Uzasadnienie
Wyrokiem z 11 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. z siedzibą w G. (dalej jako "skarżące Stowarzyszenie") na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie do rowu melioracyjnego oczyszczonych ścieków.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Starosta Grodziski decyzją z [...] lipca 2010 r. udzielił Gminie Żabia Wola pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie do rowu melioracyjnego M-30 oczyszczonych ścieków z oczyszczalni gminnej w Żabiej Woli.
Odwołania od tej decyzji wnieśli skarżące Stowarzyszenie oraz K.M.
Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie decyzją z [...] czerwca 2012 r. uchylił decyzję organu I instancji w części, orzekając w tym zakresie w sposób szczegółowo opisany w osnowie decyzji, a w pozostałej części organ odwoławczy utrzymał decyzję z [...] lipca 2010 r. w mocy.
Organ odwoławczy wskazał, że w wyniku analizy dokumentacji załączonej do wniosku, pozostałych dokumentów zebranych w toku postępowania Starosty Grodziskiego, wniesionych odwołań i po przeprowadzeniu w dniu 23 lutego 2012 r. rozprawy administracyjnej z udziałem wszystkich zainteresowanych stron, stwierdził, że zaskarżona decyzja zawiera błędy i uchybienia, ale jej rozstrzygnięcie jest zgodne obowiązującymi normami prawnymi wynikającymi z ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 145 ze zm. – dalej jako "Prawo wodne") oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lud do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych (Dz.U. Nr 137, poz. 984 ze zm.).
W ocenie organu odwoławczego, należało jedynie ustalić w sposób jednoznaczny warunki odprowadzania oczyszczonych ścieków oraz nałożyć na inwestora obowiązki istotne dla pracy oczyszczalni oraz dla społeczności lokalnej – pod kątem ograniczenia do niezbędnego minimum (wynikającego z norm ustalonych przepisami prawa) wpływu funkcjonowania oczyszczalni na środowisko.
Organ odwoławczy stwierdził, że obowiązujący plan gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły, zatwierdzony na posiedzeniu Rady Ministrów w dniu 22 lutego 2011 r. (M.P. Nr 49, poz. 549) wyznacza jednolitą część wód powierzchniowych (JCWP) dla wód rzeki Rokitnicy od źródeł do Zimnej Wody z Zimną Wodą – o europejskim kodzie PLRW2000172728689, która zakwalifikowana została jako zagrożona osiągnięciem do 2015 r. założonych celów środowiskowych. Plan ten nie wyszczególnia zlewni rzeki Mrownej, która jest dopływem rzeki Rokitnicy na tym odcinku, jako odrębnej części wód. W zakresie odprowadzania ścieków do wód w zlewni rzeki Mrownej obowiązują ogólne przepisy ochrony wód przed zanieczyszczeniem, brak jest odrębnych przepisów ochrony środowiska dotyczących szczególnej ochrony tego obszaru, a ustalona w obszarze zlewni rzeki strefa ochronna ujęcia wody dla potrzeb wodociągu wiejskiego w Musułach, ze względu na dobre warunki hydrogeologiczne i geomorfologiczne, które zapewniają konieczną ochronę ujmowanej wody, ograniczona została jedynie do strefy bezpośredniej o promieniu R = 8,0 m.
Jednocześnie organ wskazał, że aktach sprawy znajduje się wyrys i wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Żabia Wola, według którego działka o nr ewid. 261/21 oznaczona w palnie symbolem "NO" przeznaczona jest pod lokalizację urządzeń do oczyszczania i przesyłania ścieków sanitarnych o uciążliwości nie przekraczającej poza granice własności. Organ wyjaśnił, że sformułowanie dotyczące uciążliwości oczyszczalni jest pojęciem stosowanym w odniesieniu do poszczególnych nieprzyjemnie pachnących związków chemicznych, emitowanych z poszczególnych części instalacji do oczyszczania ścieków, albo w odniesieniu do mieszanin wszystkich wonnych związków tzw. odorantów. Nie dotyczy to działalności oczyszczalni w zakresie odprowadzania ścieków, co regulowane jest przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 czerwca 2006 r. Zdaniem organu odwoławczego, brak było więc podstaw prawnych do wydania decyzji odmownej w przedmiotowej sprawie.
