Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 listopada 2007r., sygn. akt II SA/Go 660/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargi R. R. i S. R. na decyzję Wojewody L. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji podał, że skargi zostały złożone z uchybieniem ustawowego terminu, a niezależnie od tego pełnomocnik skarżących będący radcą prawnym nie uiścił wpisu stałego od skarg. Zaistniały zatem dwie przyczyny odrzucenia złożonych skarg, określone w art. 58 § 1 pkt 2 oraz w art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Od powyższego postanowienia skarżący R. R. i S. R. złożyli skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżących zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" i art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 183 § 1 i § 2 pkt 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem Sąd nie rozpatrzył podniesionych w skardze zarzutów nieważności postępowania administracyjnego. Sąd pierwszej instancji nie dostrzegając naruszenia prawa przez organ administracji publicznej uchylił się od kontroli sądowej naruszając w ocenie skarżących przepisy art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 53 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Uchybienie terminu do złożenia skargi jest obligatoryjną przesłanką jej odrzucenia, określoną w art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Stwierdzić należy, iż naruszenia powyższych przepisów skarga kasacyjna nie zarzuca, co oznacza, iż czynność odrzucenia skargi nie może być skontrolowana przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jedynie ubocznie należy stwierdzić, że Sąd I instancji prawidłowo przyjął, iż skutek prawny wniesienia skargi do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu administracji następuje z dniem złożenia (nadania przesyłki) tej skargi we właściwym organie, czyli tym, który wydał decyzję w drugiej instancji.
Również uboczne należy stwierdzić, iż w myśl art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W niniejszej sprawie regulacja ta została przez Sąd I instancji powiązana z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193), dotyczącym wysokości należnego wpisu sądowego. Również powyższych przepisów skarga kasacyjna nie wymienia.
Nie sposób też uznać zasadności argumentów zawartych w skardze kasacyjnej, dotyczących kwestii "nieważności postępowania", którą w ocenie skarżących Sąd pierwszej instancji ma obowiązek brać pod uwagę z urzędu zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stwierdzić należy, iż warunkiem zastosowania przez wojewódzki sąd administracyjny powyższej regulacji jest skuteczne złożenie skargi do tego sądu. W sytuacji gdy skarga zostaje odrzucona ze względu na niespełnienie wymogów formalnych, kontrola aktu objętego tą skargą nie może mieć miejsca. To zaś oznacza, że w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie naruszył regulacji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Natomiast przepis art. 183 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczy nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, co z kolei jest przedmiotem kontroli sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Niezrozumiałe są pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, w tym zarzut naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., którego sąd administracyjny nie zastosował i nie mógł zastosować. Zarzuty naruszenia poszczególnych przepisów art. 145 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogą być natomiast skutecznie postawione tylko wówczas, gdy skarga została merytorycznie rozpoznana, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.