Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 maja 2020 r. sygn. akt II SA/Ke 106/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę K. Z.l na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2019 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Zaskarżony wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 1998 r., znak: [...], Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] nakazał J. Z. rozbiórkę samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] w [...], gm. [...]. Decyzją z dnia [...] maja 1998 r., znak: [...], Wojewoda [...] utrzymał ww. decyzję w mocy. Wyrokiem z dnia [...] marca 1999 r., sygn. II SA/Kr 1329/98, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w [...] oddalił skargę na powyższe rozstrzygnięcie. W akcie notarialnym z dnia [...] lipca 1999 r. A. i J. Z. darowali przedmiotową nieruchomość swojej córce K. Z. W dniu [...] marca 2000 r. PINB w [...] skierował do K. Z. upomnienie z wezwaniem do wykonania orzeczonej rozbiórki, po czym wszczął postępowanie egzekucyjne wystawiając w dniu [...] sierpnia 2000 r. tytuł wykonawczy.
W piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r. K. Z. poinformowała PINB w [...], że rozebrany został budynek gospodarczy z tarasem od strony północnej a prace związane z rozbiórką dachu i nadbudowy - lukarny są w trakcie realizacji. Przy tym piśmie przedłożono ekspertyzę budowlaną z maja 2019 r. mgr. inż. W. K., z której wynika, że rozebranie klatki schodowej stanowiącej jeden monolit z budynkiem będzie stanowić zagrożenie dla całego układu statecznego budynku i komunikacji. W tej sytuacji zdaniem autora ekspertyzy klatka schodowa wraz z holem i towarzyszącym pomieszczeniem gospodarczym powinna pozostać nierozebrana.
W piśmie z dnia [...] września 2019 r. K. Z. wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz wniosła również zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Jako podstawę umorzenia wskazano art. 59 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.; zwanej dalej u.p.e.a.) tj. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. Na dowód niewykonalności obowiązku wynikającego z decyzji rozbiórkowej przedłożono ekspertyzę techniczną.
Postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez K. Z. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego wymienionych w art. 59 § pkt 1- 10 u.p.e.a., w szczególności niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. W decyzji z dnia [...] kwietnia 1998 r. organ jasno wskazał, że rozbiórka dotyczy niskiego i wysokiego parteru o wymiarach w rzucie 12,4 x 4,95 m i parterowego pomieszczenia gospodarczego o wymiarach 6,10 x 4,15 m z tarasem, dobudowanego do istniejącego budynku mieszkalnego oraz poddasza mieszkalnego nad istniejącą i dobudowaną częścią budynku mieszkalnego. Kwestię niewykonalności badał już NSA w wyroku z dnia 12 marca 1999 r. stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie jest decyzją niewykonalną, gdyż dobudowane części domu można wyburzyć pod fachowym nadzorem osoby uprawnionej.
Zdaniem organu, aby stwierdzić niewykonalność nałożony obowiązek musiałby być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Nie mają w tym względzie znaczenia ewentualne utrudnienia, koszty, konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Przed samowolną rozbudową istniejąca część funkcjonowała jako monolityczna całość, obowiązek rozbiórki nie dotyczy usunięcia samej klatki schodowej, której brak, wg. przedłożonej ekspertyzy, mógłby wpłynąć na konstrukcję całego obiektu. Obowiązek dotyczy rozbiórki rozbudowanej części z klatką schodową, nie obejmuje natomiast wieńca nad istniejącą przed rozbudową częścią budynku mieszkalnego.
W skardze do tut. Sądu K. Z. zarzuciła powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie:
- - art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że nie istnieją okoliczności dotyczące niewykonalności obowiązku, podczas gdy jego wykonanie może grozić katastrofą budowlany;
- - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej i przesłanek zaskarżonych postanowień;
- - art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie sprawy w sposób wyczerpujący i wszechstronny;
- - art. 77 § 1, art. 80 i art. 136 § 1 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia i błędne uzasadnienie wydanego postanowienia.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, iż we wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego z dnia [...] września 2019 r. skarżąca podała wprawdzie, że chodzi o postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], tj. skierowanego przez PINB w [...] w dniu [...] lipca 2009 r. do Naczelnika II Urzędu Skarbowego w [...], dotyczącego egzekucji grzywny w celu przymuszenia, jednak wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a. mógł dotyczyć wyłącznie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] sierpnia 2000 r., dotyczącego obowiązku wynikającego z decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r., tj. decyzji rozbiórkowej. Z dwóch toczących się bowiem w niniejszej sprawie postępowań egzekucyjnych (jednego dotyczącego wykonania rozbiórki i drugiego mającego doprowadzić do uiszczenia grzywny w celu przymuszenia) tylko postępowanie dotyczące rozbiórki jest postępowaniem w sprawie egzekucji obowiązku o charakterze niepieniężnym.
Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r., znak: [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] uchylił do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji postanowienie Naczelnika II Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] października 2019 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia [...] września 2019 r., w zakresie zgłoszonego zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...].
Sąd I instancji wyjaśni, że niewykonalność obowiązku, o której stanowi art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a. rozumiana jest jako sytuacja, w której istnieją trwałe i niezależne od zobowiązanego przyczyny uniemożliwiające jego wykonanie. W pierwszym rzędzie chodzić może o przyczyny faktyczne, przy czym nie obejmują one przypadków trudności wynikających z niezadowolenia zobowiązanego lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, uwarunkowań ekonomicznych i finansowych. W drugim ujęciu, niewykonalność obowiązku może mieć naturę prawną, gdy decyzja zobowiązuje do zachowań sprzecznych z prawem. Niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć techniki i wiedzy. O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można bowiem mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym.
Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia, jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji.
W ocenie Sądu I instancji w rozpoznawanej sprawie w kwestii niewykonalności obowiązku wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w [...] w wyroku z dnia 12 marca 1999 r., sygn. II SA/Kr 1329/98, wskazując wyraźnie, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 1998 r., utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] kwietnia 1998 r. nie jest decyzją niewykonalną, gdyż dobudowane części domu można wyburzyć pod fachowym nadzorem osoby uprawnionej. Zgodnie zaś z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z przedłożonej ekspertyzy budowlanej nie wynika zaś, by wykonanie rozbiórki w pełnym zakresie było niewykonalne. Autor ekspertyzy w żadnym miejscu takiego sformułowania nie użył. Jedynie w zaleceniach wskazał, by nie rozbierać konstrukcji części dobudowanej z klatką schodową z powodu utraty stateczności budynku.
Nie wyjaśnił jednak, dlaczego taka utrata stateczności nastąpi, ani czy aktualna wiedza i osiągnięcia techniczne nie pozwalają na przeprowadzenie bezpiecznej rozbiórki. W piśmie z dnia [...] lipca 2019 r. poinformował jedynie, że klatka schodowa pozostanie bez zmian ze względów wytrzymałościowo-statycznych.
Sąd zaznaczył, że trudności techniczne, których pokonanie wymaga nawet znacznych nakładów pracy i kosztów, nie są równoznaczne z niewykonalnością decyzji. Podobnie rzecz ma się z ewentualnymi zagrożeniami, które mogą być związane z robotami rozbiórkowymi, ich wyeliminowanie nie jest bowiem niemożliwe.
W skardze kasacyjnej K. Z. zarzuciłą wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- - art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi oraz nie uchyleniu decyzji organów obu instancji, pomimo iż decyzje te zostały wydane bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozważenia pełnego materiału dowodowego;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 7, k.p.a., art. 75 § k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy organy administracji nie podjęły kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności polegające na nie przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego w zakresie w jakim wymagana była wiedza specjalistyczna, a to w zakresie możliwości prowadzenia dalszych robót rozbiórkowych;
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 k.p.a. polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy organy administracji nie podjęły kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności zaniechały przeprowadzenia wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa, mające istotny wpływ na wynik sprawy.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżanego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podała, iż w świetle przedłożonej ekspertyzy budowlanej prowadzenie dalszych robót rozbiórkowych prowadziłoby do ingerencji w wieniec budynku i w konsekwencji do utraty stateczności drugiego budynku grożącej katastrofą budowlaną. W toku postępowania administracyjnego skarżąca złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa,a taki dowód nie został przeprowadzony i dlatego nie doszło do wyjaśnienia istoty sprawy, która wymaga wiedzy specjalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie miał podstaw do przyjęcia, że postępowanie dowodowe w tym zakresie było zbędne.
