Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 lutego 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1010/17, oddalił skargę A. J. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Powyższym postanowieniem organ II instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., zwana dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...], wydane w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a., odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...], udzielającej P. sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] (kategoria obiektu budowlanego XXIX), w skład której wchodzi wieża typu "[...]" Monopol Strong H=27m, urządzenia techniczne u podstawy wieży, system antenowy i zasilania WLZ, zrealizowanej na terenie działki nr [...] (po podziale działki nr [...] na działki nr [...] i nr [...]) obręb [...] przy ul. R. [...] w G. Sąd I instancji podejmując swoje rozstrzygnięcie stwierdził, że organ nadzorczy prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania trafnie wskazując, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej.
Wyjaśnił, że ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. nr 80, poz. 718), w art. 1 pkt 49 wprowadziła zmianę do Prawa budowlanego poprzez dodanie do art. 59 nowego ustępu (ust.
7) w następującym brzmieniu: "stroną w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor". Zmiana ta weszła w życie w dniu 11 lipca 2003 r. Tym samym procedowanie w trybie art. 59 Prawa budowlanego ogranicza zakres podmiotowy postępowania tylko i wyłącznie do inwestorów. Dlatego też, jakkolwiek postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest nowym postępowaniem administracyjnym, to ustalenie kręgu podmiotów, którym przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu odbywa się na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przy czym Sąd Wojewódzki zauważył, że z ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego dotyczy sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie wydawana jest po zakończeniu budowy zrealizowanej na podstawie funkcjonującego w obrocie prawnym pozwolenia na budowę i zgodnie z jej warunkami. Natomiast jeżeli decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana w wyniku przeprowadzonego postępowania legalizacyjnego lub dotyczy budowy zrealizowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę, nie ma zastosowania art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego.
W odniesieniu do powyższego Sąd I instancji podał, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie została wydana w stosunku do inwestycji zrealizowanej na podstawie funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2013 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce pozwolenia na budowę. Z decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wynika, że roboty budowlane zostały wykonane bez istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego. Tak więc w niniejszej sprawie inwestor uprzednio uzyskał pozwolenie na budowę, a następnie realizował proces budowlany zgodnie z tym pozwoleniem.
Reasumując, Sąd Wojewódzki stwierdził, że organ nadzorczy prawidłowo zastosował art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego przez przyjęcie, że przepis ten ma zastosowanie także w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Dodał też, że odmowa wszczęcia postępowania uniemożliwia rozpoznanie merytoryczne sprawy dlatego niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), skargę oddalił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A. J., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie, na podstawie "art. 200" p.p.s.a., kosztów postępowania sądowoadministracyjnego wywołanego złożeniem niniejszej skargi, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił:
- I. na podstawie "art. 174 ust. 1 pkt 1" p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.
- 1) art. "59 par. 7" Prawa budowlanego w zw. z art. 140 w zw. z art. 140 k.c. w zw. z art. "6 par. 2 pkt. 1 oraz pkt. 2", w zw. z "art. 61 par. 1" w zw. z "art. 61 par. 6" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z "art. 67 par. 3" w zw. z art. 54 rzeczonej ustawy, w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zw. z § 314 "rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie elektromagnetycznych", w zw. z "art. 145 ust. 1 pkt. 1a", w zw. z art. 134 p.p.s.a., art. 28 k.p.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na:
