 8 listopada 2004r., a zatem pięć dni po wniesieniu skargi, co nastąpiło w dniu 3 listopada 2004. Z akt wynika, zaskarżona decyzja została doręczona adwokatowi J. M. w dniu 14 października 2004r., a zatem termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 15 listopada 2004r. (13 listopada 2004r. wypadł w sobotę).
Powyższe okoliczności w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyłączają możliwość zastosowania rygoru z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy w postaci odrzucenia skargi. Sytuacji tej nie zmienia okoliczność, że pełnomocnictwo zostało formalnie udzielone w terminie późniejszym, niż dzień złożenia skargi. Art. 44 § 2 ustawy dopuszcza bowiem skuteczne potwierdzenie czynności dokonanych przez osobę działającą jako pełnomocnik. Za takie potwierdzenie należy uznać udzielenie pełnomocnictwa po dokonaniu czynności procesowej przez osobę nie mającą odpowiedniego umocowania.
Zatwierdzenie czynności przez stronę według art. 44 § 1 ustawy następuje w sytuacji, gdy chodzi o czynność naglącą. Taka sytuacja występowała właśnie w niniejszej sprawie, skoro wiązała się z zachowaniem terminu do wniesienia skargi, a Sąd nie dość precyzyjnie określił w wezwaniu, dlaczego złożone uprzednio pełnomocnictwo uznał za nieprawidłowe. Odrzucenie skargi wyłącznie z tego powodu, że pełnomocnictwo zostało formalnie udzielone w dacie późniejszej niż wniesienie tej skargi, stanowi natomiast nadmierny rygoryzm, powodujący ograniczenie konstytucyjnego prawa do sądu.
Uchylenie zaskarżonego postanowienia prowadzi do nadania biegu skardze E. i K. W. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 października 2004r. Nr [...]
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 i art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.