Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2578/15

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1462/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: " WSA"), po rozpoznaniu skargi R. J. (dalej: "Skarżącego") na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej: "KGP") z dnia 28 marca 2014 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną w celach sportowych, skargę oddalił.

W uzasadnieniu przedstawiono następującą argumentację faktyczną i prawną:

decyzją z dnia 4 listopada 2013 r. Nr [...] Opolski Komendant Wojewódzki Policji (dalej: "organ I instancji"), na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.; dalej: "ustawa o broni i amunicji"), cofnął Skarżącemu pozwolenie na broń palną do celów sportowych w związku z ustaleniem, że figuruje on jako osoba skazana w Krajowym Rejestrze Karnym za popełnienie przestępstw karnoskarbowych:

1. - za popełnienie czynu z art. 83 K.k.s (udaremnianie przeprowadzenia czynności kontrolnych w okresie od 28.11.2002 r. do 10.02.2003 r., k.
2. 77) – prawomocny od dnia 10.02.2004 r. wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze, sygn. akt II Ks 131/03;
3. - za popełnienie przestępstw skarbowych z art. 107 § 1 i 3 K.k.s (organizowanie, prowadzenie i urządzanie w okresie od 11.10.2003 r. do 10.06.2006 r. gier na automatach w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, k.80) – prawomocny od dnia 15.02.2007 r. wyrok Sądu Rejonowego w Siemianowicach Śląskich, sygn. V Ks 1/07;
4. - za popełnienie czynu z art. 76 § 1 K.k.s w zw. z art. 6 § 2 K.k.s i art. 9 § 3 K.k.s (wprowadzenie w błąd Urzędu Skarbowego w Jeleniej Górze, co do wysokości należnego podatku i narażenie na nienależne odliczenie należności publicznoprawnej w podatku VAT na łączną kwotę 275.434,00 zł, k.70) – prawomocny od dnia 19.07.2007 r. wyrok Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze, sygn. akt VII Ks 14/07.

Po rozpoznaniu odwołania, w którym Skarżący zarzucił naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji oraz przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 77 § 1 i 107 § 1 i 3 K.p.a., KGP utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazał, że po nowelizacji ustawy o broni i amunicji, ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiami wybuchowymi, bronią i amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym i policyjnym (Dz.U. z 2011 r. Nr 38 poz. 195), ustawodawca a priori rozstrzygnął, że istnienie zagrożenia dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe.

Tym samym brane pod uwagę przed nowelizacją ustawy: okoliczności popełnienia czynów, społeczna szkodliwość, cechy osobowościowe, zachowanie sprawcy, gwarancja prawidłowego posiadania broni – podnoszone przez Skarżącego – nie mają aktualnie żadnego wpływu na rozstrzygnięcie. Jest to konsekwencją obowiązującego brzmienia przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym Policja ma obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji.

W skardze Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jako wydanej bez podstawy prawnej. Podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko dotyczące braku wykazania, że popełnione czyny są tego rodzaju, że posiadacz broni nie daje rękojmi użycia broni w celach i zgodnie z prawem. Ponadto wskazał, że w dacie wydania decyzji przez Komendanta Głównego Policji z dnia 28 marca 2014 r. nie miał statusu skazanego. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze postanowieniem z dnia 28 marca 2014 r. stwierdził, po przeprowadzeniu postępowania, że Skarżący daje rękojmię przestrzegania obowiązującego porządku prawnego. Zatem również na potrzeby niniejszego postępowania nie można przyjąć, że stwarza zagrożenie dla siebie lub porządku czy bezpieczeństwa publicznego.

W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA skargę oddalił i zaaprobował dokonaną przez organy wykładnię przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę decyzji. Wskazał też na bezsporną okoliczność skazania Skarżącego w sprawach sygn. akt II Ks 131/03 i VII Ks 14/07 Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze oraz sygn. V Ks 1/07 Sądu Rejonowego w Siemianowicach Śląskich. Wobec tego organy Policji miały obowiązek cofnąć pozwolenie na broń. Powyższego nie zmienia okoliczność, że Skarżący w dniu 20 czerwca 2014 r. nie figurował w Krajowym Rejestrze Karnym, jak również, że postanowieniem z dnia 28 marca 2014 r. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wydał postanowienie dotyczące zatarcia skazania.

