Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 26 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 2593/11

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 808/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu sprawy ze skargi H. M. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] maja 2011 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu Piotrkowskiego z dnia [...] marca 2011 r.

Jak wynika z uzasadnienia wyroku decyzją z dnia [...] maja 2011r. Wojewoda Łódzki, po rozpatrzeniu odwołania H. M. od decyzji Starosty Piotrkowskiego z dnia [...] marca 2011 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. T. i R. T. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej o mocy 250 kW, stacji transformatorowej i linii kablowych na działce o nr ewid. [...], obręb S.(gmina M.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił, że w dniu 9 marca 2010r. wpłynął wniosek inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej o mocy 250 kW, stacji transformatorowej i linii kablowych na działce nr ew. [...] obręb S. (gmina M.). Po rozpatrzeniu tego wniosku organ I instancji udzielił pozwolenia na budowę decyzją z dnia [...] maja 2010r. nr [...], która na skutek odwołania H.M. została uchylona decyzją Wojewody Łódzkiego z dnia [...] czerwca 2010r. i przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powodem uchylenia decyzji organu I instancji był fakt uzyskania przez H. M. decyzji o pozwoleniu na budowę na działce nr [...], położonej w niedalekim sąsiedztwie od działki nr [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej zmienił się stan faktyczny obszaru wokół planowanej inwestycji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta Piotrkowski udzielił pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej decyzją z dnia [...] grudnia 2010r. Decyzja ta w wyniku kolejnego odwołania H. M. została uchylona decyzją Wojewody Łódzkiego z dnia [...] stycznia 2011 r. i skierowana do ponownego rozpatrzenia do organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego odnośnie ustalenia wpływu projektowanej inwestycji na teren nieruchomości sąsiednich.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia przedłożonego projektu budowlanego w zakresie wskazania wzajemnych odległości projektowanych obiektów w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich wraz z opisem wszystkich naniesionych elementów, a także uzupełnienia i zweryfikowania przedłożonego projektu budowlanego w zakresie wpływu przedmiotowej inwestycji na zabudowę mieszkaniową istniejącą i projektowaną (z uwzględnieniem działki nr ewid. [...]), jak również przedłożenia analizy dotyczącej dopuszczalnego poziomu hałasu generowanego przez projektowaną elektrownię wiatrową poza teren nieruchomości inwestora, w odniesieniu do terenów mieszkaniowo-usługowych i zabudowy zagrodowej - zgodnie z zapisami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Po uzupełnieniu przez inwestora we wskazanym terminie projektu budowlanego organ I instancji stwierdził, że inwestycja jest zgodna z warunkami określonymi w ostatecznych decyzjach Wójta Gminy M.: o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] października 2008r. oraz o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] marca 2009r. W ocenie organu I instancji zarzuty dotyczące niebezpieczeństwa związanego z możliwymi awariami oraz przekroczeniem hałasu nie znalazły oparcia w przepisach prawa, jak i w załączonych dokumentach. Zgodnie z zapisami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, tegoż przedsięwzięcia nie zakwalifikowano jako stwarzającego zagrożenia wystąpienia poważnych awarii i uznano, że eksploatacja elektrowni wiatrowej nie będzie powodowała ponadnormatywnych uciążliwości dla środowiska i warunków życia ludzi.

Ponadto ustalenia decyzji środowiskowej zobowiązują inwestora do emisji dopuszczalnego hałasu poza teren nieruchomości inwestora, w odniesieniu do terenów mieszkaniowo-usługowych i zabudowy zagrodowej do poziomu: LAeqD= 55[dB], LAeqN = 45 [dB]. W zaprojektowanym obiekcie o całkowitej wysokości nie przekraczającej 45 m i o mocy 250 kW uwzględniono obowiązujące normy dotyczące hałasu. Na podstawie wyciągu z "Raportu o oddziaływaniu na środowisko elektrowni wiatrowej w miejscowości S. gm. M." sporządzonego w ramach oceny oddziaływania na środowisko przeprowadzonej przez Wójta Gminy M. oraz kopii raportu organ ustalił, że zasięg dopuszczalnego poziomu hałasu dla zabudowy mieszkaniowo-usługowej i zagrodowej w porze dziennej (55 dB) będzie obejmować obszar w promieniu około 30 m od podstawy słupa nośnego wiatrowni, natomiast zasięg dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocnej (45 dB) będzie obejmował obszar o promieniu około 80 m od podstawy słupa nośnego wiatrowni.

Najbliższe tereny chronione, w tym projektowana zabudowa na działce nr ew. [...] położonej w odległości 105 m od osi słupa wiatrowni do granicy działki, znajdują się poza zasięgiem dopuszczalnego poziomu hałasu, zarówno dla pory nocnej jak i pory dziennej.