- a) dokonaniu przez Sąd I instancji na etapie badania legalności oraz materialnoprawnej prawidłowości ostatecznego postanowienia GINB z dnia [...] marca 2017 r. błędnej zawężającej wykładni wyszczególnionej w petitum zarzutu regulacji in ius w postaci art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, która to zawężająca egzegeza wyszczególnionej regulacji materialnoprawnej wyrażała się:
- - w uznaniu, iż w świetle wspomnianej regulacji status strony w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, a finalnie również legitymację skargową w przedmiotowego rodzaju postępowaniach, zarówno legitymacja skargowa w postępowaniu w trybie zwyczajnym jak również legitymacja w postępowaniu nadzwyczajnym w materii stwierdzenia nieważności, przysługiwać będzie każdorazowo jedynie inwestorowi, która to dokonana przez Sąd I instancji wykładnia wyszczególnionej regulacji in ius skutkowała:
- - uznaniem przez Sąd I instancji materialnoprawnej prawidłowości stanowiska merytorycznego zawartego w ostatecznym postanowieniu GINB z dnia [...] marca 2017 r., a także, iż skarżącemu nie przysługuje interes prawny w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej, a w konsekwencji status strony w rzeczonym postępowaniu;
Zgodnie z powszechnie aprobowanym w judykaturze poglądem (określającym prawidłową interpretację regulacji art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego), postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego nie można opierać na stwierdzeniu, że podmiot wnoszący o stwierdzenie nieważności takiej decyzji nie jest inwestorem, a legitymowanym do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie może być podmiot inny niż inwestor. W każdym przypadku, gdy został złożony wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, konieczna jest ocena, czy żądanie to pochodzi od strony legitymowanej, czyli takiej, która w myśl art. 28 k.p.a. żąda czynności organu administracji (wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego) ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
W każdym przypadku jednak kwestionowania zgodności z prawem decyzji o pozwoleniu na budowę art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego wymaga zastosowania wykładni rozszerzającej, wprowadzając prawo do żądania weryfikacji nie tylko przez inwestora, ale również przez te podmioty, które wywodzą prawo ingerencji w decyzję o użytkowaniu ze swego interesu prawnego wyprowadzonego z przepisów ww. ustawy i innych ustaw. Skarżący wskazał explicite na zaistnienie zarówno samowoli budowlanej, jak też niezgodności realizowanej inwestycji z projektem budowlanym, a także warunkami zabudowy, jak też leges speciales określających wymogi techniczne jakim winny odpowiadać obiekty, jak też ich usytuowanie, wyrażających się w niezgodności określonego w pozwoleniu na użytkowanie parametru w postaci wysokości objętego pozwoleniem obiektu w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej P., określonej w wymiarze 27 metrów z określoną wysokością zabudowy działki przy ulicy R. [...] (tj. działki stanowiącej przedmiot lokalizacji objętego pozwoleniem na użytkowanie obiektu) określoną na 9 metrów; niezgodności określonej w pozwoleniu na użytkowanie odległości obiektu w postaci stacji bazowej P. sp. z. o.o. "od okna przesłanianego obiektu przesłaniającego w postaci hali produkcyjno-magazynowej" przy ulicy R. [...] z dopuszczalną, wynoszącą 3 metry, z odległością obiektu od okna przesłanianego obiektu przesłaniającego jak maszt, komin lub inny, przewidzianą mocą przepisów szczególnych określonych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, która wynosić winna nie mniej niż 10 metrów; skarżący podważył także zgodność z prawem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę P. sp. z o.o. w związku ze wskazaniem: iż rzeczona decyzja wydana została w warunkach braku ustalenia kręgu stron postępowania i wydana z pominięciem osób mających interes prawny w rozumieniu "art. 28 par. 2" Prawa budowlanego; iż rzeczona decyzja wydana została w warunkach istnienia zakazu budowy stacji bazowych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar na którym usytuowane są nieruchomości sąsiadujące z inwestycją i znajdujące się w bezpośrednim obszarze jej oddziaływania, w tym nieruchomości skarżącego; iż stacja bazowa zgodnie z projektem usytuowana jest na ujęciu wody, co kreuje niezgodność z regulacjami prawa budowlanego.