W skardze kasacyjnej Skarżący reprezentowany przez fachowego pełnomocnika zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. I. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."):
2. 1. art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1, 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 152 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 6 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1, 3 i 4 K.p.a. w zw. z art. 106 i 107 § 4 i art. 108 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U Nr 88, poz. 535 ze zm.; dalej: "K.k.") w zw. z art. 1 i art. 9 § 1 i 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. Nr 97, poz. 557 ze zm.; dalej: "K.k.w.") w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, gdyż pomimo nakazu zawartego w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. nie stwierdził nieważności zaskarżonej decyzji i nie wskazał, że decyzja ta w całości nie podlega wykonaniu pomimo tego, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa (zaszły przyczyny określone w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), gdyż organ administracji orzekając obowiązany był uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydania decyzji, a w dniu wydania decyzji widniejące w Krajowym Rejestrze Karnym skazania - na mocy postanowienia SR w Jeleniej Górze II Wydziału Wykonawczego z dnia 28 marca 2014r., sygn. akt Ko 559/14 uległy zatarciu i Skarżący w tym samym dniu i z chwilą jego wydania był już osobą niekaraną, gdyż postanowienie to z mocy art. 9 § 1 i 3 K.k.w. jest natychmiast wykonalne, o ile jego wykonanie nie zostało wstrzymane (co nie miało miejsca w niniejszej sprawie), skazania uważa się za niebyłe (art. 106 K.k.), przy czym wszystkie skazania ulegają zatarciu jednocześnie (108 K.k.), a ujawnienie w KRK jest jedynie wtórne i stanowi czynność materialno - techniczną oraz nie kształtuje stanu prawnego, zatarcie następuje, choćby nie nastąpiło wykreślenie. Tym samym w dniu wydania decyzji przez organ II instancji nie istniały przesłanki, na które wskazał w decyzji organ II instancji uzasadniając cofnięcie pozwolenia na broń palną sportową, a wymienione w art.18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, karalność była przy tym jedyną podstawą i przesłanką cofnięcia pozwolenia. Podkreślił także, że decyzja - pozwolenie na posiadanie broni palnej w celach sportowych jest decyzją związaną, i że w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek materialnoprawnych wskazanych w art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, przy braku przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy, właściwy organ Policji zobowiązany jest do wydania pozwolenia, a zatem wnioskując a contrario nie jest dozwolone także cofnięcie pozwolenia na broń palną sportową osobie takie pozwolenie już posiadającej. Zatem z chwilą zatarcia skazania, które nastąpiło nie - jak za Komendantem Głównym Policji powtórzył Sąd - z chwilą uprawomocnienia się postanowienia, lecz z chwilą jego wydania, Skarżący stał się osobą niekaralną, a zatem odpadła jedyna wskazywana przesłanka cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową, co oznacza, że zaskarżona decyzja obarczona jest wadą kwalifikowaną wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., gdyż została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Alternatywnie, zarzucił naruszenie:

