Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 15 lipca 2015 r., sygnatura akt II SA/Lu 316/15, odrzucił skargę [...] S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z [...] marca 2015 r., którą utrzymano w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] lutego 2015 r. w przedmiocie wymierzenia nieuiszczonej opłaty podwyższonej za wprowadzanie ścieków do ziemi za II półrocze 2011 r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skuteczne wniesienie skargi wymaga spełnienia warunków formalnych, które zostały dla skargi określone w przepisach prawa, m.in. w art. 29 p.p.s.a., z którego wynika obowiązek wykazania umocowania podmiotów działających w imieniu osoby prawnej przy pierwszej czynności w sprawie. Jak wyjaśnił, w związku z brakami formalnymi skargi, wezwał skarżącą spółkę do podpisania skargi zgodnie ze sposobem reprezentacji określonym w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego oraz złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. aktualnego odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie zostało doręczone spółce 15 maja 2015 r. W odpowiedzi spółka w dniu 22 maja 2015 r. złożyła odpis skargi podpisany przez prezesa oraz wiceprezesa zarządu spółki. Jednocześnie w piśmie przewodnim wskazała, że przedkłada wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego, potwierdzający umocowanie tych osób do podpisania skargi, jednak dokument ten nie został do pisma załączony. Nieprzedłożenie, pomimo wezwania, dokumentu potwierdzającego umocowanie osób, które podpisały skargę, do reprezentowania skarżącej spółki w tym postępowaniu (tj. aktualnego odpisu z rejestru przedsiębiorców KRS), w ocenie Sądu pierwszej instancji, czyni niemożliwym zweryfikowanie, czy skarga została podpisana zgodnie ze sposobem reprezentacji spółki. To zaś skutkuje jej odrzuceniem, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W skardze kasacyjnej, zaskarżając postanowienie Sądu pierwszej instancji w całości, skarżąca powołała podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucając naruszenie:
- - art. 29 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że przedstawiciel ustawowy, organ lub osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie przy pierwszej czynności w postępowaniu wyłącznie poprzez złożenie odpisu z KRS,
- - art. 58 ust. 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i uznanie, że brak formalny skargi nie został uzupełniony w zakreślonym przez Sąd terminie, w sytuacji, gdy skarżąca nadesłała w terminie dokument wykazujący umocowanie do reprezentacji w postaci raportu rocznego KNF,
- - art. 49 p.p.s.a poprzez przyjęcie, że przedłożenie odpisu z KRS jest elementem koniecznym wykazania umocowania skarżącej.
Wyjaśniając ostatni z przytoczonych zarzutów skarżąca twierdziła, że stanowisko to nie jest trafne w świetle art. 7 i art. 178 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 15 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, z którego wynika, że nikt nie może powoływać się na nieznajomość publikowanych w Monitorze Sądowym i Gospodarczym wpisów w tym rejestrze.
W oparciu o tak przytoczone podstawy kasacyjne skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Sądu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy – Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego postanowienia) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Zasadnicze znaczenie w sprawie ma art. 29 w zw. z art. 28 p.p.s.a. Z przepisów tych wynika, że w przypadku, gdy przed sądem administracyjnym działa osoba prawna, to osoby uprawnione do działania w jej imieniu mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W świetle tych przepisów nie ulega wątpliwości, że to osoby uprawnione do działania w imieniu osoby prawnej mają obowiązek wykazania swojego umocowania. Brak więc podstaw, aby przyjąć, że to Sąd ma obowiązek wyjaśniania we własnym zakresie, czy osoba działająca w imieniu osoby prawnej jest do tego umocowana.
Ponadto z tych przepisów wynika, że wykazanie umocowania ma nastąpić dokumentem, czyli poprzez złożenie stosownego dokumentu w Sądzie. Takim stosownym dokumentem jest odpis z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS). KRS, jak wynika z ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2015 r., poz. 1142.), jest bowiem prowadzony m.in. po to, aby ujawniać sposób reprezentacji przedsiębiorcy (art. 39 powołanej ustawy).
Wskazane sformułowanie art. 29 oraz art. 28 p.p.s.a. przemawia za tym, że wykazanie umocowania dla osób działających przed sądem administracyjnym w imieniu osoby prawnej obciąża te osoby oraz musi być wykonane poprzez złożenie stosowanego dokumentu w Sądzie, a więc odpisu z KRS, mimo powszechnej dostępności danych z KRS zapewnianej poprzez utworzoną na podstawie art. 4 ustawy o KRS Centralną Informację Krajowego Rejestru Sądowego. Można powiedzieć, że ustawodawca, mimo zmian w zasadach działania KRS, w szczególności jego dostępności w ogólnodostępnych sieciach teleinformatycznych, pozostawił dotychczasowe zasady wykazywania umocowania dla osób działających przed sądem w imieniu osób prawnych.
Z powyższego wynika, że do skargi wnoszonej przez osobę prawną należy dołączyć odpis z KRS oraz że niedołączenie takiego odpisu jest brakiem formalnym skargi, którego nieusunięcie w terminie mimo wezwania powoduje, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzucenie skargi.
Mając to na uwadze NSA uznał, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu, na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 p.p.s.a., oddalił ją.