Uzasadnienie
Wyrokiem z 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Op 35/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę M. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 13 listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zbieranie odpadów.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Decyzją z 25 lipca 2014 r. Starosta Namysłowski odmówił M.A. wydania zezwolenia na zbieranie odpadów na działce nr [...], położonej w N. przy ul. [...] podnosząc, że działania w zakresie zbierania odpadów są niezgodne z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu, zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w Namysłowie z 10 grudnia 2009 r. (Dz.Urz. Woj. Op.
z 2010 r., nr 9, poz. 131). W wyniku rozpatrzenia odwołania, SKO decyzją z 13 listopada 2014 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, iż działka nr [...] w N., przewidziana przez wnioskodawcę jako miejsce zbierania odpadów, oznaczona jest na rysunku planu zagospodarowania przestrzennego symbolami D.4MN (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), D.1KDD (teren drogi klasy dojazdowej) oraz D.6KDL (teren drogi klasy lokalnej). Organ przedstawił przewidziane w planie miejscowym przeznaczenie każdego z tych terenów i podniósł, że wnioskodawca na przedmiotowej działce zamierza prowadzić działalność polegającą na gospodarowaniu odpadami, konkretnie - na ich gromadzeniu przed transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępnym sortowaniu oraz tymczasowym magazynowaniu odpadów. Jednakże analiza obowiązujących przepisów prawa miejscowego w relacji do wskazanej działki prowadzi do konstatacji, że na przedmiotowym terenie nie przewidziano możliwości gospodarowania odpadami polegającego na ich zbieraniu. W konsekwencji należało stwierdzić, że zamierzony przez wnioskodawcę sposób gospodarowania odpadami (zbieranie) pozostaje niezgodny z przepisami prawa miejscowego.
Nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem, M.A. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Podniósł, iż dysponuje wszelkimi zabezpieczeniami w przedmiocie przeciwdziałania oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Jego zdaniem, co najważniejsze - posiada decyzję Starosty w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na punkt skupu złomu i metali kolorowych. W latach 2002-2012 posiadał zezwolenie na zbiórkę złomu metali. W odczuciu skarżącego, Starosta wydał pozytywną decyzję na zbieranie odpadów podmiotom, które mają "podobne oznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego, co skarżący". Na okoliczność "słuszności" swojego stanowiska wskazał na decyzję z 2001 r. w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania, zaświadczenie Burmistrza z 2005 r. w kwestii ww. sposobu użytkowania, pismo Burmistrza z 2009 r. stanowiące odpowiedź na uwagę do projektu planu oraz pismo z dnia 21 sierpnia 2014 r. Starostwa Powiatu Namysłowskiego, będące odpowiedzią na pismo skarżącego.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny przytoczył treść przepisów ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach, które mają zastosowanie w sprawie i podkreślił, że podstawę prawną odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów stanowił art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy, zgodnie z którym organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów w przypadku, gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego.
Sąd I instancji zauważył, że dla terenu - działki skarżącego objętej wnioskiem o zezwolenie, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Namysłów, który stanowi akt prawa miejscowego. Nieruchomość skarżącego, działka nr [...], oznaczona jest na rysunku planu zagospodarowania przestrzennego symbolami D.4MN (teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), D.1KDD (teren drogi klasy dojazdowej) oraz D.6KDL (teren drogi klasy lokalnej). Dla terenu oznaczonego symbolem D.4MN przeznaczenie ustalono jako "teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej". Jako zabudowę dopuszczoną na tym terenie wskazano: "budynki do czterech mieszkań, zabudowa zagrodowa, zabudowa usługowa, przy czym za funkcje usługowe uznaje się usługi handlu detalicznego, usługi rzemiosła nieprodukcyjnego, usługi gastronomiczne, usługi administracyjno-biurowe, usługi ochrony zdrowia i opieki społecznej, usługi nauki i oświaty, usługi kultury i rozrywki oraz inne o podobnym charakterze, wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi".