Organ odwoławczy podkreślił, że ponownie przeanalizował cel i zakres wnioskowanego przez Gminę Żabia Wola korzystania z wód także w oparciu o obowiązujące uregulowania prawne i w rezultacie ustalił warunki szczególnego korzystania i niezbędne obowiązki dla ochrony wód oraz interesów ludności (m in. stron postępowania).
Organ odwoławczy odniósł się szczegółowo do zarzutów podniesionych w odwołaniach.
Skargę na powyższą decyzję wniosło skarżące Stowarzyszenie.
Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że zaskarżone pozwolenie wodnoprawne zostało udzielone Gminie Żabia Wola w związku ze zrealizowaną, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy nr 3/2004 z 22 stycznia 2004 r. oraz uchwałą nr 58/X/2007 z 27 września 2007 r., gminną oczyszczalnią ścieków w Żabiej Woli na działce nr ew. 261/21, położonej przy ul. Jesionowej w Żabiej Woli.
Sąd I instancji powołał się na złożone do akt postępowania administracyjnego dokumenty i analizy, w tym operat wodnoprawny sporządzony przez dr. inż. J.P. w lipcu 2009 r., opracowanie pt. "Analiza wpływu oczyszczonych ścieków odprowadzanych z Gminnej Oczyszczalni Ścieków w Żabiej Woli do rowu melioracyjnego M-30, rzeki Mrowny i stawów hodowlanych" z lipca 2009 r. dr. inż. J.P., jak i jego opracowanie pt. "Ocena możliwości wystąpienia awarii technologicznych i technicznych w realizowanej Gminnej Oczyszczalni Ścieków w Żabiej Woli oraz sposoby zapobiegania i przeciwdziałania skutkom awarii" z marca 2010 r.", "Opinię w zakresie analizy wyników badań próbek wody wykonanych przez WIOŚ w Warszawie – określenie klasy czystości wody" z kwietnia 2008 r. opracowaną przez mgr. inż. K.B. – biegłego w zakresie postępowania wodnego oraz opracowanie pt. "Interpretacja wyników w języku specjalistycznym" sporządzone przez mgr A.N. – specjalistę ds. Ochrony Środowiska (A. Sp. z o.o. w P.).
Zdaniem Sądu I instancji, w świetle powyższych opracowań argumenty skargi są nieuzasadnione. Wbrew zarzutom skargi, organy administracyjne rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy Prawa wodnego. Zdaniem Sądu I instancji, w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły przesłanki do odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego. Przedmiotowe pozwolenie nie narusza ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni Mrownej, gdyż jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji plan zagospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły nie wyszczególnia zlewni tej rzeki, jako odrębnej części wód. Przedmiotowe zamierzenie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu i zagospodarowania przestrzennego Gminy Żabia Wola uchwalonego przez Radę Gminy w Żabiej Woli uchwałą nr 3/2004 z 22 stycznia kwietnia 2004 r. (Dz.Urz.
Woj. Mazowieckiego Nr 75, poz. 1889) oraz uchwałą nr 58/X/2007 Rady Gminy Żabia Wola z 27 września 2007 r. (Dz.Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 5, poz. 167). Sąd I instancji uznał za nieuzasadnione zarzuty Stowarzyszenia dotyczące zagrożenia dla zdrowia ludzi oraz środowiska. Z dołączonego do wniosku operatu wodnoprawnego oraz pozostałych wskazanych wyżej opracowań nie wynika bowiem, żeby przedmiotowe pozwolenie zagrażało zdrowiu ludzi bądź środowisku. Z dokumentów tych wynika natomiast, że odprowadzanie oczyszczonych ścieków najpierw do rowu M-30, a następnie do rzeki Mrowny nie będzie miało negatywnego wpływu na klasę wód w rowie i rzeki Morwny, jak i na przyległy teren.
W ocenie Sądu I instancji, decyzja udzielająca pozwolenia wodnoprawnego zawiera wszystkie niezbędne wymagania dla tego rodzaju inwestycji w zakresie wynikającym z art. 128 ust. 1 i 2 Prawa wodnego i jest zgodna z warunkami określonymi w treści operatu wodnoprawnego. Pozwolenia udzielono na okres 10 lat, a więc z uwzględnieniem art. 127 ust. 3 Prawa wodnego.
