Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 maja 2014 r., sygnatura akt IV SA/Wa 631/14, oddalił skargę Wójta Gminy E. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] stycznia 2014 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] grudnia 2013 r. o wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej z powodu niewydania w terminie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wyrok Sądu pierwszej instancji został wydany w następujących istotnych okolicznościach sprawy.
Wojewoda [...] postanowieniem z [...] grudnia 2013 r., powołując się na art. 51 ust. 2 i ust. 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wymierzył Wójtowi Gminy E. karę pieniężną w wysokości 51.500 zł za 103 dni zwłoki w wydaniu decyzji z [...] lutego 2011 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu gminnym, polegającej na budowie napowietrznej linii niskiego napięcia 0,4 kV we wsi P., na terenie działek nr [...],[...] i [...]. Organ administracji ustalił, że podanie P. [...] Sp. z o.o. w B. o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wpłynęło do Urzędu Gminy E. 16 sierpnia 2010 r., a decyzja została wydana [...] lutego 2011 r., czyli po upływie 175 dni. Przyjął, że bieg terminu 65 dni na załatwienie sprawy rozpoczął się 17 stycznia 2010 r. i uległ wstrzymaniu na 7 dni od 19 stycznia 2011 r. do 26 stycznia 2011 r. Wstrzymanie biegu terminu było uzasadnione w ocenie organu administracji czynnościami mającymi na celu uzgodnienie decyzji z Powiatowym Zarządem Dróg w E. W tym zakresie organ administracji ustalił, że pismem z 12 stycznia 2011 r. Wójt Gminy E. zwrócił się do Powiatowego Zarządu Dróg w E. o uzgodnienie decyzji, przy czym pismo to zostało nadane na poczcie 18 stycznia 2011 r. i odebrane przez adresata 20 stycznia 2011 r. Odpowiedź Powiatowego Zarządu Dróg w E. w postaci postanowienia z [...] stycznia 2011 r. wpłynęła zaś do Urzędu Gminy E. 25 stycznia 2011 r. Uwzględniając te okoliczności organ administracji uznał, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana 103 dni po upływie terminu 65 dni, co uzasadniało wymierzenie kary w wysokości 51.500 zł.
Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z [...] stycznia 2014 r., wydanym na skutek zażalenia skarżącego, podzielając ustalenia i wnioski organu pierwszej instancji, utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] grudnia 2013 r.
W skardze Wójt Gminy E. zarzucił naruszenie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na tym, że nie uwzględniono, iż opóźnienie w załatwieniu sprawy zostało spowodowane przyczynami niezależnymi od organu administracji. Zdaniem skarżącego taką niezależną od organu administracji przyczyną było to, że w okresie, kiedy miała być załatwiona sprawa z podania P. [...] Sp. z o.o. w B. o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego do Urzędu Gminy w E. wpłynęło około 140 innych wniosków o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a pracownik organu administracji, zajmujący się sprawami tego rodzaju, przebywał na zwolnieniu lekarskim. W ocenie skarżącego choroba pracownika i brak możliwości pozyskania na jego miejsce innego pracownika z odpowiednimi uprawnieniami i kwalifikacjami jest przyczyną niezależną od organu administracji.
Sąd pierwszej instancji oddalając skargę uznał, że choroba pracownika organu administracji oraz duży wpływ spraw podobnego rodzaju nie stanowi przyczyny opóźnienia w załatwieniu sprawy niezależnej od organu administracji. W ocenie Sądu pierwszej instancji Wójt Gminy E., ponoszący odpowiedzialność za funkcjonowanie urzędu i organizujący jego pracy, powinien był podjąć konieczne działania w celu zatrudnienia pracownika, który zastąpiłby pracownika nieobecnego z powodu choroby.
W skardze kasacyjnej, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, Wójt Gminy E. zarzucił naruszenie art. 51 ust. 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że długotrwała choroba pracownika oraz brak możliwości uzyskania na jego miejsce odpowiednio wykwalifikowanego i posiadającego stosowne uprawnienia zastępcy nie są okolicznościami niezależnymi od organu administracji. Uzasadniając skargę kasacyjną skarżący twierdził, że mimo starań nie udało się odpowiednio szybko zatrudnić w miejsce pracownika nieobecnego z powodu długotrwałej choroby osoby o odpowiednich kwalifikacjach i uprawnieniach. Powołał się też na konstytucyjną zasadę ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz wątpliwości dotyczące wykładni przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczących kar pieniężnych wymierzanych z powodu wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z uchybieniem terminu 65 dni.
Oran administracji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, gdyż przytaczając podstawy kasacyjne nie zakwestionowano skutecznie stanowiska Sądu pierwszej instancji, według którego długotrwała nieobecność pracownika, zajmującego się przygotowaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i brak możliwości zatrudnienia na jego miejsce innej osoby o odpowiednich kwalifikacjach i uprawnieniach, nie jest przyczyną opóźnienia w wydaniu tego rodzaju decyzji niezależną od organu administracji. Nikt inny, jak organ administracji (piastun funkcji organu administracji), jest odpowiedzialny za organizację pracy urzędu, czyli także za to, aby podejmować adekwatne czynności mające na celu uniknięcie opóźnień w pracy organu spowodowanych, dającym się przewidzieć zdarzeniem, jakim jest długotrwała choroba pracownika lub zwiększony wpływ spraw danego rodzaju. Osoba kierująca pracą urzędu obsługującego organ administracji powinna zawczasu tak zorganizować pracę podległej mu jednostki organizacyjnej, aby w razie choroby pracownika lub zwiększenia wpływu spraw danego rodzaju do organu administracji inny pracownik zastąpił pracownika nieobecnego lub inni pracownicy zajęli się zwiększonym napływem spraw.
Nieobecność pracownika z powodu choroby oraz zwiększenie wpływu spraw danego rodzaju są okolicznościami, których nie można uniknąć. Jednakże są to też okoliczności na tyle powszechne, że zawczasu można i należy przedsięwziąć takie działania organizacyjne, które w razie ich wystąpienia pozwolą na niezakłócone działanie organu administracji.
Odnosząc się do podnoszonych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentów związanych z konstytucyjną zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz wątpliwościami, co do wykładni przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), dotyczących kar pieniężnych wymierzanych z powodu wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z uchybieniem terminu 65 dni, zauważyć należy, że skarżący nie wyjaśnił przekonująco, jakie znaczenie ta zasada i te wątpliwości mają przy ocenie, czy występujące w sprawie okoliczności mogą być uznane za niezależne od organu administracji.
Mając powyższe na uwadze NSA na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę kasacyjną oddalił.