Przeznaczenie terenów oznaczonych symbolami D.6KDL oraz D.1KDD, to odpowiednio - "teren drogi klasy lokalnej" oraz "teren drogi klasy dojazdowej". W świetle przywołanych powyżej zapisów planu, dopuszczona na tym terenie zabudowa usługowa została zatem dookreślona. Natomiast sporna działalność polegająca na zbieraniu odpadów, w tym złomu - nie wpisuje się swoim charakterem w działalność dopuszczoną zapisami obowiązującego planu. Ponadto, punkty do zbierania lub przeładunku złomu zaliczane są do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Prawodawca lokalny posłużył się katalogiem zamkniętym wymienionych usług o funkcji usług podobnych, tym samym nie dopuścił innych, mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Przytoczone powyżej okoliczności w realiach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu I instancji, potwierdzają zasadność podjętego na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy stanowiska organu o odmowie udzielenia skarżącemu zezwolenia na zbieranie odpadów wymienionych we wniosku, w tym też zbieranie złomu, albowiem opisane wyżej zamierzenie nie jest zgodne z przepisami prawa miejscowego, gdyż nie podlega zakwalifikowaniu do którejkolwiek z form działalności przewidzianych przywołanymi zapisami planu, na działce nr [...].
Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o uwzględnienie w postępowaniu sądowym treści dokumentów dołączonych do skargi, które zdaniem skarżącego przemawiają za uchyleniem zaskarżonej decyzji, Sąd zauważył, że dla oceny organów dokonanej w niniejszej sprawie, nie miały one znaczenia, bowiem odnoszą się do innego stanu, a wyrażone w nich stanowiska nie zwalniały organów od orzekania według ustalonego stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji, w tym uwzględnienia obowiązujących przepisów ustawy o odpadach. W ustawie tej nie przewidziano ani aneksowania zezwolenia, ani też przedłużania jego okresu ważności (trwania). Zezwolenie na zbieranie odpadów, w tym złomu wygasa w dacie w nim określonej, zatem aby uzyskać ponownie nowe zezwolenie koniecznym staje się także wykazanie, iż zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest zgodny z przepisami prawa miejscowego (art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy).
Fakt, iż skarżący w latach 2002-2012 posiadał zezwolenie na zbiórkę złomu metali oraz pozwolenie z 2001 r. w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na punkt złomu metali kolorowych, jak również dysponuje pismem Burmistrza z 2009 r. stanowiącym odpowiedź na uwagę skarżącego do projektu planu, nie determinuje rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, w przedmiocie udzielenia wnioskowanego zezwolenia.
W złożonej skardze kasacyjnej M.A. wniósł o uchylenie wyroku z 28 kwietnia 2015 r. w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucając:
- 1. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach oraz w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 kpa przejawiające się tym, że WSA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji nie uchylił decyzji SKO w Opolu z 13 listopada 2014 r. mimo, że z zebranego przez organ materiału dowodowego wynikało, że zamierzony przez skarżącego sposób gospodarowania odpadami jest zgodny z przepisami prawa miejscowego (miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego), które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zarzut ten oparty jest o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.,
- 2. naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach w sytuacji, gdy nie wystąpiła niezgodność zamierzonego przez skarżącego sposobu gospodarowania odpadami z przepisami prawa miejscowego, a zatem gdy brak było przesłanek do odmowy udzielenia skarżącemu zezwolenia na zbieranie odpadów.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zarzut ten oparty jest o podstawę z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.
Skarżący kasacyjnie wniósł o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentu urzędowego, tj. zaświadczenia Urzędu Miejskiego w Namysłowie Wydziału Rolnictwa i Gospodarki Nieruchomościami z 15 lipca 2015 r. niezbędnego do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w kwestii zgodności zamierzonego przez skarżącego sposobu gospodarowania odpadami z przepisami prawa miejscowego.
W uzasadnieniu M.A. zarzucił, że organ odwoławczy nie podjął wszelkich kroków do wyjaśnienia sprawy i nie rozpatrzył w całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w związku z czym Sąd I instancji dokonał niewłaściwej kontroli przeprowadzonego postępowania.