1. 2. co najmniej art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1, 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit.a oraz art. 152 P.p.s.a. w zw. z art. 6 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1, 3 i 4 K.p.a. w zw. z art. 106 i 107 § 4 i art. 108 K.k. w zw. z art. 1 i art. 9 § 1 i 3 K.k.w w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) w zw. z art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, przez nieuchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a P.p.s.a. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i niewskazanie, że decyzja ta w całości nie podlega wykonaniu pomimo tego, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego mającym co najmniej wpływ na wynik sprawy, gdyż organ administracji orzekając obowiązany jest uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydania decyzji, a w dniu wydania decyzji widniejące w Krajowym Rejestrze Karnym skazania - na mocy postanowienia SR w Jeleniej Górze II Wydziału Wykonawczego z dnia 28.03.2014r., sygn. akt Ko 559/14 - uległy jednoczesnemu zatarciu i Skarżący w tym samym dniu był już osobą niekaraną.
2. 3. naruszenia art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1,134 § 1 i art.145 § 1 pkt 1 b oraz 152 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 6 i w zw. z art. 107 § 1 tejże ustawy w zw. z art. 106 i 107 § 4 i art. 108 K.k. w zw. z art. 1 i art. 9 § 1 i 3 K.k.w. w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, gdyż pomimo nakazu zawartego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) nie uwzględnił skargi i nie uchylił w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji pomimo tego, że nastąpiło naruszenie prawa dające także podstawę do wznowienia postępowania. Podobnie jak w przypadku poprzednich zarzutów wskazał, że organ II instancji obowiązany jest rozstrzygać na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu orzekania, a w dniu wydania decyzji Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze II Wydział Karny wydał postanowienie z dnia 28 marca 2014r., sygn. akt Ko 559/14 o zatarciu skazania, które podlega na mocy art. 9 § 1 i 2 K.k.w wykonaniu natychmiast (bez czekania na jego uprawomocnienie) i którego wykonanie nie zostało wstrzymane, w związku z czym wszystkie skazania w dniu wydania decyzji przez organ II instancji uległy zatarciu, a Skarżący w dniu orzekania był zgodnie z art. 106 K.k. osobą niekaraną.
3. 4. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 6 i 107 § 1, 3 i 4 K.p.a. w zw. z art. 106 i 107 § 4 i art. 108 K.k. w zw. z art. 1 i art. 9 § 1 i 3 K.k.w w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji przez wskazanie i przyjęcie, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i organ II instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydania decyzji, a mianowicie, że Skarżący jest osobą karaną wadliwie przy tym klasyfikując zarządzenie o zatarciu skazania (postanowienie wydane przez SR w Jeleniej Górze) do kategorii wymagających uprawomocnienia się dla stosowania, podczas gdy jest ono wykonalne natychmiast po wydaniu (zarządzeniu zatarcia skazania), a samo wykreślenie skazania z KRK jest jedynie czynnością materialno — techniczną i ma charakter deklaratoryjny.
4. II. Naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 174 pkt 1 P.p.s.a. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 106 i 107 § 4 i art. 108 K.k. w zw. z art. 1 i art. 9 § 1 i 3 K.k.w w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, co skutkowało uznaniem, że w chwili orzekania przez organ II instancji (art. 6 i art. 107 § 1 k.p.a.) istniał stan prawny odmienny od tego istniejącego w rzeczywistości i przyjęcie w związku z tym, że Skarżący w chwili orzekania był osobą karaną.

W uzasadnieniu wskazał, że WSA dokonał wadliwej wykładni i wadliwego zastosowania art. 106 i 107 § 4 i art. 108 K.k. w zw. z art. 9 § 1 i 3 K.k.w. a następnie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, nie uwzględniając faktu, że w dniu wydania decyzji organu II instancji nastąpiło zatarcie skazania i tym samym decyzja o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni została pozbawiona podstaw prawnych. Wskazał również, że skoro na podstawie art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, przy braku negatywnych przesłanek z art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji organ Policji obowiązany jest do wydania pozwolenia, to niemożliwe jest również przy spełnieniu tych przesłanek cofnięcie pozwolenia. Zważywszy na treść art. 6 w zw. z art. 107 § 1, 3 i 4 K.p.a. nakazującą brać pod uwagę stan prawny i faktyczny istniejący w dniu wydawania decyzji - niekaralność Skarżącego w dniu wydania decyzji nie pozwalała na wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Podkreślił rolę organu odwoławczego, którego kompetencje nie sprowadzają się jedynie do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ale organ odwoławczy jest obowiązany uwzględnić zarówno zmiany stanu prawnego, jak i faktycznego, jakie zaszły w sprawie pomiędzy wydaniem orzeczenia przez organ pierwszej instancji a orzeczeniem organu odwoławczego. Stan faktyczny organ odwoławczy ustala w oparciu o materiał zebrany w postępowaniu pierwszej instancji, rozszerzając granice postępowania dowodowego na nowe okoliczności faktyczne pominięte przez organ pierwszej instancji, jak i te, które po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji uległy zmianie, a które to okoliczności są istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy.