W związku z powyższym, decyzją dnia [...] marca 2011r. Starosta Piotrkowski, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wnioskowanej inwestycji.

Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł H. M..

Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2011r. Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Starosty Piotrkowskiego z dnia [...] marca 2011r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę.

Na ostateczną decyzję Wojewody Łódzkiego skargę do sądu administracyjnego wniósł H.M., wnosząc o uchylenie kwestionowanego oraz poprzedzającego rozstrzygnięcia organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu Piotrkowskiego z dnia [...] marca 2011 r..

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że niespornym jest, iż inwestor legitymuje się, pozostającą w obrocie prawnym, decyzją środowiskową z dnia [...] marca 2009r. wydaną przez Wójta Gminy M. na podstawie ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.). Z decyzji tej wynika, że największą potencjalną uciążliwością dla środowiska związaną z funkcjonowaniem planowanej inwestycji będzie m.in. emisja hałasu. Ustalenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej elektrowni wiatrowej wskazują, że inwestycja nie będzie powodowała ponadnormatywnych uciążliwości dla środowiska i warunków życia ludzi pod warunkiem, że wielkość emisji hałasu wyznaczona dopuszczalnymi poziomami hałasu poza terenem własności prowadzącego instalację, w odniesieniu do terenów mieszkaniowo - usługowych i zabudowy zagrodowej wynosić będzie odpowiednio w porze dziennej LAEqD = 55 [dB], a w porze nocnej LAEqN = 45 [dB].

Decyzja określiła również konieczny warunek, dotyczący ochrony środowiska i podlegający uwzględnieniu w projekcie budowlanym, a dotyczący usytuowania turbiny w miejscu wskazanym na załączonej do wniosku mapie tj. około 220 m na północ i około 230 m na zachód od najbliższej zabudowy mieszkaniowej. Powyższe ustalenia decyzji środowiskowej zostały określone w oparciu o raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, sporządzony w październiku 2008r., z którego wynikało z kolei, iż będąca przedmiotem oceny projektowana elektrownia wiatrowa ma być zlokalizowana poza obszarem o charakterze mieszkaniowym, w obrębie gruntów miejscowości S. w odległości ok. 230 m od najbliższego budynku mieszkalnego miejscowości S., zaś bezpośrednie otoczenie przedmiotowej elektrowni stanowią tereny o charakterze rolnym. Tymczasem, co jednoznacznie wynika z dokumentacji zgromadzonej już przed organem I instancji, dla skarżącego H. M. została wydana ostateczna decyzja nr [...] o pozwoleniu na budowę domu jednorodzinnego na działce nr ewid. [...].

Przebieg postępowania wskazuje, że zmiana ta została dostrzeżona przez organ, bowiem postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. wydanym w oparciu o przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, Starosta Piotrkowski nakazał inwestorom uzupełnienie projektu budowlanego w zakresie wskazania wzajemnych odległości projektowanych obiektów w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich wraz z opisem wszystkich naniesionych elementów, a także uzupełnienie i zweryfikowanie przedłożonego projektu budowlanego w zakresie wpływu przedmiotowej inwestycji na zabudowę istniejąca i projektowaną (działka o nr ewid. [...]), a ponadto przedłożenie analizy dotyczącej dopuszczalnego poziomu hałasu generowanego przez projektowaną elektrownię wiatrową poza teren nieruchomości inwestora, w odniesieniu do terenów mieszkaniowo-usługowych i zabudowy zagrodowej (zgodnie z zapisami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach).

Jednakże, pomimo wezwania inwestorów do uzupełnienia projektu budowlanego we wskazanym wyżej zakresie, organowi zabrakło determinacji i konsekwencji w wyegzekwowaniu podjętych przez siebie działań, bowiem złożone przez inwestora, na żądanie organu dokumenty, w żaden sposób nie wyjaśniły, w jakim zakresie planowana inwestycja w postaci elektrowni wiatrowej, wpłynie na zabudowę mieszkaniową projektowaną. Złożony przez inwestorów raport o oddziaływaniu elektrowni wiatrowej na środowisko jest tym samym raportem, który był złożony w postępowaniu w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Nie mógł on zatem uwzględniać zmienionego stanu sprawy w wyniku faktu późniejszego uzyskania przez skarżącego pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego.

Z kolei z treści uzupełnionego projektu budowlanego wynika jedynie, że planowana inwestycja spełnia wymagania i uwarunkowania określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] marca 2009r. wydanej przez Wójta Gminy M.. W szczególności wskazano, że lokalizacja inwestycji spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Na terenach zabudowy zagrodowej zachowane zostaną dopuszczalne poziomy hałasu dla pory dziennej i nocnej a turbina zlokalizowana będzie w odległości min. 220m na północ i 230 m. na zachód od najbliższej zabudowy. Z przedłożonych przez inwestora dokumentów w żaden sposób nie wynika więc, w jaki sposób planowana elektrownia wiatrowa może oddziaływać na projektowaną zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, co do której wydano już, nota bene przez ten sam organ, decyzję o pozwoleniu na budowę (na działce nr ewid. [...]) w szczególności, w zakresie dopuszczalnych norm poziomu hałasu.