W związku z zaistnieniem cech samowoli budowlanej rozumianej jako realizacja inwestycji w postaci stacji bazowej [...] z odstępstwem od projektu budowlanego oraz naruszeniem norm prawa budowlanego oraz określających warunki techniczne obiektów, a także niezgodności pozwolenia na użytkowanie z warunkami zabudowy oraz zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również zaistnieniem istotnych wad decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenie na budowę stacji bazowej [...], które podniesione zostały przez skarżących we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej P. sp. z. o.o. (która to samowola oraz rażąca wadliwość decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenie na budowę stacji bazowej [...] oddziaływały bezpośrednio na sytuację prawną skarżącego jako właściciela nieruchomości znajdującej się w bezpośrednim obszarze oddziaływania inwestycji, narażając na bezpośrednie oddziaływanie immisji generowanych przez inwestycję w postaci promieniowania elektromagnetycznego, a także wpływając ujemnie na możliwość realizacji przez skarżącego zasady zagospodarowania nieruchomości adekwatnie do określonych warunków zabudowy przy zachowaniu zasady ciągłości zabudowy w stosunku do stanowiącej własność skarżącego nieruchomości, która to zasada zagospodarowania nieruchomości zgodnie z określonymi warunkami zabudowy oraz z zachowaniem zasady ciągłości zabudowy może ulec znaczącemu ograniczeniu wskutek bezpośredniego oddziaływania inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej, w szczególności w zakresie możliwości eksploatacji nieruchomości w dopuszczalnych granicach, w związku z ograniczeniami w zakresie rozbudowy nieruchomości w sąsiedztwie obiektów szkodliwych dla zdrowia, do których bezspornie należy stacja [...]), Sąd I instancji w następstwie błędnej zawężającej wykładni regulacji art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego uznał zatem a priori, iż nie istniał po stronie skarżącego interes prawny w stwierdzeniu nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie stacji bazowej, uznając finalnie zasadność rozstrzygnięcia zawartego w ostatecznym postanowieniu GINB z dnia [...] marca 2017 r. W świetle prawidłowej (zgodnej z obowiązującą linią orzeczniczą) wykładni regulacji art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego zachodziła bezsprzeczna podstawa do zastosowania szerszej wykładni, przede wszystkim podstawa do kumulatywnej interpretacji wskazanej regulacji in ius z regulacją art. 28 k.p.a., prowadząca finalnie do uznania interesu prawnego skarżącego w zakresie żądania stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej, jako właściciela nieruchomości, która w następstwie zaistniałej sprzeczności realizowanej inwestycji z projektem budowlanym, a także niezgodności z określonymi regulacjami prawa budowlanego, jak również rażącej wadliwości decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę zostanie bezpośrednio narażona na oddziaływanie immisji generowanej przez stację bazową w postaci promieniowania elektromagnetycznego oraz nie będzie mogła być użytkowana i rozbudowywana zgodnie ze społeczna gospodarczym przeznaczeniem oraz warunkami zabudowy.
- b) braku dokonania przez Sąd I instancji (w bezpośrednim następstwie błędnej, zawężającej regulacji art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego) kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu regulacji, który to brak łącznej subsumcji i egzegezy wskazanych regulacji skutkował:
- - uznaniem przez Sąd I instancji materialnoprawnej prawidłowości stanowiska wyrażonego w ostatecznym postanowieniu GINB z dnia [...] marca 2017 r., stanowiącego iż regulacja "art. 59 par. 7" Prawa budowlanego stanowić będzie wyłączną regulację, w oparciu o którą winien być określany katalog stron w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, a w przypadku skarżącego nie zachodzi podstawa do badania naruszenia interesu prawnego w związku z wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, przede wszystkim badania, czy wskutek wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie stacji bazowej nie wystąpiły po stronie skarżącego ujemne następstwa prawne, obejmujące ograniczenie w zakresie realizacji podmiotowego prawa własności w stosunku do nieruchomości skarżącego, przede wszystkim uprawnień w postaci: ius utendi oraz ius fruendi, a finalnie brak kumulatywnej subsumpcji wskazanych w petitum zarzutu regulacji.
Legitymację do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji na wniosek ma nie tylko strona postępowania zakończonego wydaniem decyzji, której ma dotyczyć stwierdzenie jej nieważności, lecz takie każdy podmiot, który twierdzi, że decyzja ta dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku, albo którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności tej decyzji kreując sytuację naruszającą konstytucyjną zasadę równości wobec organów administracji publicznej i samorządowej, która to legitymacja przysługuje skarżącemu jako właścicielowi nieruchomości, która w następstwie zaistniałej sprzeczności realizowanej inwestycji z projektem budowlanym, a także niezgodności z określonymi regulacjami prawa budowlanego, jak również rażącej wadliwości decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę zostanie bezpośrednio narażona na oddziaływanie immisji generowanej przez stację bazową w postaci promieniowania elektromagnetycznego oraz nie będzie mogła być użytkowana i rozbudowywana zgodnie ze społecznym gospodarczym przeznaczeniem oraz warunkami zabudowy, w oparciu o: regulację "art. 6 par. 2 pkt. 1 oraz pkt. 2, w zw. z art. 61 par. 1, w zw. z art. 61 par. 6" ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zw. z "art. 67 par. 3, w zw. z art. 54 rzeczonej ustawy, w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zw. z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowiącego, iż budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych w zw. z art. 28 k.p.a., regulację art. 140 oraz art. 143 k.c.