Sąd I instancji podkreślił, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniach, wyjaśniając, że przedmiotowa inwestycja stanowi integralną część realizowanej gminnej oczyszczalni ścieków. Organ wykazał, że w toku postępowania zostały poczynione starania, żeby planowana inwestycja została zrealizowana przy zastosowaniu najnowszych rozwiązań technologicznych do pozyskania ścieków oczyszczonych pozbawionych związków szkodliwych o najwyższych normach określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lud do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych. W zaskarżonej decyzji organ określił warunki monitoringu oczyszczalni w normalnych warunkach oraz w sytuacjach nadzwyczajnych, takich jak rozruch i awaria. Nakazał przeprowadzanie badań kontrolnych jakości oczyszczonych ścieków odprowadzanych do rowu M-30 z oczyszczalni ścieków oraz na kwartał przez okres 3 lat od uruchomienia oczyszczalni, a po tym okresie zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska, określił również dokładnie miejsca dokonywania badań kontrolnych wód w rowie M-30, jak i rzeki Mrowny. Określił także warunki postępowania w przypadku wystąpienia awarii urządzeń istotnych dla realizacji pozwolenia wodnoprawnego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło skarżące Stowarzyszenie.
W pierwszej kolejności Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie prawa materialnego.
Po pierwsze, art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3 w związku "z art. 37 ust. 2" i art. 41 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo wodne w związku z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. Nr 137, poz. 984 ze zm.). W ocenie Stowarzyszenia, niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegało na niezasadnym udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego w sytuacji, gdy wbrew tym przepisom odprowadzane ścieki powodują "niekorzystne zmiany znajdującej się w zbiornikach zmiany w wodzie", o których stanowi art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo wodne. Oznacza to także naruszenie art. 31 pkt 2 ustawy – Prawo wodne przez wydanie pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z wód powodujące pogorszenie stanu wód i ekosystemów od niej zależnych.
Po drugie, art. 125 pkt 2 ustawy – Prawo wodne przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego z naruszeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Żabia Wola uchwalonego przez Radę Gminy w Żabiej Woli uchwałą nr 3/2004 z 22 stycznia 2004 r. (Dz.Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 75, poz. 1889) oraz uchwałą Rady Gminy Żabia Wola nr 58/X/2007 z 27 września 2007 r. (Dz.Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 5, poz. 167), stanowiącego w wyrysie i wypisie z tego planu o oznaczeniu działki nr ew. 261/21 symbolem "NO", tj. przeznaczenia pod lokalizację urządzeń do oczyszczania i przesyłania ścieków sanitarnych o uciążliwości nie przekraczającej poza granice własności. Stowarzyszenie powiązało ten zarzut z zarzutem naruszenia art. 126 pkt 1 ustawy – Prawo wodne polegającym na niezastosowaniu tego przepisu i wydaniu pozwolenia wodnoprawnego w sytuacji, gdy projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie spełnia wymagań ochrony zdrowia ludzi i środowiska.
Po trzecie, art. 131 ust. 1–4 w związku z art. 126 pkt 1 ustawy – Prawo wodne, przez niewłaściwe zastosowanie i udzielenie pozwolenia wodnoprawnego w sytuacji, gdy podmiot wnioskujący o pozwolenie nie dołączył określonych w tym przepisie dokumentów.
Po czwarte, art. 128 ust. 1 ustawy – Prawo wodne przez niezastosowanie i udzielenie zaskarżonego pozwolenia, powodującego niemożność korzystania z udzielonych uprzednio innym podmiotom pozwoleń wodnoprawnych, dotyczących sześciu zbiorników retencyjnych, położonych w obszarze oddziaływania zaskarżonego pozwolenia.
Stowarzyszenie zarzuciło także naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Po pierwsze, art. 3 § 1 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") przez niewłaściwą kontrolę działania administracji publicznej i niezasadne oddalenie skargi.
Po drugie, "art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a." przez brak uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, w sytuacji, gdy doszło do naruszenia przez organ wskazanych wyżej przepisów Prawa wodnego.
Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz Stowarzyszenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
W świetle art. 174 p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Po pierwsze, jeżeli w skardze kasacyjnej jednocześnie podnoszono zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego to w pierwszej kolejności należy rozpatrzyć te ostatnie, ponieważ jest to konieczne dla prawidłowej kontroli zastosowanych w tej sprawie przepisów prawa materialnego lub ich wykładni.