Zauważyć należy, że na załączonej do projektu mapie, naniesione odległości i wskazania poziomu hałasu nie pozwalają jednoznacznie stwierdzić, czy planowana inwestycja spełnia wymogi i normy dopuszczalnego poziomu hałasu. Z rzeczonej mapy wynika jedynie, że w odległości 30 metrów od wiatraka poziom hałasu w porze dziennej nie przekroczy 55 [dB], natomiast w odległości 80 metrów poziom hałasu w porze nocnej nie przekroczy 45 [dB]. Wartości te odpowiadają wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826) dla terenów zabudowy zagrodowej, nie zaś jednorodzinnej. Dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przywołane rozporządzenie przewiduje dopuszczalny poziom hałasu wynoszący: 50 [dB] w porze nocnej i 40 [dB] w porze dziennej.

Biorąc pod uwagę odległość turbiny wiatraka od działki skarżącego (wg wskazanej mapy jest to 105 m), kwestia ta może w sposób istotny rzutować na ocenę dopuszczalnych norm hałasu, a brak wyjaśnienia wskazanej okoliczności narusza nie tylko przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, ale również w kontekście ochrony interesów osób trzecich, stanowi naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1 k.p.a. i może mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Niewątpliwe prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy ma dla każdego postępowania kluczowe znaczenie, bowiem tylko w takim przypadku możliwe jest ustalenie praw i obowiązków strony tego postępowania, jak również jedynie dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można właściwie zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem prawa i obowiązków i dopiero wówczas organ może prawidłowo wywiązać się z powinności wynikającej z art. 107 § 3 k.p.a.

Nadto zauważyć należy, że organ I instancji wskazał w decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, obejmuje wyłącznie działkę inwestora o nr ewid. 386. Pozostaje to w oczywistej sprzeczności zarówno z już zgromadzoną dokumentacją, wskazującą jednoznacznie na oddziaływanie inwestycji poza teren inwestora, w szczególności w zakresie dopuszczalnego poziomu hałasu, jak i świadczy o niekonsekwencji organu dopuszczającego skarżącego do udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę, w sytuacji, gdy obszar oddziaływania obiektu obejmować miałby jedynie działkę inwestora. Jednoczesne uznanie, iż przedmiotowa inwestycja niewątpliwie oddziałuje na nieruchomość skarżącego i stwierdzenie w decyzji organu I instancji, że oddziaływanie obiektu zamknie się w granicach działki inwestora narusza przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, a nadto pozbawione jest logiki.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącego, dotyczących naruszenia art. 59 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak również § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, należy uznać je za niezasadne, bowiem odnoszą się one do wcześniejszych stadiów postępowania, poprzedzających ubieganie się przez inwestora o pozwolenie na budowę. Podnoszone przez skarżącego kwestie w znacznej mierze dotyczą problematyki, która została już ostatecznie rozstrzygnięta w decyzjach: o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz o lokalizacji inwestycji celu publicznego, którymi organ architektoniczny jest związany, a nadto pozostają one poza kontrolą sądu w przedmiotowej sprawie.

Rozpoznając ponownie sprawę, organ winien uwzględnić wskazaną argumentację, wyjaśniając wszechstronnie okoliczności niezbędne dla prawidłowego zastosowania cytowanych przepisów Prawa budowlanego i aktów wykonawczych z uwzględnieniem aktualnego stanu faktycznego i prawnego oraz z poszanowaniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Wydając zaś rozstrzygniecie, należy uzasadnić je stosownie do reguł określonych w art. 107 § 3 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli J. T. oraz R. T. zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucił:

1. I. Naruszenie prawa materialnego:
2. 1. art. 35 ust. 1 pkt 1 związku z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego polegające na ich błędnej wykładni i przyjęcie, że w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie nie zostały łącznie spełnione warunki obligujące organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy organ administracyjny sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art, 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust,7, a wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przez inwestora, który posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
3. 2. art.5 ust.1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż potencjalnie może dojść do naruszenia interesu prawnego właściciela sąsiedniej nieruchomości H. M..
4. II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia:
5. 1. art. 135 p.p.s.a poprzez bezzasadne zastosowanie i przyjęcie, iż organy administracji dopuściły się naruszeń prawa, pomimo, że inwestor spełnił wszystkie wymagane przez normy prawa warunki niezbędne do uzyskania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i uzyskania pozwolenia na budowę;
6. 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na tym, że Sąd nie wziął pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo materialne i czy miało ono wpływ na wynik sprawy;
7. 3. art. 134 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. poprzez ich bezzasadne zastosowanie i uwzględnienie skargi, pomimo że postępowanie administracyjne nie było dotknięte wadliwością, a stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób wystarczający do rozstrzygnięcia.
8. 4. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało uwzględnieniem skargi przez Sąd I instancji

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie wraz z zasądzeniem kosztów postępowania kasacyjnego ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz pozostawienie temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną H. M. wniósł o oddalenie kasacji i utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględniła.