W piśmie procesowym z dnia 19 kwietnia 2021 r. skarżący kasacyjnie podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, przedstawiając dodatkową argumentację przemawiającą za zasadnością wniesionej skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.
Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie wskazać należy, że wniesiona skarga kasacyjna skonstruowana jest w sposób chaotyczny, cechuje się powielaniem tych samych przepisów w kolejnych punktach, przeplatanych także uzasadnieniem, co powoduje, że jest ona mało czytelna. Niemniej jednak wynika z niej, że istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy skarżący kasacyjnie A. J. uprawniony jest do skutecznego żądania wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2015 r., udzielającej P. sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej.
Zarówno organy administracji, jak i Sąd I instancji uznały, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, który wskazuje, że stroną takiego postępowania jest jedynie inwestor. Przepis ten był niejednokrotnie przedmiotem analizy sądów administracyjnych, w tym także Naczelnego Sądu Administracyjnego. I tak, prezentowany jest pogląd, że przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a., co oznacza, że wolą ustawodawcy było, aby w postępowaniu, którego przedmiotem jest pozwolenie na użytkowanie ograniczyć krąg podmiotów biorących w nim udział jedynie do inwestora obiektu. Co do zasady, krąg stron w postępowaniu zwyczajnym jest tożsamy z kręgiem stron w postępowaniach nadzwyczajnych. Skoro ustawodawca w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, wyłączył inne podmioty, poza inwestorem z kręgu stron postępowania, to nie ma uzasadnionych przesłanek by w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego określać krąg stron postępowania w sposób odmienny, niż określono to w art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 1540/16).
Oczywiście należy zastrzec, że ograniczenie kręgu stron na podstawie powołanego wyżej przepisu Prawa budowlanego, uprawnione będzie wówczas, gdy inwestor uzyskał pozwolenie na budowę i realizował projekt zgodnie z uzyskanym pozwoleniem. Istotne odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę skutkuje naruszeniem warunków pozwolenia i w konsekwencji może naruszać interesy innych osób, dlatego potrzebna jest procesowa gwarancja ochrony tych interesów (zob. wyrok NSA z dnia 29 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1174/07). Przepis art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego nie dotyczy sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest skutkiem postępowania legalizacyjnego lub naprawczego (zob. wyroki NSA: z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1201/09; z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2998/12; z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 780/17).
Sąd w obecnym składzie w pełni podziela przywołane wyżej poglądy. Nie przychyla się natomiast do tego kierunku w orzecznictwie, w którym eksponuje się, iż brzmienie art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, nie stoi na przeszkodzie w uznaniu, że stroną postępowania nadzwyczajnego, którego przedmiotem jest ostateczna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu, będzie nie tylko inwestor; w którym wskazuje się konieczność zastosowania wykładni rozszerzającej, wprowadzając prawo do weryfikacji decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nie tylko przez inwestora, ale również te podmioty, które wywodzą prawo ingerencji w decyzję o użytkowaniu ze swego interesu prawnego wyprowadzonego z przepisów Prawa budowlanego i innych ustaw (zob. wyrok NSA z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt II OSK 259/14).
W niniejszej sprawie, jak zaznaczył GINB w swoim rozstrzygnięciu, inwestycja została zrealizowana na podstawie funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2013 r. o pozwoleniu na budowę, bez istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i innych warunków pozwolenia, co wynika z protokołu kontroli z dnia 5 maja 2015 r. Zastosowanie zatem art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, zarówno w postępowaniu zwykłym, jak i nadzwyczajnym, było w pełni uzasadnione. W tej sytuacji nie ulega wątpliwości, że obowiązkiem organu nadzoru było wydać, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie.
Wobec stwierdzenia, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie, skargę kasacyjną należało oddalić.
Mając powyższe na uwadze, działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875).