Sąd w tym zakresie posłużył się argumentacją z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w [...] z dnia [...] marca 1999 r., lecz stanowisko to zostało wyrażone w stosunku do stanu faktycznego sprzed ponad 20 lat. Upływ czasu może mieć istotne znaczenie dla oceny tego w jakim stanie technicznym jest budynek. Dlatego już na etapie postępowania administracyjnego konieczne było przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa, który dokonałby pełnej oceny stanu technicznego budynku podlegającego rozbiórce. Konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa uzasadnia także przedłożona do akt sprawy ekspertyza budowlana wykonana przez W. K., który posiada odpowiednie kwalifikacje z zakresu budownictwa. Z ekspertyzy tej wynika, iż wykonane przez zobowiązaną K. Z. roboty rozbiórkowe stanowią wykonanie w całości obowiązku administracyjnego dotyczącego rozbiórki budynku orzeczonego prawomocnym tytułem wykonawczym.
Prowadzenie dalszych prac rozbiórkowych prowadziłoby do ingerencji w wieniec budynku na poziomie poddasza, a w sprawie chodzi o budynek bliźniaczy. Wykonywanie prac rozbiórkowych w zakresie konstrukcji dobudowanej części budynku i klatki schodowej grozi utratą stateczności budynku. W takich okolicznościach czynności rozbiórkowe w podanym wyżej zakresie w istocie wykraczają poza nałożony obowiązek administracyjny, ingerują w strukturę drugiej części budynku bliźniaczego, której obowiązek rozbiórki nie dotyczy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Mając na uwadze, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok. W granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również powodów przemawiających za uchyleniem kwestionowanego orzeczenia z tych powodów.
W sprawie nie ulegało wątpliwości, że egzekwowany obowiązek rozbiórki wynika z decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r., w której orzeczono nakaz rozbiórki dobudowanego do istniejącego budynku mieszkalnego niskiego i wysokiego parteru o wymiarach w rzucie 12,40 x 4,95 m, dobudowanego parterowego pomieszczenia gospodarczego o wymiarach 6,10 x 4,15 m z tarasem oraz poddasza mieszkalnego nad istniejącą i dobudowaną częścią budynku mieszkalnego. Z akt sprawy wynika, że rozebrane zostało pomieszczenie gospodarcze z tarasem, nadbudowa poddasza mieszkalnego, dach i lukarny na dachu. Nie rozebrano natomiast konstrukcji części dobudowanej z klatką schodową.
Analizując sformułowane w sprawie zarzuty kasacyjne Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze, że dotyczą one wyłącznie naruszenia przepisów postępowania. Naruszenie przepisów postępowania zdaniem skarżącej polega na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego poprzez nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na podstawie art. 84 § 1 k.p.a. oraz poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z dziedziny budownictwa zawnioskowanego przez skarżącego.
W ocenie skarżącej przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego wykazałoby niewykonalność całego nałożonego obowiązku w zakresie rozbiórki albowiem rozbiórka konstrukcji części dobudowanej z klatką schodową stanowi zagrożenie z powodu utraty stateczności budynku. W tym zakresie skarżąca powołała się na ekspertyzę budowlaną mgr. inż. W. K. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej należy przyjąć,że ocena postępowania administracyjnego w zakresie ustaleń faktycznych i przeprowadzonych dowodów nie budzi wątpliwości. Sąd I instancji powołując się na art. 59 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Wskazał zarówno na prawne, jak i faktyczne przyczyny niewykonalności obowiązku, dochodząc przy tym do trafnego przekonania, że nie wystąpiły one w niniejszym przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny podziela przy tym pogląd, zgodnie z którym trudności natury ekonomicznej albo technicznej związane z wykonaniem obowiązku nie świadczą o jego niewykonalności.