Ponadto istniały podstawy do wznowienia postępowania, skoro postanowienie o zatarciu skazania zostało wydane i istniało w formie dokumentu w dniu wydania decyzji przez organ II instancji i dokument ten nie był znany organowi II instancji w dniu wydania decyzji, lecz był znany WSA, gdyż został jako dowód przesłany do organu i dołączony do akt sprawy. Sąd wiedział, że w dniu wydania decyzji ujawniły się nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi w dniu wydania decyzji, a istotne dla sprawy oraz, że istniał nowy dowód w postaci postanowienia (dokumentu) — również organowi w tej dacie nieznany i także istotny dla rozstrzygnięcia, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Zatem także z uwagi na treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Sąd orzekający miał obowiązek uwzględnić skargę w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

Stosownie do przepisu art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania przewidziane przepisem art. 183 § 2 P.p.s.a., wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przedmiotem swej oceny uczynił zarzuty przytoczone w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach przewidzianych przepisem art. 174 P.p.s.a., wskazując na naruszenie przepisów ustawy o broni i amunicji, Kodeksu karnego i Kodeksu karnego wykonawczego oraz Kodeksu postępowania administracyjnego, w powiazaniu z przepisami postępowania sądowo- administracyjnego. W każdym z tych zarzutów nawiązano do postanowienia Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 28 marca 2014 r. sygn. Ko 559/14 dotyczącego zatarcia skazania. Otóż zdaniem Skarżącego, konsekwencją postanowienia o zatarciu skazania było to, że z dniem jego wydania Skarżący był już osobą niekaralną, co wynika z art. 9 § 3 K.k.w.

Wobec tego WSA mając wiedzę o postanowieniu, powinien okoliczność tę uwzględnić i uchylić decyzję KGP wydaną 28 marca 2014 r., a więc w tym samym dniu, co postanowienie o zatarciu skazania. Podstawę do tej treści wyroku winien stanowić art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

Jest okolicznością bezsporną, że postanowieniem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 28 marca 2014 r. sygn. Ko 559/14 orzeczono o zatarciu skazania Skarżącego; na postanowienie to Skarżący powołał się w skardze naprowadzając, że w dacie wydania decyzji przez KGP nie miał statusu osoby skazanej. Odnosząc się tego postanowienia WSA podzielił stanowisko KGP wyrażone w odpowiedzi na skargę, że w dniu 28 marca 2014 r. postanowienie to nie było prawomocne. Nie było też znane organowi odwoławczemu w dacie wydawania decyzji.

Dla porządku zaznaczyć należy, że postanowienie Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 28 marca 2014 r. sygn. Ko 559/14 z klauzulą prawomocności wskazującą, że nie było przedmiotem zaskarżenia, okazane zostało przez pełnomocnika KGP na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Nie ulega wątpliwości, że postanowienie w przedmiocie zatarcia skazania wydawane jest w ramach postępowania wykonawczego, w oparciu o przepisy Kodeksu karnego wykonawczego. Zgodnie z art. 9 § 3 K.k.w., postanowienie w postępowaniu wykonawczym staje się wykonalne z chwilą wydania, chyba że ustawa stanowi inaczej lub sąd wydający postanowienie albo sąd powołany do rozpoznania zażalenia wstrzyma jego wykonanie.