Po drugie, w tej sprawie Sąd I instancji przeprowadził prawidłową kontrolę ustalonego przez właściwe organy stanu faktycznego, przy czym należy przypomnieć, że sąd administracyjny nie jest władny kontrolować wykonania przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego tylko kontroluje czy zostało wydane zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa materialnego i prawa procesowego obowiązującymi na dzień wydania decyzji przez organ odwoławczy.
Ponadto powołane w skardze kasacyjnej przepisy art. 3 § 1 i art. 151 p.p.s.a. nie zostały naruszone przez Sąd I instancji, zaś przepis "art. 145 pkt 1" p.p.s.a. nie został nawet prawidłowo powołany, ponieważ nie dookreśla czy chodzi tu w istocie o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Natomiast sąd administracyjny nie może za skarżącego kasacyjnie precyzować zarzutu kasacyjnego, który narusza dyspozycję art. 176 p.p.s.a. Z kolei brak jest w aktach sprawy przedstawionych przez skarżącego kontrdowodów w rozumieniu art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 80 k.p.a., które podważałyby ustalenia przedmiotowego operatu wodnoprawnego z lipca 2009 r., który określa warunki odprowadzania oczyszczonych ścieków z gminnej oczyszczalni ścieków w Żabiej Woli do rowu melioracyjnego M-30 w km 2+190, będącego dopływem rzeki Mrowny w km 18+750, a opracowanego przez dr. inż. J.P. Z tego operatu wodnoprawnego wynika bowiem, że celem tej inwestycji jest odprowadzanie do tego rowu oczyszczonych z tej oczyszczalni ścieków gospodarczo-bytowych dopływających i dowożonych, niewielkich ilości ścieków przemysłowych oraz wód infiltrowanych do cieku przemysłowego.
Także w innym opracowaniu dr. inż. J.P. pt. "Ocena możliwości wystąpienia awarii technologicznych i technicznych w realizowanej Gminnej Oczyszczalni Ścieków w Żabiej Woli oraz sposoby zapobiegania i przeciwdziałania skutkom awarii" z marca 2010 r. dr inż. J.P. na s. 30 jednoznacznie stwierdził, że przyjęta w oczyszczalni technologia oczyszczania ścieków, a także zastosowane urządzenia oczyszczające minimalizują do zera wszelkie awarie mechaniczne i elektryczne. Ponadto przeciwdziałanie awariom już na etapie projektowania uwzględnia wysokie standardy technologiczne i nie powinno negatywnie oddziaływać na odbiorniki ścieków oczyszczonych, tj. bezpośredni – rów melioracyjny M-30 i pośredni – rzekę Mrownę (s. 34). Także z będącej w aktach administracyjnych "Opinii w zakresie analizy wyników badań próbek wody wykonanych przez WIOŚ w Warszawie – określenie klasy czystości wody", a opracowanej przez mgr. inż.
K.B. – będącego biegłym w zakresie postępowania wodnego z kwietnia 2008 r., wynika, że woda z rowu melioracyjnego posiada II klasę czystości, natomiast woda z rzeki Mrowny w zależności od miejsca pobrania próbki posiada II i IV klasę czystości. Z kolei w opracowaniu pt. "Interpretacja wyników w języku specjalistycznym" sporządzonym przez mgr. A.N. – specjalistę ds. Ochrony Środowiska (B. Sp. z o.o. w P.) autor stwierdził, że pobrane w dniu 10 października 2011 r. próbki wody powierzchniowej w czterech punktach wykazują najwyższe wartości zanieczyszczeń w rowie melioracyjnym przed oczyszczalnią ścieków. Oznacza to, że zanieczyszczenia zostały wprowadzone do środowiska przed budowaną oczyszczalnią ścieków i obecnie realizowana oczyszczalnia nie jest źródłem zanieczyszczeń, które mogłyby wpłynąć na pogorszenie jakości środowiska czy też życie i zdrowie ludzi.
Po trzecie, w stanie faktycznym tej sprawy nie są także zasadne zarzuty kasacyjne, które podnoszą naruszenie przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Dlatego też chybiony jest zarzut kasacyjny podnoszący naruszenie przez Sąd I instancji art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3 w związku z "art. 37 ust. 2" (w istocie chodzi tu o art. 37 pkt 2) i art. 41 ust. 1 i 2 Prawa wodnego w związku z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Nie nastąpiło bowiem w stanie faktycznym tej sprawy niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, które miało polegać na niezasadnym udzieleniu przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego, ponieważ odprowadzane ścieki nie powodują niekorzystnych zmian "znajdującej się w zbiornikach zmiany w wodzie" o których stanowi art. 41 ust. 1 pkt 2 Prawa wodnego.