Autor skargi kasacyjnej wskazał, że z pisma Burmistrza Namysłowa z 15 października 2009 r. wynika, że na działce skarżącego dopuszczono realizację usług, bez konieczności zmiany kategorii przeznaczenia terenu z zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na zabudowę usługowo-produkcyjną czy usługową. Co więcej, z dołączonego do skargi kasacyjnej pisma z 15 lipca 2015 r. wydanego przez ten sam organ wynika, że lokalizacja punktu skupu złomu na działce nr [...] jest zgodna z ustaleniami tego planu. Wbrew twierdzeniom WSA, prawodawca lokalny nie posłużył się katalogiem zamkniętym wymienionych usług o funkcji usług podobnych, albowiem katalog ten jest otwarty. Prawodawca lokalny nie miał również obowiązku szczegółowo wymieniać każdego rodzaju usług dopuszczonych na danym terenie. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego brak jest w ogóle jakichkolwiek informacji dotyczących inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Zarzucił, że Sąd I instancji dokonał niewłaściwej interpretacji zapisów miejscowego planu. W ocenie skarżącego kasacyjnie, organ dokonujący oceny nie może interpretować przeznaczenia terenu objętego w planie w oderwaniu od interpretacji dokonanej przez planistę gminnego ani od rzeczywistego przeznaczenia terenu, który określają brzmienie planu oraz znajdujące się w aktach sprawy dokumenty.
Wskazał, że w planie miejscowym dla miasta Namysłów brak jest zapisów o zakazie prowadzenia usług związanych ze zbieraniem odpadów. Plan nie precyzuje dokładnie jakiego rodzaju usługi są dopuszczone na danym terenie, a planista wymienił jedynie przypadkowy rodzaj usług, z zaznaczeniem możliwości prowadzenia innych usług o podobnym charakterze. W żadnym z oznaczeń planu nie ma wyraźnie wskazanej możliwości prowadzenia działalności związanej z gospodarowaniem odpadami, czy też z drugiej strony zakazu prowadzenia takiej działalności – zapisy planu są ogólne i dotyczą prowadzenia usług. Rozszerzająca wykładnia planu na niekorzyść właścicieli nieruchomości byłaby sprzeczna z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności i stanowiłaby naruszenie ustaleń planu – a taką właśnie interpretację planu zastosował Sąd I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art.183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art.183 § 2 p.p.s.a., skutkujące nieważnością postępowania, kontrola zaskarżonego wyroku mogła być dokonana tylko w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Wprawdzie autor skargi kasacyjnej oparł ją na obu podstawach z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., jednak uzasadnienie skargi kasacyjnej oraz argumentacja przytoczona na jej poparcie wskazują na to, że istota zarzutów sformułowanych przez skarżącego kasacyjnie sprowadza się do zakwestionowania stanowiska wyrażonego w zaskarżonym wyroku, akceptującego prawidłowość zastosowania w stanie faktycznym sprawy przepisu art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy z 18 stycznia 2013 r. o odpadach, wedle jego brzmienia obowiązującego w dacie wydania decyzji organu II instancji, stanowiącego podstawę do odmowy udzielenia M.A. zezwolenia na zbieranie odpadów.
Mimo przyporządkowania zarzutu opisanego w petitum skargi jako pkt 1 ppkt 1) - do podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (czyli naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy) oraz przywołania przepisów procedury sądowoadministracyjnej (art 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) i administracyjnej (art. 7, 75 § 1, 77 § 1 kpa), treść samego zarzutu oraz jego rozwinięcie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazują na to, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Namysłów, obowiązującego na terenie, którego dotyczy wnioskowane przez M. A. przedsięwzięcie polegające na zbieraniu odpadów, w tym złomu. Treść obu zarzutów oraz ich uzasadnienie mieszczą się zatem w granicach podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. określonej w tym przepisie jako naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.
