Uzasadnienie
UZASADNIENIE.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 września 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] października 2002 r. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty W. z dnia [...].08.2002 r., a także decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...].
- 06. 2002 r. i poprzedzającej ją decyzji Starosty W. z dnia [...].04.2002 r. oraz decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...].
- 01. 2002 r.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd I instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...]. 08.2002 r. Starosta W. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7.
07. 1994 r. Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. P. – Z.U. H. [...] pozwolenia na budowę stacji tankowania gazem propan – butan o pojemności zbiorników do 10 m3 wraz z przyłączami wodociągowymi i kablowymi, ściany p-poż, zbiornika do gromadzenia nieczystości oraz zaplecza-melamina na działce nr geod. [...] położonej w W. przy ul. [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż odwołanie od powyższej decyzji wniosła J. G., która nie brała udziału w postępowaniu przed Starostą W. w wyniku, którego wydano decyzję z dnia [...].
- 10. 2001 r. Decyzja Starosty z dnia [...].
- 10. 2001 r. została doręczona inwestorowi w dniu 11.10.2001 r., oraz Zarządowi Dróg Wojewódzkich, I. O. i J.D. w dniu 16.10.2001 r. Organ w piśmie z dnia 6.11.2001 r. poinformował J. G. o wydaniu decyzji, która w piśmie z dnia 12.11.2001 r. domagała się wyjaśnienia przyczyn pominięcia jej jako strony postępowania. J. G. w kolejnym piśmie z dnia 14.11.2001 r. wniosła o uznanie jej za stronę postępowania. W wyniku powyższej korespondencji organy poinformowały J. G., że przysługuje jej przymiot strony, doręczyły jej decyzję, a w dniu 3.12.2001 r. (data nadania w UPT) J. G. wniosła odwołanie od decyzji Starosty z dnia [...].10.2001 r.
Sąd I instancji stwierdził, iż skuteczne wniesienie odwołania przez J. G. mogło nastąpić do dnia 30.10.2001 r. Po tym terminie J. G. nie mogła wnieść skutecznie odwołania, a organ jej pisma z dnia 12.11.2001 r. i 14. 11.2001 r. winien był traktować jako wniosek o wznowienie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż organ rozpatrując odwołanie od decyzji posiadającej przymiot ostateczności rażąco naruszył prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W efekcie Sąd stwierdził, iż kwalifikowaną wadą prawną przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. dotknięte są wszystkie decyzje wydane w sprawie przez organ II i I instancji, które zostały wydane po decyzji z dnia [...].10.2001 r.
Wskazując na przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny z mocy art. 145 §1 pkt 2 oraz art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak na wstępie.
Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku wniósł R. P. [...] domagając się jego uchylenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.
We wniesionej skardze kasacyjnej zarzucono zaskarżonemu wyrokowi wydanie jego z naruszeniem przepisów postępowania sądowoadministracyjnego (art. 174 pkt 2 ppsa) poprzez uwzględnienie skargi J. G., w sytuacji kiedy postępowanie administracyjne wprawdzie było dotknięte wadami, ale zostały one sanowane i w istocie skarżąca J. G. miała zachowane prawo do działania jako strona, korzystała z tego prawa i to w sposób skuteczny, a naruszenie przepisów postępowania nie miało istotnego wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, a więc nie miało cech rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
W uzasadnieniu wniesionej skargi kasacyjnej strona skarżąca stwierdziła, iż brak jest podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Nadto skarżący zakwestionował podstawy do wznowienia postępowania i wskazał, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. G. wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 ustawy, (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak) to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej.
Przedstawione we wniesionej skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego tj. przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. uznać trzeba za chybione.
Wbrew wywodom strony skarżącej Sąd I instancji zasadnie przyjął, iż w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 §1 pkt 2 k.p.a., a tym samym trafnym było oparcie zaskarżonego wyroku na tych przepisach prawa.
W związku z zarzutami przedstawionymi we wniesionej skardze kasacyjnej należy wyjaśnić, iż warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu do wniesienia odwołania powoduje bezskuteczność tegoż odwołania, a następstwem jest ostateczność decyzji, od której wniesiono odwołanie z uchybieniem terminu. Rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości określonej w przepisie art. 16 § 1 kpa. Powyższe stanowisko jest akceptowane w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w doktrynie (por. wyrok NSA z dnia 4.10.2002 r. w sprawie IV S.A. 1206/02 opubl.
ONSA 2003/4/140, wyrok NSA z dnia 18.11.1999 r. w sprawie I S.A. 330/99 LEX 4874/49, wyrok NSA z dnia 10.11.1999 r. w sprawie IV S.A. 2273/98 LEX 48734, wyrok NSA z dnia 14.04.1999 r. w sprawie I S.A. 1823/98 ONSA 2000/2/70, wyrok NSA z dnia 5.04.1985 r. w sprawie S.A./Wr 127/85 OSP 1988/9/198, glosa: Adamiak B. OSP 1988/9/19).
W literaturze (B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, W-wa 1996, s. 564 i nast.) wyrażono zapatrywanie, z którym zbieżne jest stanowisko przyjęte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku co do możliwości obrony swoich interesów przez stronę, która nie brała udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Wskazano, że strona taka ma możliwość żądania wznowienia postępowania.
Według powołanego wyżej poglądu literatury strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu w pierwszej instancji, ma jednak możliwość złożenia odwołania, z tym że termin do jego wniesienia dla takiej strony liczy się od dnia doręczenia (ogłoszenia) decyzji stronie, która brała udział w postępowaniu. Takie też stanowisko zaprezentował Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku i pogląd ten należy zaakceptować jako trafny.
Zważywszy na powyższe stwierdzić trzeba, że zasadnie przyjął Sąd I instancji, iż wydanie decyzji kasacyjnej przez Wojewodę Łódzkiego z dnia [...].01.2002 r., kolejnej decyzji Starosty z dnia [...].
- 04. 2002 r., ponownej decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...].06.2002 r. opartej na art. 138 § 2 k.p.a., następnej decyzji Starosty z dnia [...].08.2002 r. i w końcu decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...].10.2002 r. nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, bowiem w zwykłym trybie odwoławczym została wzruszona posiadająca przymiot ostateczności decyzja Starosty W. z dnia [...].
- 10. 2001 r.
Z przytoczonych wyżej względów, wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, skargę kasacyjną należało oddalić na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).