Niewykonalność obowiązku oznacza taką sytuację, w której brak możliwości wykonania obowiązku jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków, zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2018 r., II OSK 1082/17; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do przyjęcia, że wynikający z tytułu egzekucyjnego obowiązek jest obowiązkiem niewykonalnym. Twierdzenia skarżącej kasacyjnie są twierdzeniami dowolnymi i nieuzasadnionymi. Wynikający z tytułu egzekucyjnego obowiązek został należycie określony i możliwe jest ustalenie na czym obowiązek ten polega. Wykonanie obowiązku będzie skutkowało doprowadzeniem budynku do stanu zgodnego z prawem. W rozpoznawanej sprawie w kwestii niewykonalności obowiązku wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w [...] w wyroku z dnia [...] marca 1999 r., sygn. II SA/Kr 1329/98, wskazując wyraźnie, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 1998 r., utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] kwietnia 1998 r. nie jest decyzją niewykonalną, gdyż dobudowane części domu można wyburzyć pod fachowym nadzorem osoby uprawnionej.
Zgodnie z art. 170 p.p.s.a, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zatem Sąd pierwszej instancji był tym orzeczeniem związany.
Zaznaczyć również należy, że Sąd pierwszej instancji trafnie zauważył, iż z przedłożonej przez skarżącą ekspertyzy budowlanej nie wynika, by wykonanie rozbiórki w pełnym zakresie było niewykonalne. Autor ekspertyzy w żadnym miejscu takiego sformułowania nie użył. Jedynie w zaleceniach wskazał, by nie rozbierać konstrukcji części dobudowanej z klatką schodową z powodu utraty stateczności budynku. Nie wyjaśnił jednak, dlaczego taka utrata stateczności nastąpi, ani czy aktualna wiedza i osiągnięcia techniczne nie pozwalają na przeprowadzenie bezpiecznej rozbiórki. W piśmie z dnia [...] lipca 2019 r. poinformował jedynie, że klatka schodowa pozostanie bez zmian ze względów wytrzymałościowo-statycznych.
Sąd pierwszej instancji odnosząc się do przedłożonej ekspertyzy podkreślił, że przed wykonaniem robót budowlanych w warunkach samowoli budowlanej istniejąca część budynku funkcjonowała, na co trafnie zwrócił uwagę organ II instancji, jako monolityczna całość. Obowiązek nie obejmuje rozbiórki wieńca nad istniejącą przed nielegalną rozbudową częścią budynku mieszkalnego. Należy podzielić pogląd Sądu,że oczywiste jest, że jeśli konkretny obiekt istniał bezpiecznie bez części dobudowanej, to trudno zasadnie twierdzić, że nie będzie bezpiecznie istniał dalej po rozebraniu części dobudowanej.
W okolicznościach niniejszej sprawy brak jest zatem podstaw do przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność czy rozbiórka w całości obiektu określonego w decyzji rozbiórkowej jest wykonalna. Trudności techniczne, których pokonanie wymaga nawet znacznych nakładów pracy i kosztów, nie są równoznaczne z niewykonalnością decyzji. Podobnie rzecz ma się z ewentualnymi zagrożeniami, które mogą być związane z robotami rozbiórkowymi albowiem ich wyeliminowanie jest możliwe. Ewentualne koszty związane z zapewnieniem bezpiecznej rozbiórki są konsekwencją nieprzestrzegania obowiązującego porządku prawnego, tj. realizacji inwestycji w warunkach samowoli budowlanej.
Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera regulację, która w sposób enumeratywny wymienia przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego. W myśl art. 59 §1 pkt. 5 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym stał się niewykonalny.
Przepis art. 59 § 1 pkt.5 u.p.e.a. ma zastosowanie wówczas, gdy niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym stanowi przykład obiektywnej niemożności jego zrealizowania. Obiektywny charakter niewykonalności oznacza, że w świetle aktualnego stanu techniki i wiedzy nikt nie może wykonać obowiązku. Tylko przy trwałej niewykonalności istnieje podstawa do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Niewykonalność może mieć podstawę faktyczną lub prawną. Niewykonalność faktyczna ma miejsce wówczas gdy istnieje rzeczywista przeszkoda, obiektywnie wykluczająca określone Względy finansowe, ekonomiczne, trudności techniczne, nie powodują niewykonalności obowiązków. Z niewykonalnością o charakterze prawnym mamy do czynienia, gdy istnieją prawne nakazy, zakazy, które mają charakter nieusuwalnych przeszkód w realizacji obowiązku.
Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi i dlatego Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że brak było podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a.,art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 7, k.p.a., art. 75 § k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 k.p.a. nie zasługują na uwzględnienie.
W związku z powyższym skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.