Bezspornym w sprawie jest, że działka, na której skarżący zamierzał prowadzić wnioskowaną działalność wymagającą uzyskania zezwolenia w trybie ustawy o odpadach, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym dla miasta Namysłów, umiejscowiona jest na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, oznaczonym symbolem D.4MN oraz pod drogę dojazdową (D.6 KDD) i drogę lokalną (D.6 KDL). Na terenie działki nr [...] w ramach terenu D.4MN, dopuszczona została następująca zabudowa: budynki do czterech mieszkań, zabudowa zagrodowa, zabudowa usługowa, przy czym za funkcje usługowe uznaje się usługi handlu detalicznego, usługi rzemiosła nieprodukcyjnego, usługi gastronomiczne, usługi administracyjno-biurowe, usługi ochrony zdrowia i opieki społecznej, usługi nauki i oświaty, usługi kultury i rozrywki oraz inne o podobnym charakterze, wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi.
Według argumentacji skargi kasacyjnej, działalność polegającą na zbieraniu odpadów, w tym złomu, należy zaliczyć do szeroko pojętych usług, o otwartym katalogu, tym bardziej, że w zapisach planu nie ma zakazu prowadzenia tego typu działalności na objętym nim terenie.
Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić.
Po pierwsze, nie ma racji autor skargi kasacyjnej przyjmując, że katalog usług możliwych do prowadzenia na terenie D.4MN jest nieograniczony. Wynika to już z treści omawianego zapisu planu, w którym prawodawca gminny określił, co należy rozumieć pod pojęciem "funkcji usługowych" dopuszczonych na tym terenie, poprzez wymienienie rodzajów dozwolonych działalności usługowych. Przykłady działalności usługowej, którą dopuszczono na terenie D.4MN, wskazują przy tym na ich jedną wspólną cechę, którą można - szeroko rzecz ujmując - określić jako brak uciążliwości dla terenów sąsiednich. Wyłączono bowiem tego typu działalność jak rzemiosło produkcyjne czy handel hurtowy, z prowadzeniem której w sposób oczywisty łączą się dla takie dolegliwości dla nieruchomości sąsiadujących jak zwiększona emisja hałasu, spalin, zwiększone natężenie ruchu kołowego, pieszego itp. Także pozostałe typy działalności wskazane jako dopuszczone w ramach zabudowy usługowej mają charakter usług nieuciążliwych i pomocniczych dla podstawowej funkcji tego terenu określonej jako mieszkaniowa.
Właśnie to podstawowe przeznaczenie terenu D.4MN stanowi zrozumiałe i logiczne ograniczenie dla prowadzenia w tym miejscu uciążliwej dla mieszkańców aktywności gospodarczej. Tego typu rozwiązania planistyczne są powszechnie stosowane przez gminy na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, w ramach której uwzględnia się prawo mieszkańców do wypoczynku i niekonfliktowego sąsiedztwa poprzez dopuszczone przeznaczenie tego obszaru pod niezbędną i nieuciążliwą obsługę terenu mieszkaniowego. Dlatego też stanowisko, wedle którego zamierzona przez M. A. działalność polegająca na zbieraniu odpadów, w tym złomu, nie mieści się w granicach działalności usługowej przewidzianej w planie dla terenu D.4MN, wyrażone przez oba organy, a następnie zaakceptowane przez Sąd I instancji, należy uznać za trafne i nie można mu skutecznie zarzucić jakiegokolwiek błędu interpretacyjnego. Kwestionowanie tego poglądu w skardze kasacyjnej stanowi zatem jedynie polemikę z prawidłowo dokonaną wykładnią zapisów planu, zaprezentowaną w zaskarżonym wyroku.