Z przepisu tego wynika, że zasadą jest wykonalność orzeczenia. Natomiast wyjątek (brak wykonalności) może wynikać z ustawy lub postanowień sądów. Z ustawy, czyli w rozumieniu powyższego przepisu - z Kodeksu karnego, w szczególności z unormowań regulujących zatarcie skazania (art. 107 § 1 oraz 3-6); stwierdzić należy, że przepisy te nie stanowią inaczej, niż art. 9 § 3 K.k.w. Brak wykonalności może wynikać też z orzeczeń: sądu, który wydał postanowienie albo sądu odwoławczego. W rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze nie wstrzymał wykonania postanowienia z dnia 28 marca 2014 r. sygn. Ko 559/14, co wynika z jego treści.

Również sąd powołany do rozpoznania zażalenia w tym przedmiocie nie orzekał, gdyż taki środek zaskarżenia nie został wniesiony. Zatem postanowienie sygn. Ko 559/14 stało się wykonalne z chwilą wydania. Oznacza to, że WSA wadliwie zinterpretował postanowienie o zatarciu skazania łącząc jego wykonalność z prawomocnością.

Wykonalność orzeczenia (wyroku, postanowienia) jest pozytywną przesłanką postępowania wykonawczego. Umożliwia ona, a nawet obliguje właściwe organy do podjęcia czynności mających na celu skierowanie tego orzeczenia do wykonania, a następnie do wykonywania dalszych czynności i podejmowania decyzji przewidzianych w prawie karnym wykonawczym. W myśl obowiązującego w dacie orzekania przez Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze § 357 ust. 1 zd. drugie Regulaminu urzędowania sądów powszechnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 259), postanowienia wydane w postępowaniu wykonawczym wykonalne z chwilą wydania należy skierować do wykonania w dniu ich wydania.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy oznacza to, że z chwilą wydania postanowienia o zatarciu skazania, skazanie ujawnione w Krajowym Rejestrze Karnym uznaje się za niebyłe. Prowadzi to do wniosku, że na skutek wydania przez Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze w dniu 28 marca 2014 r. postanowienia w sprawie sygn. Ko 559/14 o zatarciu skazania, Skarżący z tym dniem utracił status osoby skazanej. Zatem decyzja wydana w postępowaniu odwoławczym w tym samym dniu, tj. 28 marca 2014 r. nie mogła skutecznie, jako wyłączną przyczynę cofnięcia pozwolenia na broń, wskazywać na okoliczność, że Skarżący figuruje jako osoba skazana w Krajowym Rejestrze Karnym za popełnienie przestępstw karnoskarbowych.

Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna oparta została na usprawiedliwionych podstawach, zarzucając naruszenie przepisów Kodeksu karnego wykonawczego w związku z przepisami Kodeksu karnego oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W konsekwencji zasadnie też naprowadza, że doszło do naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok. Jednocześnie, uchylając zaskarżone orzeczenie rozpoznał skargę, w oparciu o art. 188 P.p.s.a., bowiem istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona.

Jak już wyżej wskazano, w dniu 28 marca 2014 r. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze orzekł wobec Skarżącego o zatarciu skazania. Zgodnie z brzmieniem art. 106 K.k., z chwilą zatarcia skazania następuje jego uznanie za niebyłe. Skazanie zatarte nie może więc rodzić żadnych konsekwencji prawnych, nikt też nie może ograniczać praw osoby, której skazanie uległo zatarciu. Osoba taka w świetle prawa jest niekarana, a wszystkie adnotacje o jej karalności powinny zostać usunięte z dokumentów w których je umieszczono, czego można skutecznie się domagać (por. A. Wąsek (w:) O. Górniok i in., Komentarz, t. I, s. 762).

Jak już wyżej stwierdzono, w rozpoznawanej sprawie zatarcie skazania nastąpiło w dniu wydania zaskarżonej decyzji a okoliczność ta nie była znana organowi. Wystąpiła więc podstawa wznowienia postępowania administracyjnego, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Z tych przyczyn zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.

Orzeczenie o kosztach postępowania ma oparcie w art. 203 pkt 1 P.p.s.a. (koszty postępowania kasacyjnego) oraz w art. 200 P.p.s.a. (koszty związane z uwzględnieniem skargi).