Ponadto nie nastąpiło z tej przyczyny także naruszenie art. 31 pkt 2 Prawa wodnego z powodu wydania pozwolenia wodnoprawnego na korzystanie z wód powodujące pogorszenie stanu wód i ekosystemów od niej zależnych. Wynika to także z tego, że Gmina Żabia Wola jako inwestor danej oczyszczalni ścieków podniósł wymagania jakościowe odprowadzanych ścieków ponad nawet wymagane normy jakościowe dotyczące tylko wskaźników BZT5 i ChZT o wskaźniki azotu i fosforu ogólnego (s. 8 uzasadnienia pozwolenia wodnoprawnego). Dlatego też jakość oczyszczonych ścieków odprowadzanych z oczyszczalni nie narusza warunków określonych w przepisie art. 41 ust. 1 i 2 Prawa wodnego.
Natomiast z naruszeniem dyspozycji art. 176 p.p.s.a. nie podniesiono również, które to przepisy cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. miałby naruszyć Sąd I instancji podczas kontroli ich zastosowania.
Po czwarte, także zarzut naruszenia art. 125 pkt 2 Prawa wodnego jest bezzasadny, ponieważ jak wynika z odpowiednich ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Żabia Wola działka o numerze ewid. 261/21, na której zlokalizowana jest oczyszczalnia ścieków, posiada oznaczenie symbolem "NO", a więc oznacza to, że jest przeznaczona pod lokalizację urządzeń do oczyszczania i przesyłania ścieków sanitarnych o uciążliwości nie przekraczającej poza granice prawa własności, przy czym Sąd I instancji nie może w tym zakresie brać pod uwagę potencjalnych oddziaływań tego rodzaju inwestycji np. w przypadku wystąpienia awarii. Dlatego też brak jest przesłanek do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji także art. 126 ust. 1 Prawa wodnego.
Po piąte, zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przepisów art. 131 ust. 1–4 w związku z art. 126 pkt 1 Prawa wodnego jest także bezzasadny, biorąc pod uwagę powyższe ustalenia faktyczne, w tym w szczególności wynikające z operatu wodnoprawnego oraz w zakresie spełnienia wszystkich ustawowych wymagań koniecznych do uzyskania przez inwestora przedmiotowego pozwolenia wodnoprawego. Ponadto dane pozwolenie wodnoprawne udzielone decyzją Starosty Grodziskiego z 9 lipca 2010 r. nr 49/10 nie miało na celu "przedłużenia" uprzedniego pozwolenia wodnoprawnego lecz zostało wydane jako kolejne pozwolenie wodnoprawne. Wynika to z tego, że chociaż wniosek Gminy Żabia Wola z 29 lipca 2009 r. o wydanie pozwolenia wodnoprawnego pierwotnie był określony, jako wniosek o "przedłużenie", to jednak następnie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. został sprecyzowany i uzupełniony o wszystkie wymagane dokumenty dla wniosku o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego.
Po szóste, ostatni zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji art. 128 ust. 1 Prawa wodnego z powodu jego niezastosowania, jako skutek prawny wydanego pozwolenia wodnoprawnego, co miało spowodować niemożność korzystania z udzielonych uprzednio innym podmiotom pozwoleń wodnoprawnych, dotyczących sześciu zbiorników retencyjnych, położonych w obszarze oddziaływania danego pozwolenia wodnoprawnego jest także całkowicie chybiony. Biorąc bowiem pod uwagę stan faktyczny i prawny w tej sprawie wynika z niego jednoznacznie, że przedmiotowe pozwolenie spełnia wszystkie przesłanki, które nakłada przepis art. 128 ust. 1 Prawa wodnego.
Ponadto skarga kasacyjna nie określa nawet na jakiej podstawie prawnej i faktycznej wywodzi zarzut naruszenia tego przepisu, który miałby polegać na tym, że dane pozwolenie wodnoprawne uniemożliwi korzystanie innym podmiotom z uprzednio udzielonych im pozwoleń wodnoprawnych, jak i nawet nie precyzuje, o jakie pozwolenia tu chodzi. Jest to więc zarzut kasacyjny nieprecyzyjny i niespójny, który nie został również prawidłowo uzasadniony w rozumieniu art. 176 p.p.s.a.
Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.