Trafny okazał się zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego polegające na ich błędnej wykładni i przyjęcie, że w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie nie zostały łącznie spełnione warunki obligujące organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Rację mają skarżący kasacyjnie, że organ budowlany w istocie dokonał sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Jak niewadliwie wskazał Sąd pierwszej instancji w sprawie niespornym jest, że inwestor legitymuje się pozostającą w obrocie prawnym, decyzją środowiskową z dnia 27 marca 2009 roku wydaną przez Wójta Gminy M., z której wynika, że największą potencjalną uciążliwością dla środowiska związaną z funkcjonowaniem planowanej inwestycji będzie emisja hałasu. Ustalenia decyzji środowiskowej zostały określone w oparciu o raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który sporządzony był w październiku 2008 roku. Sąd podniósł, że po tej dacie nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych, a mianowicie uzyskanie przez H. M. ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę domu jednorodzinnego, którego to budynku nie mogła obejmować decyzja środowiskowa. Zdaniem Sądu z przedłożonych przez inwestora dokumentów w żaden sposób nie wynika, w jaki sposób planowana elektrownia wiatrowa może oddziaływać na projektowaną zabudowę mieszkaniowa jednorodzinną, co do której wydano już decyzję o pozwoleniu na budowę w szczególności w zakresie dopuszczalnych norm poziomu hałasu.

Dokonując takiej oceny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w istocie naruszył art. 35 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję, o którym mowa w art. 72 ust.

1. W pkt 1 tego przepisu ustawodawca wskazał decyzję o pozwoleniu na budowę. Tym samym decyzja Wójta Gminy M. z [...] marca 2009 roku w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowej inwestycji wiązała organy wydające decyzje w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie nie podziela poglądu wyrażonego w zaskarżonym wyroku, który dopuszcza ponowną analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, sporządzonego na potrzeby postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań przez organ rozstrzygający w przedmiocie pozwolenia na budowę. Następstwem prawnym rozwiązania przyjętego w art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji i środowisku (...) jest bowiem pełne związanie organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy. Oznacza to, że organ ten nie może pominąć żadnych obowiązków i uprawnień wynikających z decyzji środowiskowej (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 710/11, LEX nr 1217447).

Wobec powyższego zasadny był zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, gdyż wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdził zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...).

Nie bez racji jest również zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art.5 ust.1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż potencjalnie może dojść do naruszenia interesu prawnego właściciela sąsiedniej nieruchomości H. M.. Powoływany przepis wymaga aby planowane obiekty budowlane realizowane były z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. W przepisie tym mowa o interesie prawnym, a nie faktycznym, realnym, a nie hipotetycznym. Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcie jest i to, że jak wynika z akt sprawy mimo upływu kilku lat (ponad 3) od uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę H. M. nie rozpoczął prac budowlanych. Wobec zaś braku ustaleń, że nieruchomość H. M. znajduje się w zasięgu ponadnormatywnego hałasu, to w okolicznościach tej sprawy uzasadnionym jest twierdzenie jedynie o naruszeniu jego interesu faktycznego, a tym samym za niezbadany uznać należało zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane.

Na marginesie dodać należy, że jak twierdzą skarżący kasacyjnie, należąca do H. M. nieruchomość znajduje się w odległości 105 metrów "od słupa wiatrowni do granicy działki", a tym samym położona jest ona poza zasięgiem niedopuszczalnego poziomu hałasu zarówno dla pory nocnej jak i pory dziennej. A tego twierdzenia H. M., skutecznie w toku postępowania administracyjnego, ani sądowoadministracyjnego nie podważył. Wobec tego nie można zasadnie przyjąć, że przedmiotowa inwestycja narusza interes prawny H. M., a co najwyżej może być mowa o naruszeniu jego interesu faktycznego, który nie jest chroniony normą wyrażoną w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane.

Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji o niezasadności pozostałych zarzutów skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Łodzi.

Z uwagi na to, że w sprawie niniejszej w istocie nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie opisane powyżej naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone postanowienie i uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione skargę oddalił.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.