Oceny tej nie zmienia podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność, że zapisy planu miejscowego nie zakazują lokalizowania na terenie D.4MN przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, czy też działalności polegającej na zbieraniu odpadów. Istotnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji stwierdził, że skoro prawodawca lokalny w omawianym przepisie posłużył się katalogiem zamkniętym wymienionych usług o funkcji podobnych, tym samym nie dopuścił usług mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, do jakich – na podstawie § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - zalicza się punkty zbierania lub przeładunku złomu. Fakt, że w zapisach planu miejscowego nie ma zakazu lokalizowania tego rodzaju przedsięwzięć na terenie, na którym położona jest działka nr [...], nie oznacza jednak, jak zdaje się to rozumieć autor skargi kasacyjnej, że zamierzenie planowane przez skarżącego jest zgodne z tym planem.
Prawodawca gminny określił bowiem rodzaj usług dopuszczonych na terenie D.4MN i to właśnie omawiany wyżej przepis prawa miejscowego determinuje ocenę, że działalność polegająca na zbieraniu odpadów nie mieści się w granicach usług nieuciążliwych przewidzianych na tym obszarze, bez względu na to, czy jest to przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko czy też nie.
Ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela prezentowanej w skardze kasacyjnej argumentacji, że dokonana przez Sąd I instancji wykładnia mających zastosowanie w stanie sprawy przepisów prawa miejscowego ma charakter rozszerzający i pozostaje w sprzeczności z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności.
Nie ma także racji skarżący kasacyjnie zarzucając, że prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji oceny zastosowania w stanie sprawy art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach, przeczy treść pisma Burmistrza Namysłowa z 15 października 2009 r. stanowiącego odpowiedź na uwagę skarżącego do projektu planu, zgodnie z którym organ ten "zdecydował dopuścić realizację usług na tej działce, bez konieczności zmiany kategorii przeznaczenia terenu z zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na zabudowę usługowo-produkcyjną czy usługową jednak przy założeniu, że będą to usługi handlu detalicznego, usługi rzemiosła nieprodukcyjnego, usługi gastronomiczne, usługi administracyjno-biurowe, usługi ochrony zdrowia i opieki społecznej, usługi nauki i oświaty, usługi kultury i rozrywki oraz inne o podobnym charakterze, wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi." Niezależnie od tego, że stanowisko zawarte w tym piśmie nie miało żadnego wiążącego charakteru ani dla orzekających w sprawie organów administracji ani dla kontrolującego ich działalność Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, podkreślić należy, że jego treść, a zwłaszcza użyty w nim zwrot "przy założeniu", w żaden sposób nie pozostaje w sprzeczności z zaprezentowanym w zaskarżonym wyroku rozumieniem przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przeprowadzoną oceną ich zastosowania w stanie faktycznym sprawy.
Z tych samych powodów nie można się także zgodzić z argumentacją skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji dokonał wykładni zapisów planu "w oderwaniu od interpretacji dokonanej przez (...) planistę gminnego", o której ma przekonywać pismo Burmistrza Namysłowa z 15 października 2009 r.
Nie może mieć także znaczenia prawnego dołączone do skargi kasacyjnej zaświadczenie z 15 lipca 2015 r. wydane z upoważnienia Burmistrza Namysłowa, zgodnie z którym "lokalizacja punktu skupu złomu na przedmiotowej działce jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu". Wyrażony w tym zaświadczeniu pogląd pozostaje, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprzeczności z przepisami obowiązującego na tym terenie prawa miejscowego, co wykazano już wyżej. Przypomnieć także należy, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem, co - w nawiązaniu do złożonego przez skarżącego zaświadczenia (nie mającego waloru przepisu prawa) - oznacza, że stanowisko w nim wyrażone nie stanowi podstawy, wedle której można kontrolować legalność zaskarżonej decyzji.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Skonstruowany w oparciu o ten przepis zarzut skargi kasacyjnej mógłby odnieść zamierzony skutek jedynie wówczas, gdyby Sąd nie dokonał w ogóle kontroli zaskarżonej decyzji bądź zastosował środek nieznany ustawie, co w sprawie nie miało miejsca.
Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., albowiem ze wskazanych już wyżej powodów, w stanie faktycznym sprawy prawidłowo Sąd I instancji nie dostrzegł podstaw do uwzględnienia skargi.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a.